Kimseye Verme Vekâleti

Öğüt ver sen şu gönlüne önüne bakmadan yıktı geçti

Hak yolunda yürüyenler güzelliği bilenler seçti gitti

Dünyaya gelen ey kul dünya hayatı bir okul ecel ile bitti

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

Yüce Rahman günde bin defa bakar gönlünü yoklar

Helal kazanır helal yer iman eden beşer kullar

Hak yolu cennet gülü gibi elbet kokar

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

İmansız gezdin işte bittin söndün

Yerlerde sürünen zalim kula birden döndün

Ecel geldi işte sen son nefes çekişte şimdi öldün

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

Ek gönlüne merhameti gönlün demeti olmasın sahra

Sev insanları beraberlik dirlik kalmasın başka bahara

Ayrılıkta vardır yara merhamet yoksa yarayı kim sara

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

Kul kendi eliyle nefretiyle kalır bahtı kara

Edep olmazsa gönül’e sığmazsa yüzü olur kara

Merhamet yoksa radarda taksa gönül hep düşer çukura

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

İmansız kul etmez çulu ile beş para

İman eden kul çulu ile makul bir numara

Zikir ile gez çıkma görünmez sarp dağlara

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

İmansız kul olur külü ile yaman

Nasıl geçer bilmez onu biçer zaman

Mezara girince der nasıl bitti zaman eyvah aman

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

Kul Mehmet’im güler mi kul gelip iman etmeden

Akar iken doldur küpünü dur akan çeşmeden

Kul beşerdir şaşar hep ne şaştığıyla yaşar bilmeden

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Yakar Yıkar Şeytana Uyan.

İnsanlardan ayrı gezenin gör başına ne gelir

Hak yol var iken şeytan yolunu hak bilir

Uzun zaman geçse tek başına doğru zor bilinir

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Yürüdüğümüz bu asırda yollar dikenli çok zor

Herkesin yüreğinde yanar alev alev ateşten kor

İnsan mıyız değil miyiz bilinmez sen gel de sor

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Nasıl ne zaman kim düşürdü insanı bu hale

İnsan böyle zalim olmaz ki göz göre göre bile

Nasıl nefret ile insan düştü zalim peşine güle güle

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Bu gidişle uçurumdan başka menzile varılmaz

Nefret kin ile gönüller insanlık böyle parçalanmaz

İnsan der yanına yaklaşınca yıkarcasına davranılmaz

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Dünya değil mi bir günlük konaklamak için han

Herkesin bedeninde taşıdığı seninki gibi can

Bu nefrete son vermezsek daha çok  akacak kan

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

İnsan değil mi muhabbetle yaşayan yürüyen bir anda

Bu beden bu can değil mi emanet bize bu canda

Ölümden sonra sormaz mı bize dünya halimizi Rahmanda

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Kul Mehmet'im Rahman kâinatı yıkmamız için yaratmadı

Merhameti almadık kini aldık tam bir eşek inadı anlaşılmadı

Ecel gelir bu canı alınca çetin olacak hesap kaale alınmadı

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Söyle Sözünü Sözü Yormadan

 Söyle sözünü sözü daha fazla yormadan

Nefret kinin içine sen yalanı katmadan

Gezersin merhametsiz yollarda utanmadan

Yollar yoruldu sende doğru sözlü olmadın

Merhamet yoksa söyle ne varır o Rahmana

Arama sen âlem de ötelerde huzuru

İşin gücünde gırgır ile alay tantana

Yollar yoruldu sende doğru sözlü olmadın

Arama huzuru sen geç oldu ömür bitti

Sanma kasanda'kiler senin ile bak gitti

Arkanda'kiler kavga ile bölüştü bitti

Yollar yoruldu sende doğru sözlü olmadın

Viran ettin sen gönlü yıktın cümle âlemi

Yazamadın da adam gibi sen o doğruyu

Ne taşırdın elinde kan damlatan kalemi

Yollar yoruldu sende doğru sözlü olmadın

Merhametle doldur sen gündüzle geceleri

Merhamet ile yaz sen sözleri heceleri

Merhamet ile kazan sen nurlu gönülleri

Yollar yoruldu sende doğru sözlü olmadın

Dokun merhametle sen sızlar sazın telleri

Gülümse önce mesken tutma sar gönülleri

Geldi geçti bak nefret ile her gün anılan,

Zalim sen gibi gönül yıkan o niceleri

Yollar yoruldu sende doğru sözlü olmadın

Gönül artık çiğneme şeytana da benzeme

Pişmanım de son nefes vermeden sen ne olur

Sürgün gitme zalimler gibi sen cehenneme

Yollar yoruldu sende doğru sözlü olmadın

Kul Mehmet der gönlünde yoksa güzel bir eser

Yerin belli sürgünsün sende o cehenneme

Yeter artık doğru ol yönün dön de kıbleye

Yollar yoruldu sende doğru sözlü olmadın

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Gönlümü Viran Ettin Gittin

Hani sen bana seni seviyorum derdin

Dünya bir araya gelse ayrılmam derdin

Bir anda bana gerçek yüzünü gösterdin

Beni terk edip seni seven gönlümü viran ettin gittin

Ne sevdaymış bu iki günde bitti

Mutlulukla gülen yüzün gönlüm viran eyledin gittin

Şimdi söyle bu ihanetinle iyimi ettin

Beni terk edip seni seven gönlümü viran ettin gittin

Kul Mehmet’im sana küstü

Terk edip gittin habersiz bir akşamüstü

Seven sevdiğine böyle yapar mı demek ki gülüşün son gülüştü

Beni terk edip seni seven gönlümü viran ettin gittin

Mehmet Aluç

Dermanım Kalmadı

Gönlümü ziyan ettin ömrüm bitti bir anda
Ziyan oldu mevsimler açan çiçekler soldu
Yaşanacak günleri zehir ettin sen bana
Sorumsuzca yaşadık anlamı yok hayatın
Savruldu sözlerimiz derman kalmadı bizde

Zehir ettin hayatı gülmek hayalde kaldı
İsyan dolu bakışlar çarmıha gerdi beni
İçimde bir kıyam var isyan dolu anlara
Terk edip gidiyorum seni sonsuza kadar
Artık aşkı yaşayacak dermanım kalmadı

Geçmişi arama sen bir daha bulamazsın
Beni özleme artık geçmişte yok oldum ben
Sarılacak bir ten arama hepsini yaktın
Vefasızlığın yaktı yüreğimi kül etti
Artık aşkı yaşayacak dermanım kalmadı

Âşık Kul Mehmet der ki sürgünü yaşıyorum
Sende aşkı aradım esareti yaşadım
Aşk bir yoksul masalıdır sen her şeyi yaktın
Katil kartvizit gönlün aşkımızı öldürdü
Artık aşkı yaşayacak dermanım kalmadı


Mehmet Aluç