Bu âlemi sen boş mu sandın ?

Bu âlemi sen boş mu sandın boşa bakarsın

Onca güzel insan boşa mı yaşadı yanılırsın

Boş heybeyi iman ile doldurdu bak gittiler

Sende peşinde iman güzelliği git diye iz bıraktılar

Küfre dair ne iz var ise âlemde sildiler

İnsanlar mutlu olsun diye canlarını verdiler

Çok can gülsün diye candan şahadeti seçtiler

Sende peşinde iman güzelliği git diye iz bıraktılar

Yıllar var ki yollarda savaş ile ömür geçirdiler

İnsanlık gönlünde iman kalsın diye can verdiler

Bir can zayi olmasın diye yola çıkıp birçok can verdiler

Sende peşinde iman güzelliği git diye iz bıraktılar

Ne bakarsın salak salak sana insan ol dediler

Boş gönülle yola çıkıp gayesiz yaşayıp öl mü dediler

İman başucuna al onunla yaşa son nefesin ver dediler

Sende peşinde iman güzelliği git diye iz bıraktılar

Kim hakkı silmek istedi ise onu âlemde sildiler

Hak ile imanı gönülde âlemde silinmez bildiler

Sanma boşa yaşayıp onlar boşa öldüler gittiler

Sende peşinde iman güzelliği git diye iz bıraktılar

Dünya malına gönül vermediler gönülden sildiler

Mutlu olmayanın mutluluğu için gece gündüz çalışmayı bildiler

Nur Kur'an Nur Resulü candan sevip yolundan gittiler

Sende peşinde iman güzelliği git diye iz bıraktılar

Gönül sarrafı oldular gönülden sevdiler

Gönülden sevmeyeni sevmesini istediler

Yakıp yıkanı yıkıp rezil sefil mezara gönderdiler

Sende peşinde iman güzelliği git diye iz bıraktılar

Zalimin elinde dert çekenin acısını gönülden bildiler

Ecdadım o benim iman ne güzel dediler gönülde gezdirdiler

Bir an imansız gezmek zulüm dediler böyle bildiler hep güldüler

Sende peşinde iman güzelliği git diye iz bıraktılar

Kâinat güzeldi onlar güzeldi hayran kaldı onlara kâinat

Onlar bunca can verdi demediler sana var git sende yat

Bir parça imanı gönlüne al içine sende bir parça güzellik kat

Sende peşinde iman güzelliği git diye iz bıraktılar

Dudakları altında dilleri oynamadı gönül kırmaya

Elleri hep uzandı gülümseyerek gönülleri sarmaya

İstemediler dünyada saltanat sürüp burada kalmaya

Sende peşinde iman güzelliği git diye iz bıraktılar

Bildiler hep dünya fani mal mal diyen övünen hani

Dünya benim diyen dünyalık biriktirip kalan hani

Emanet canı emanet gibi taşıdılar etmediler zayi

Sende peşinde iman güzelliği git diye iz bıraktılar

Ne koşarsın sonu olan dünyanın sen soluksuz peşinde

Onlar dünya tarla dediler sürdüler imanı ektiler ilk günde

İman dünyada hasadı ahirette bildiler ta o fi tarihinde

Sende peşinde iman güzelliği ile git diye iz bıraktılar

Kul Mehmet'im dünya fani bildiler ona gülümsemediler

Kamil olmayan kâmil ölmez ahirete hesap veremez bildiler

Gülmeyeni güldürmek için güldürtmeyenin dersini verdiler

Sende peşinde iman güzelliği ile git diye iz bıraktılar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gönlümü sana verdim

Gözlerimden akanı ,yağmur mu sandın?

Üzerime giydiğimi ,kefen mi sandın?

Batar gönül dikenin, gönlümü yayla mı sandın?

Ah seversin dedim, sana dil döktüm inandım

Gönlümü sana verdim, sonunda yandım!

Beni  çaylak sandın, ismim dillere doladın

Endamına güvendim, gönlümü gözyaşlarımla suladım

Bir gonca gül gibi soldum, gurbet illeri dolandım

Ah seversin dedim, sana dil döktüm inandım

Gönlümü sana verdim ,sonunda yandım!

Kendini kıtlık için mi sakladın, böylesine hissiz'sin?

Kendini derya deniz mi sandın, çok mu değerlisin?

Elinde çekmediğim dert bela kalmadı, densiz misin?

Ah seversin dedim, sana dil döktüm inandım

Gönlümü sana verdim, sonunda yandım!

Aşk’ı nakış nakış örmek,  gülmek istedim

Bu fani dünyada, mutlu olmak istedim

Yanağımda açan gülleri, dermeni istedim

Gönül yıkan sana mı düştüm, alemde bilemedim

Ah seversin dedim, sana dil döktüm inandım

Gönlümü sana verdim, sonunda yandım!

Kul Mehmet’im ,latif hoş eda ile sana yaklaştım

Kor alevde beni yaktın,  çöllere attın

Göklere çıktı avazım, avazım duymadın

Zemheride dondum, yüreğim ısıtmadın

Ah seversin dedim ,sana dil döktüm inandım

Gönlümü sana verdim, sonunda yandım!

Mehmet Aluç