Hakkın Sözleri Dökülsün

 

 

 

 

Gelenler kalmayacak elbet gidecek

Gidenler nereye gideceğini bilecek

Hakkın huzurunda hesap verilecek

Hakkı bile hesabı bil ey kul zor olacak

Hakkı kendini bilenler elbet gülecek

Hak yolunda gidenler cennete girecek

 

Var hakkı kendini bil dünya gününden

Hakkı kendini bilmezsen bu an diliminden

Boşa geldin boşa gidersin bu âlemden

Hakkın sözleri dökülsün bu kalemden

Hakkın sözü yoksa ne kalır elinden

Hakkı kendini bilenler elbet gülecek

Hak yolunda gidenler cennete girecek

 

 

Eğil hak önünde dikilip durma

Mazlumun hakkını alıp vurma

İnsanların önüne de tuzak kurma

Bir gün hepsi bakarsın yalan olur

Hakkı kendini bilenler elbet gülecek

Hak yolunda gidenler cennete girecek

 

Sen var hak ile bul doğru olanı

Bırak artık yalan ile dolanı

Bak elinde ne kaldı kap sır olanı

Yakma kendin için kaynar kazanı

Hakkı kendini bilenler elbet gülecek

Hak yolunda gidenler cennete girecek

 

Acizlikle var Rahmanın huzuruna

Hayatı boşa heder etme boşu boşuna

Değmez nefis şeytan dünya uğruna

Hesap günü her şey gider zoruna

Hayatı yaşarsın ölümle burun buruna

Hakkı kendini bilenler elbet gülecek

Hak yolunda gidenler cennete girecek

 

Ruhunu sarsın imanın ruhu nuru

İmanla yaşamalı budur kulun oluru

Dinle günde beş vakit var duyuru

Boş ile doldurma sen gireceğin çukuru

Olsun imanla namaz gözünün nuru

Hakkı kendini bilenler elbet gülecek

Hak yolunda gidenler cennete girecek

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

 

 

 

Hakkın Hakkını Hakkı Olandan Alma

Aç gönül kapını aşkla gönlüm içine aksın

Gönül aynasında gönlüm kendine baksın

Bırak yakarsa bu gönlümü aşk yaksın
Cümle alem içinde bize baksın

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

Bırakalım aşk aksın gönlümüze

Uyku girmesin gözümüze

Aşk şefkatle dokunsun her sözümüze

Aşk olursa birazcık hasret gitmesin gücümüze

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

Aşksız bu gönül yürüyemez

Yürümeye takat getiremez

Aşk olmadan bu hayat bu ömrü güldüremez

Aşk ile olanı da ölüm mutluluğu bitiremez

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

Bırak gamzene o nur aşk dokunsun

Bu gönlüm ona baksın nurla dolsun

Bu âlemde aşktan daha ne güzeli var

Bırak o gönül bu güzel aşk ile dolsun     

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

Aşksız dilde çıkan laf değil

Günde beş vakit Rahman önünde eğil

Beşere duyulan aşk ile Rahmani gerçek aşk bir değil

Bunu böyle bil bunu söylesin o tatlı dil

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

Aşksız bu gönül karanlıklarda kayboldu

Aşksız dil lal oldu bak sustu

Aşksız bu âlem de kim güldü yolunu buldu

Hak yolunda aşkı arayanlar mutlulukla içinde var oldu

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

Bu âlem de aşk olmazsa

İnsan vatan için sevdiği için canın eder mi feda

Aşk bir âlem imiş bak gör eyle seda

Aç bak toprak altında binlerce imanlı aşk ile yatıyor şüheda

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

İyi düşün ecel gelmeden al aşkı gönlüne deme elveda

Kimi aşk der kimisi ona sevda

Asıl olan hakka giden yoldur nur seda

Bilen bilir o dur gönüllere deva

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

Kul Mehmet’im var aşkla yürü ol hakla

Kim der aşkı hakkı al gönlünde sakla

Sakın çıkarın için atma sen takla

Hakkın hakkını hakkı olandan alma

Alınmaz da hiç bir ne hakla

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Şüheda: Şehitler

Hakkı Bilmeyen Bu Dünyada Aldanır

Bu sendeki güzellik haktandır

Hakkın yolu uzak sanma yakındır

Ömür kapısı bir açılır bir kapanır

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Kördüğüm yolları birbirine bağlanır

Eli ayağı birbirine dolanır çaresiz kalır

Zamanı olur duman duman içinde kaybolur

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Ava giden avcı bir avlanır

İkinci avında kendisi avlanır yanılır

Alçak gönüllü olan pek güzel karşılanır

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Dünya hayatında zalimin dünyası kararır

Hakkı bilmeyen kullarım yolu cehenneme varır

İman ile olan edebinden dolayı utanır

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

İmanı olmayan hakkı tanımayan kendini dev sanır

Zamanı olur duman duman içinde yol alır

Koşar adımla koşar hal bilmez ile yalanlar

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Yalanın içinde aldanıp ta boşa koşup soluksuz kalanlar

Yatsı olmadan yalanı ile kapı dışında sürünüp kaçanlar

Dili lal olup yalan ile dili büklüm büklüm dolaşır

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Hakkı bilmeyen şeytanla gezer meyhaneleri

Hak yoluna inatla girmez yaşar izbe karanlık geceleri

Hak yoluna girmeyip haksızlık yolunda yok oldu niceleri

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Hak yolunda hakkı tanımazda olmaz hiç duygu

Boş yollarda şeytan ile boşa kurar anlamsız kurgu

Kör gözle görmez şeytan hançeri binlerce defa sırtına vurdu

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Ecel geldiğinde ah o an gerçek son anda anlaşılır

Son anın azabında kurtuluş yok haksız olan anlar kıvranır

Son anın son nefesinde af yok bilmez boşa çırpınır

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Bu dünyada ne zaman ömür son bulur bilinmez

Azrail meleği yola çıkıp son nefese gelmeden görünmez

İman ile yola çıkan şeytanın yolunda sürüm sürüm sürünmez

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Hak yolunda yürümeyeni şeytan kara pençesi ile yakalar

Bir an gülümser görünen şeytan ile yol alan çaresiz kalır ağlar

Tekrara hak yoluna tövbe ile dönmeyenin yarası sızım sızım sızılar

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Oturma şeytanın taşına

Gör neler gelir pişmanlıkla başına

Merhameti yok şeytanın bakmaz göz yaşına

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

İman eden kul insandır

İman etmeyen şeytanın arkadaşıdır

İman ile kula Rahman verir ihsan bulunmazdır

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Kul imanı ile hürdür Yüce Rahman’a teslimiyetle elbette

İman eder Salih amel işler iman ile gezer cennet kokulu ahirette

İmanı ile Salih ameli karşılar kulu gülümseyerek cennette

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Kul Mehmet’im imanla olsun hayatının başı sonu

Dünya âleminde bundan başka olmaz önemli bir konu

İyi bil iyi anla sakın unutma bunu

Hakkı bilmeyen bu dünyada aldanır

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Kimisi Bazısı

Kimi yaşar dünyada alamaz hazzı

Bazısı yemek ister her gün kazı

Elinde olan anlamaz boşa çalar sazı

Odunu olmayan istemez kışı yaşamak ister hep yazı

Kimi kadın çok güzeldir çekilmez nazı

Ne alamettir bilinmez kiminin peşinde hep koşar tazı

Ara dur tek başına imkânı, taşıma içi boş para olmayan cüzdanı

Fakir azda olsa varsa paylaşır bilir hakkı

Zengin dersen bilmez hakkı yemez yedirmez her kuruşu saklı

Kimi insan doymaz hep yer haram kursaklı

Duyulmaz sanma iş yaparken çalan, sanma işin gizli kapaklı

Rahman izin verir mi yiyesin insan hakkı ey haram kursaklı

Ara dur tek başına imkânı, taşıma içi boş para olmayan cüzdanı

Kimi çiçek derer kokusunu gönlüne siner hep gülümser

Kimisi gül bahçesinde gezer koku almaz ayakları ile ezer

Bazısı muhabbet sevgiden anlamaz boş yollarda boş gezer

Kimisi gülümser hayran kalırsın muhabbetle gönülleri gezer

Kimi gönül sever gönüllerle oynar köşe kapmaca şefkati sezer

Halden anlamaz işi gücü çalmak her köşede şeytanca kullar demez yeter

Ara dur tek başına imkânı, taşıma içi boş para olmayan cüzdanı

Kul Mehmet’im, yarın ne olur halden anlayan bilir,

yarınını insanları ahiretini düşünür

Kimisini şeytan aldatır, halden anlamaz öküzdür,

dünya ahiretini yıkar övünür

Mazlum sessizdir alçak gönüllüdür,

zulüm altında zalim inletir, az düşünür

Zalim iyice azar, mazlum el açar Rahman’a sığınır,

zalim zamanı gelir yerlerde sürünür

Ati karanlık olsa da,

az sonra aydınlık olarak ufukta gülümseyerek görünür

Mazlum aradı buldu imkâna dermanı,

içi bazen boş olsa da ara sıra dolar, gezdir sen cüzdanı

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Fikirsizliğinle Gönülleri Eyledin Karanlık

 Hak hak dedin dilinden düşürmedin

Hakkın yanına batılı utanmadan ekledin

İnsan hakkı dedin yola çıktın

Kendi arzularını utanmadan öne çıkardın

Dedin gönüller olsun apaydın

Fikirsizliğinle gönülleri eyledin karanlık

Senin istediklerin önemliydi

Bu öneminle insanlığın çöktü

Günahını kuldan sakladın

Allah(c.c.) biliyor işte onu unuttun yanıldın

Kendini günahını gizledin paklandın sandın

İki adım atmadan yalanın çıktı meydana yandın

Bilmem fikirsizlerin fikrine nasıl kandın

İnsanlığını vicdanını nasıl oldu sattın

Nefret kini biriktirdin çekmecede

Utanmaz niyetin seni nefret kini ekmede

Allah(c.c.) merhametle kullarını var eden

Zalimlik yapan kullarını cehennemde kızartıp nar eden

İman ile olan kulunu Allah c.c.nuru ile kul eden

İman etmeyen kulunu azabı ile yok eden

Sende kalmamış insanlık değer

Derdin kasanı doldurmakmış meğer

İnsanlar bu fikrini bilmezmiş meğer

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Ben Bilirim Ki İmanlı Gönül Merhametli Olur

Ben bilirim ki imanlı gönül merhametli olur, imanlı göz güzel görür çirkinlikleri siler, secde beş vakit olan baş, fikirsiz düşünceleri atar, izan ile idrak eder Kuran ile düşünür haksızlık yapmaz, haksızlığa dayanamaz karşı gelir. Yeri geldiğinde kendini yok sayar insanlığın mutluluğu için çalışır, gül kokan Resul de böyleydi kendisi de Gül kokan Resul izinde yürür. İnsanlığın ve dünyaya geliş amacımızda insanlığın mutluluğu için değil mi? Yüce Rahman gül kokan Resulü de bu nedenle Âlemlere Rahmet olarak göndermedi mi?

Yine bilirim Kuran Gül kokan Resul ve iman ile olan şımarık değildir, şımarıklık ile sadece kendisini hiç düşünmez, yüreğindeki kalp atışları insanlığın kurtuluşu mutluluğu içindir. Sonsuz Ahiret için çalışır Rahman ile gül kokan Resul rızasına ulaşmayı hedefler, insanlarda çıkar beklemez hep gönlündekini verir almayı hiç düşünmez. Tarifi mümkün olmayan imanın kalp atışlarının sabırsızlığı ile derman olmak yardımcı olmak için dertli olan kulların yardımına koşar. Gönlü vicdanı para karşısın da, dünya malı karşısında eğilmez Kuran Gül kokan Resul iman ile dimdik durur, kendisi yıkılsa da insanlar yıkılmasın diye uğraşır durur.

Dünyada insanların hakkını yiyerek oturanlara, kapılarında sopacılarla oturanların gözlerine yüreğine o sopayı haksızlığı güzellikle sokar, o haksızlığın önünü keser. İnsanların yarınlarına ait düşlerine hayallerine sınır koyanların ayaklarına engel olur, düşler ve hayallerin yoksul kimsesiz boynu bükük kalmasında asla müsaade etmez. Gönülleri kırmaz inşa eder.
Yine bilirim Kuran Gül kokan Resul ve iman ile olan kendisi ağlar, insanların ağlamasına izin vermez tıpkı gül kokan Resul gibi. İşte İslam ve mümin Müslüman budur, bundan başka model var ise o İslam değildir onu yaşayan mümin ve Müslüman değildir. O sadece nefis ve şeytanın yardakçılarına ve şeytana esir olmuş zavallı bir mahlûktur, mahlûktur diyorum, çünkü insan bu değildir. Selam ve dua ile…

İman ile olan gönül merhametli olur

Rahmana ulaşır kendi yolunu bulur

Her an gönlü olur inan neşeli

İman yoluna aşk ile düştü düşeli

İmansız gönül benzer değersiz çakıl taşına

Nefis şeytan ile gezer neler gelir başına

Mutlulukla olmaz gönül gelmez tatlı pınar başına

Bir karış kefen için değimli son bu nefret niye

İman ile nefret şeytan çöktü

Nefret şeytan zaten gönüle yüktü

Zalim imanı görünce karanlık dehlizlere gönüldü

Bir karış kefen için değimli son bu nefret niye

İman ile gönüller paklandı

Şeytan bir anda yok oldu saklandı

Nefret ile iftiraya uğrayanlar aklandı

Bir karış kefen için değimli son bu nefret niye

İmandır gönülleri dindiren

Gönülde sevgiyi aşkı yeryüzüne indiren

Nefreti değimli, iman söndüren

Bir karış kefen için değimli son bu nefret niye

Kul Mehmet’im iman gerekir kullara âleme

Nefret ile kötü söz gelmez yazan bu kaleme

Her duanda iyilik güzellikten başka bir şey dileme

Bir karış kefen için değimli son bu nefret niye

Mehmet Aluç

Dünya Âleminde Merhameti Sen Toprağa Gömmüştün

Hamd âlemlerin Rabbine, salât ve selam şefaatçimiz, Habibimiz, önderimiz, insanların en hayırlısı tevhid ve sünnet muallimi, Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem’e ashabına ve onun yolunda gidenlere olsun.

Ey kanlı elleri ile ülkemde gezen nefret kin sahibi, yaktığın yüreklerin feryadı ile kıvranarak can vereceksin… Bu günler en iyi günün Azrail ensene yapıştığı anda yaptığının pişmanlığı seni paramparça edecek ama o anda da hiç bir çare bulunmayacak senin için… Ah diyeceksin dönsem de dünya’ya her saniyem iyilikle geçse, bu bedenim paramparça olsa da iyilik yolunda parçalansa diyeceksin ama artık senin zamanın doldu, ıstırap feryat ile ağıtlarının cehennem duvarlarını parçalayan azabın başladı…

Arama yardım için kimseyi bulamazsın, çünkü sen ömrü hayatında bir gram iyilikte bulunmadın, merhametli gözlerle bakma etrafına, dünya âleminde merhameti sen toprağa gömmüştün, şimdi sana merhamet etmek, merhamete zulümdür. Dünya da hiç kimsenin gözlerine bakmadan katl ettin öldürdün, şimdi senin gözlerine bakan olacak mı diye boşuna bekleme…

Eyvah ben gaza geldim, yanıldım saçmalığını bırak, yüce Rahman sana pişmanlığın yolunu açık bırakmıştı ama kul hakkı ile gelirsen af etmem, kulun hakkını ben kuluma bırakırım demişti, duymadın mı? Ey sözünü özünü Kur’an’ı bilmez, ey milletin gözünü silmez, şimdi ne bekliyorsun? Beklemek için gönlünde ne verdin nefret kinden başka? İkiyüzlülüğünle insanları katl etmede gözünü kırpmayan birkaç dolar para için kasanda topladığın işte sana ateş oldu, yakacak sonsuz ateşi ile haydi, bak bakalım kim seni kurtaracak?

Kur’an’a Gül kokan Resule iman etmekte bir güzellik vardı, elini her uzatanı ak pak yapardı, gönüldeki çirkinlikleri yok ederdi, yaklaşmadın yanına, koştun şeytan ile zalimin yanına bak bakalım Şeytan yanında mı duy sesini azap içinde feryat ediyor, duy iyi insan bildiğin zalimin alevler içindeki sonsuz azap içindeki sesini…

İnsana akıl irade ile özgürlük veren yüce Allah(c.c.),İnsan denilen bizlerin-sen hariç- aklı ve iradesi ile kendisine mi iman ediyor yoksa şeytan ve zalim peşinde mi koşuyor diye imtihan etmek için gönderdi, haydi bunu da bilmiyorum deme sakın. Abese suresinin 17. ayetindeki şu ifadeler Allah’ın, kendini bırakarak şeytana teslim olan kullarına şiddetli hitabıdır: “Kahrolası insan, ne kadar nankördür.” Dediği o insan işte sensin ve yaptığının karşılığını aldın, cehennem azabı ile.

Sen ve seni tutanlar kandıranlar fitne ve fesadı yayanlar tarihte olduğu gibi boş iş peşinde olduklarını anlamadan geberdiler ve cehennemin alevi ile tanıştılar, bunu da bilmediniz ve hala ayıkmadınız, şimdi gerçek olanı azabı görünce ayıktın lakin iş işten çoktan geçti.

Sanma ki kâinatı yaratan yüceler yücesi Rahman sana zulüm ediyor, Hâşâ Yüce Rahman kuluna asla ve asla zulüm etmez Rahmeti keremi lütfü o kadar sonsuz ki senin vazgeçmen için seni bekledi -Kul hakkı hariç-  cümle günahını af etmek için bekledi, ama gitmedin atmadın ona karşı bir adım ve şimdi sen kendi yaptığını çekiyorsun. Senin gibi zorbalara anında zorbalık yapmadan önce, haddini bildirirdi lakin imtihan dünyasında, iyilikle kötülüğü belirlemek için imtihan yaptığında o anda sana müdahale etmedi bekledi-KUL HAKKI HARİÇ-sen yaptığın kötülüğü anlamanı bekledi tövbe ile dönmeni bekledi lakin sen hiç oralı olmadın ve şimdi sana karşıda oralı olanı beklemen boşuna…

Kendilerine: “Yeryüzünde fesat çıkarmayın” denildiğinde: “Biz sadece ıslah edicileriz” derler. (Bakara Suresi, 11)

Bilin ki; gerçekten, asıl fesatçılar bunlardır, ama şuurunda değildirler. (Bakara Suresi, 12)

Ki (bunlar) Allah’ın ahdini, onu kesin olarak onayladıktan sonra bozarlar, Allah’ın kendisiyle birleştirilmesini emrettiği şeyi keserler ve yeryüzünde bozgunculuk çıkarırlar. Kayba uğrayanlar, işte bunlardır. (Bakara Suresi 27)

Ey iman edenler, sizden olmayanları sırdaş edinmeyin. Onlar size kötülük ve zarar vermeye çalışıyor, size zorlu bir sıkıntı verecek şeyden hoşlanırlar. Buğz (ve düşmanlıkları) ağızlarından dışa vurmuştur, sinelerinin gizli tuttukları ise, daha büyüktür. Size ayetlerimizi açıkladık; belki akıl erdirirsiniz. (Ali İmran Suresi, 118)

Fitnecilik ile insanların hür yaşamına acı ve gözyaşı kattın, sevgi sende yüreğinde yoktu, sevgi içinde olanları kıskandın, gönüllerde yara açtın kanattın, kendi düşünceni vicdanını sattın şimdi ise azap içinde yardım bekleme sana yardım yok, eyvah ki eyvah sana, dünya hayatında sana fitnecilik yapma, nefretin ile gezme yıkma dediler dinlemedin, zalim ile şeytanı dinledin amma şimdi onlarda senin durumunda, ah ne olurdu şu nefsine şeytana ve zalime uymasaydın çok güzel olurdu diyeceğim amma, iş işten geçti artık.

Ha biz sağduyulu insanları yanına çekerek âlemi birlikte yakmamızı istediğiniz amma bizler sizler gibi geri zekâlı ve salak değiliz Allah’a şükürler olsun Yüce Allah(c.c.c) ve gül kokan Resul’e inen Kuran bize bundan asırlar önce söylemişti, böylesi durumlarda yangına, benzin dökmeyin der gibi bizi uyarmıştı.

Resul-i Ekrem (s.a.v.)in bu husustaki şöyle demişti biz müminlere.

“Fitne (vaktin)de kişinin selâmeti evinde (oturma­ya bağlı)dır” (Feyz’ül-kadir c. 4, s. 116).

Kulu yolda çıkaracak noktalara uyarıcı işaretler ile uyaran ve ümmetlerinin fesadın oyuncağı olmasını isteme­yen Fahri Kâinat (s.a.v.), şu ikazı yapmaktadır. “Yakın bir gelecekte (kişiyi) sağırlaştıran, dilsiz(e çeviren), kör(e benzeten) fitneler olacaktır. Kim ona yaklaşırsa fitne onu kendisine çekecektir. Ona dil uzatmak (suretiyle destek olmak), kılıcın (fitne içine) düşmesi gibi (tehlikeli)dir” (Ebû Dâvûd c. 4, s. 10)

Böylesi sessiz kaldığımız fitnenizin büyümemesi içindir, aciz olduğumuzdan değildir Rahman’a sığındık. Zorluk, sıkıntı, anında bütün sebepleri ile sukut edip aleyhine döndüğü bir zamanda tek çare dua olduğunun farkına varan, Yunus Aleyhisselam’ı denizin dibinde yunus balığının karnından kurtaran yine onun tek çare gördüğü, münacat ve duası olmuştur. Bunu da biliriz amma sen bilmezsin anlamazsın, anlayacağın tek şey alev, oda karşında seninle beraber, bu devran ve günün sana kalmayacak bunu da iyi bil. Selam ve dua ile kardeşlerim.

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)