Sordun Mu Kendine

Hiç düşündün mü kaç kalp kırdın

Hayat denilen yolda nasıl yalnız kaldın

Halim ne olacak diye sordun mu kendine

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Gam yükünü boşa topladın elinde tuttun

Aradın da sanki dengini mi buldun

Sararan yapraklar gibi soldun

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Bilmedin irfan yolunun kuluyuz

İrfan yolunda ağaç olmuş dalıyız

Yüce Allah’a şükür eden kuluyuz

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Yürürken kendinden yükseğe bakma

Hayat denilen yolda gönül yakma

Nefis ile şeytanı koluna takma

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Dert değmesin gönül denilen kuşuna

Kederler değmesin kara kalem kaşına

Nefretin taşı değmesin başına

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Gönlünde iman ile seyreyle alemi

Merhametle çıkar gönülde kalemi

Merhameti al yanına kul gönlüne katma elemi

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Çöl olan gönül tarlasında açılsın güller

Gönül yıkan derdi ne bilsin gülenler

Kul Mehmet’im haydi yaraya dermanı sarsın bilenler

Ne için geldin cihana bildin mi sordun mu kendine

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Ağlayıp Sızlanmayı Kim Buldu

İlim irfan denizi nasıl kurudu

Hak ve adalet nasıl yok oldu

İyilik ve güzellikler nasıl unutuldu

Ağlayıp sızlanmayı kim buldu

Vefa sevgi anlayış nereye kayboldu

O güzelim öğretmenler nereye gitti

Yeni gelenler sevgiyi saygıyı terk mi etti

Bize terbiye verenler terbiyesi gönlümüzde yer etti

Ağlayıp sızlanmayı kim buldu

Vefa sevgi anlayış nereye kayboldu

Fikrim zikrim benzemese de sana

Senin fikrin zikrin benzemese de bana

Herkesin fikri birinci mevki derim herkese

Herkes bu âlemde yaşaması gerekir can cana

Ağlayıp sızlanmayı kim buldu

Vefa sevgi anlayış nereye kayboldu

Hak ve adalet biterse yönler şaşar

Elli lira zam verip otuz lira alırsan vatandaş nasıl yaşar

Sanmayın bu dünya kazanılan haksız kazanç size kalır

Hesap günü boğazınıza dizilir kalır ateş ile yakar

Ağlayıp sızlamayı kim buldu

Vefa sevgi anlayış nereye kayboldu

Herkes doğarken çıplak doğar

Ölürken tek başına kazandığı iyilikle gider

Kin nefret ile kazandığını götürme alevi seni yakar

Arkanda kalanlar sana nefret ile bakar

Ağlayıp sızlamayı kim buldu

Vefa sevgi anlayış nereye kayboldu

Yatmaya gelmedik bu dünyaya

İlim irfan yolunda yol açmaya geldik buraya

İthal ilim ile yol alınmaz çukura düşülür etrafı sarp kaya

Haydi, ilim irfan ile olalım çıkmalım düzgün karaya

Ağlayıp sızlamayı kim buldu

Vefa sevgi anlayış nereye kayboldu

Kul Mehmet’im iyi dinle Bekir hocam ne der

Teknolojide çağı yakalayıp hatta daha yükselelim

İlim irfan ile gönüllere yerleşelim

Hak adalet için gönüllere hak ve adaleti yerleştirelim der

İyi dinle bu sözleri bu sözler âleme sığmaz gönüllere sığar

Bu güzel sözlerle adım attığın yer batmaz

Bu sözler olmazsa gülümseyen şafaklar doğmaz

Ağlayıp sızlamayı unut gitsin düş ilim irfan peşine

Vefa sevgi anlayış bul selam sevgi ile var Bekir hoca’nın yanına

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

İmanla işlenmiş Anekdotlarım

İman dolu bir ülkenin, her mahallesinde her sokağında her evinde iman ve vicdan ile yaşanılır, vefasızlık duyarsızlık hissizlik iman ile kelepçelenmiştir.

Hayat biz kısa ömürlülere verilmiş bir emanettir, bu emaneti içinde iman ile teslim etmek de görevimizdir.

Rahmanın yarattığı tüm kulun gönlünü kırmamak ve onu mutlu etmek kulluk ve insanlık görevimizdir, bundan gayrısı ne insanlığa nede kulluğa girer bundan gayrısı zulme, insan haklarına ihlale girer.

Dertler içinde olan kula yetişmek onun derdine derman olmak mümin olan her kulun üzerine vazifedir.

İmanla ilim irfan denizinde yüzülür, imansız ilim irfan denizine girilmesi mümkün değildir.

İman manayı aşkı senden alıp karşındaki mümin kardeşinin gönlünde yoksa ona sunmanı ister, yalnız zorlamadan, gülümseyerek sunmanı ister.

Hayâ(l )iman merhamet gönlünde varsa, insanlığın faydasına olacak bir rüyadır. İman ve merhamet yoksa sadece kendi çıkarı için gerçekleşecek boş hayalden öteye g/itmez.

İslam, Kuran, Resul gayesi imanı gönüllere edeple nakış nakış işlemektir.
İman olmadan gönüldeki yarınlara ait düşünceler toplumsal olmaz ve gerçekleşmez, sadece kendi nefsi ve çıkarı dışında kulun yarınlara ait düşüncesi toplumsal olmaz.

İman gönülde yoksa dil konuşmayan lal olmuş dildir. İmanla olan gönül zalim karşına dikilir zalimi susturur.

Adımlar yarına iman dolu düşüncelerin ışığında adım atmıyorsa, at gitsin o adımları kız kulesinden aşağıya, çünkü iman dolu düşüncelerin atmosferinde o adım atılmıyorsa sonucu insanları ötelere taşıyamaz sadece nefis şeytan dünya üçgeninde sıkıştırarak, yarınsız yarınlara taşır.

Gözlerdeki buğularla insanlar baş başa ise, bilin ki gerçek iman yok gönüllerde, nasıl iman vardır kendi çı/karımız uğruna içeriği değiştirilmiş Kuran, sünnet içermeyen bir iman vardır hayatın her alanında.

Ey yorgun, mutsuz, umutsuz d(y)olu adımlar İmanı alın gönlünüze bitsin, mutsuzluk umutsuzluk yorgunluk d(y)olu hayat ve zaman.

Yıkılır, imansız y(k)ollarda tüm y(k)ollar adımlar, çünkü adımlar nefise odaklanmış yürür, nefis de kendin düşünür sonunda uçuruma götürür arkada bir t(s)ekme vurur, kıçı ile güler tabi ki şeytanın kucağında.

İmanla ilim yolu açılır, ilim koşarak sana gelir lakin Kuran ve sünnete örülmüş bir imansa gönlündeki, dilindeki iman.

Kırk yıl, yüz yıl köleliğe mahkûm ettiren düşüncelerin karanlığında yaşayacağına, Kuran’la, Gül kokan Resulle, imanla imtihan dünyasında az çileyi az, sabrı, az cefayı yaşa ve bu ondan bin katlı değerlidir. Kuran, Gül kokan Resul, iman tüm acılarına şifa ile alnında öpendir.

Mehmet Aluç