Şair işte buralarda başlar öykün

Bu işin okulu yok

Şiir yazan dersen çok

Okuyan ara bulamazsın yok

Üzülmeyelim bir gün olur mu okuyan çok

Yaz yaz kalemin gönlün olsun tok

Yamuk olsa da neremiz düzgün çok

Heceler olmasın sana küskün sanma yok

Üzülmeyelim bir gün olur mu okuyan çok

Sen gönülleri sev yazmaya ol düşkün

Ancak yazmak böyle olur mümkün

Haydi, yazarak nefreti dünyada sökün

Üzülmeyelim bir gün olur mu okuyan çok

Şair işte buralarda başlar öykün

Eteklerindeki taşları durma dökün

Gönülde hissederek yazmak mümkün

Üzülmeyelim bir gün olur mu okuyan çok

Derdi alır şair dertli yazar

Neşeyi alır şair neşeli yazar

Gönlünde  ne varsa azar azar yazar

Üzülmeyelim bir gün olur mu okuyan çok

Dünyanın her köşesi şaire zaten alan

Şair şiirleri heceleri gönlü ile gönüllere dolan

Ara bak incele hecelerinde hiç bulunmaz yalan

Üzülmeyelim bir gün olur mu okuyan çok

Günlerden ne olursa yazar bilmez o Pazar

Gönlünde halkın derdini hece hece yazar

Gece uykusu gelince sanmayın odur yatan

Üzülmeyelim bir gün olur mu okuyan çok

Kul Mehmet’im gönlümüzü elimize aldık yazdık

Rahman gönül’e dokundu yazdık sanmayın yolda kaldık

Sevdik yazdık yazdık sevdik kalemle gönlümüzü elimize aldık

Üzülmeyelim bir gün olur okuyan çok hem de çok çok

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gülümseyen Gönlün İzi Kalır Âlem de

Ömür biter gönül çürür gider

Sevenler buluşur ömür biter

Ayrılık yolunda adımlar seker

Ecel gelir ne seven kalır nede adımlar

Gülümseyen gönlün izi kalır âlem de gönül ölse de

Sanma gülümseyen izler zaman geçer çürür

Bu âlem de it ürür kervan devam eder yürür

Gam çökse de gönül'e gülümseyen izler onu görür

Yürü gülümseyen izlere ne gam kalır nede keder

Gülümseyen gönlün izi kalır âlem de gönül ölse de

Ağlarken gözler gönül yürür ahenkle duyulur yankıları

Gece gündüz her adımda kararır sanma ufuk akşamları

Seversin gönülde insanları yaşarsın her gün bayramları

Kâinat güler peşin sıra sevinç nağmeleri sen duyarsın

Gülümseyen gönlün izi kalır âlem de gönül ölse de

Bir umuttu gözlerinde gölge gibi sakladığın

Bülbül güle küsmez gül solmaz ise boşadır ağladığın

Parçalama gülü bin parçaya yazıktır nefrete bel bağladığın

Gönül kapısın açmazsan sırrına eremezsin boşadır sakladığın

Gülümseyen gönlün izi kalır âlem de gönül ölse de

Efkan'ın dağlasa da yüreğin geçer zamanla bu hallerin

Seni hiç yalnız bırakmaz gülümseyen gönlün olursa sevenlerin

Ruhun bir heykel gibi kalsa da sessiz âlemde canlandırır gülümseyenlerin

Hayat bu az uğraş düşerse başa taş ne yapsın baş sabırla bekler

Gülümseyen gönlün izi kalır âlem de gönül ölse de

Kul Mehmet'im dünyanın işine kanma bestelenmiş matemi

Sen hem dünyaya hem ahirete çalış üzme sakın el âlemi

Merhameti yaz gönlünden sevmeyi yaz bırakma elinde kalemi

Ukbaya varınca merhametli olan gönülden seven bulur seni

Gülümseyen gönlün izi kalır âlem de gönül ölse de

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ukba: Ahiret, öbür dünya, baki olan âlem

Efkan: Istırap ile haykırma, bağırıp çağırma; inleme bağrışma.

Gönül gülümsemeyen bakışların sokağında gezmekten yorgundur.

Her hazan mevsiminde gönül yine yanar kavrulur tek başına, gönlün sesi kısılır bir fısıltı şeklinde konuşur gözlerinde damlayan kor alev damlalar halinde, sararmış hatıralar uzaktan el sallar giderken gönül evinden, bazen pişmanlıklar gönül kapımızı çalmadan içeriye girer yakar savrulur gönüldeki gülümseyen mutluluklar buz tutar titretir yüreği...

Kelimeler sözler lal olmuş sararmış yapraklar gibi dökülür birer birer gönül toprağına, gönülden gönül'e köprüler yıkılacakmış gibi sallanır duyguların hazan mevsiminde, inmek istersin aşkın derinliklerine bahar kokan yollarına lakin hazan mevsimidir sevgiler solamaya başlar, duygular hissizleşir, aslında bir gülücükle yeniden bahar mevsimleri açar lakin gönül sanki yorgundur, her gülümsemeyen bakışların sokağında gezmekten yorgundur.

Gönlün ana vatanı olan aşktan uzaklaşan gönlün adımları yorgundur, son bir adımla bahar mevsimlerinin kapısında girilmek üzere iken gönlün adımları gerisin geriye gider, gönlün aşk merkezine yolculuk için uzatırsın elini elin uzanmaz, işte o anda nazlı yar gülümseyerek koşar gelir peşinde, gözlerinde aşkın gülümseten ışığı gülüşü ile tutar elinde yorgun adımların şahlanır, gülümsemeyen bakışların sokakları canlanır bahar çiçeklerinin kokusu ile şenlenir, kelimelerin anlamsızlığında kıvranan dil bir anda bülbül olur şakır yâre doğru, aşk cümlelerinden birer demet gül olur nazlı yârin gönlünde açar, solar hazan mevsimi yok olur, aşk sahilinde bahar mevsimleri açar açar açar.

O an o umutsuzluk anında gönlün elleri Sema'ya açılmış yüce Rahmana dua ederken çaresizliğin karanlığında kurtulmak için, şimdi bin bir çare içinde Yüce Rahmanın izni ile bahar mevsimleri açar gönlünde, duanın gönülden kanat çırparak Yüce Rahmana ulaştığı anda çare olarak merhem olarak dönmesi gönlün kulun yetim olmadığının işareti, hazan mevsimlerin, bahar mevsimine çevirenin gönülde sevmenin istemenin sonucunda Yüce Rahmanın veren olduğunun bilinmesine işarettir.Şimdi neşelen gönül bahar çiçeklerinin kokusunun içinde,kon nazlı yarin gönlüne bir kelebek gibi usulca,sarıl nazlı yarin narin kollarına, başını yasla nazlı yarin bahar kokan sinesine uyku yok gözlerinde artık aşk var,nazlı yarin gülümsemesi var uç havalarda kuşlar kadar özgürsün artık...

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gönlümün Zenginliğini Senin Gönlünde Buldum

Ağlatma beni ey dilber bu can aşkı sende bulduysa

Aşk meyvesini gönlünde tatmak için umudu olsunsa

Lütuf edip gönlünü bağışla bana aşkım gönlüm senin oysa

Arayıp bu fakir gönlüm zenginliğini senin gönlünde buldu

Aşktan güzel yol var mıdır gönlü kuş gibi uçuran ileri geri beri

Sevmezsen sen beni ben kalırım bu dünyada bir kemik deri

Bu gönlümün son durağı mutluluk yeri hanın senin gönlünün yeri

Arayıp bu fakir gönlüm zenginliğini senin gönlünde buldu

Gel söndür aşkın ile yanan köz olan gönlümü sinemi

Seven gönlün kadri kıymeti kıymet vermemek mi?

Sana gülümseyerek kapında sabahlayan aşığı sevmemek mi?

Arayıp bu fakir gönlüm zenginliğini senin gönlünde buldu

Didarın çevirdin benden gönlümde yara var görmezsin

Terk eyledin gönül diyarımı halin nicedir sen bilmezsin

Seni seveni sevmedin aşk’sız sen hiç bu âlem de gülmezsin

Arayıp bu fakir gönlünüm zenginliğini senin gönlünde buldu

Kul Mehmet’im yar sözünü bağlamadın sen hala ikrara

Yolumu döndürdün ikrarsızlığınla yüksek çıkılmaz dağlara

Söyle nasıl ekeyim gül gülümsemezsen viran olmuş bağlara

Arayıp bu fakir gönlüm zenginliğini senin gönlünde buldu

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Aşamadım Yar

Aşkınla ben yüce dağlar aştım yar

Bir ben senin gönlün aşamadım yar

Yaz gününde başıma yağdırdın kar

Al senin olsun tatlı can dedim yar

Aşkınla ben yüce dağları aştım

Bir ben senin gönlün aşamadım yar

Seni candan sevdim sen bana küstün

Ölü toprağını üstüme serptin

 Sana az gül dedim sen hiç gülmedin

Aşkınla ben yüce dağları aştım

Bir ben senin gönlün aşamadım yar

Kul Mehmet yar sevmedi yasın olsun

Geçen günler hep göz yaşınla dolsun

Bu bedenin yaşamasın yok olsun

Aşkınla ben yüce dağları aştım

Bir ben senin gönlün aşamadım yar

Mehmet Aluç  (Kul Mehmet)

Yeni Gönül Sokaklarında Geziyorum

---

Sevda bir yürek işiydi, cesaret ile merhamet dolu gönlün kapılarını açmak canan için gönlünde güller yetiştirmek değil miydi?

Hayallerini bir kenara atarak, cananın hayalleri peşinde koşmak değil miydi? Cananın gönül sokaklarında gezmek, mutluluk çiçekleri gönlüne ekmek değil miydi ey cananım?

Ben seninle yürüdükçe gönül sokaklarında sen benden adım adım uzaklaştın ve gözden kayboldun, gittin! Ben hala önüme bakıyorum ve yürüyorum senin gönül sokaklarında sensiz! Bilmem sen ne yapıyorsun bensiz başka sokaklar da?

Ya ben sevmeyi yanlış bildim galiba, sanırsam olabilir amma desem de sen yanlış bildin ey cananım… Hala gönlüm direnmenin karanlık olsa da gönül sokaklarının izbe köşelerinde seni bekliyor… Ben yürüdükçe vurgun yesem de, gözlerimde kanlı yaşlar aksa da veda etmeden gidişinin hançeri hala sırtımda her adım attıkça biraz daha saplansa da, sensiz kalmayı bana uygun gören Rabbime şükür ediyorum.

Gülümsemeyi bilmeyen seni benden uzaklaştırdığı için, yaramla beni yalnız bırakmayarak senin karanlık gönül sokaklarından kurtarıp, yeniden tertemiz gülümseyen gönül sokaklarına çıkardığı için.

Şimdi ben yorulmadan yeni gönül sokaklarında geziyorum mutlulukla ellerimi semaya kaldırarak dilimde şükür ile hayatıma devam ediyorum, sen nasılsın umursamıyorum, hatta hiç düşünmüyorum, düşünmeyeni düşünmek, merhamete ihanet olur biliyorum… Avuçlarımda sakladığım gözyaşlarını döktüm senin gibi karanlık olan, dehlizlerin dibine.

Hala dik duracak kadar gönlümde aşk ve inancım var çok şükür… Seni kalbime sığdırır iken bana yer kalmıyordu şimdi hem kalbime kendimi hem de dünyayı sığdırıyorum, gökyüzünde uçan bir martı gibi uçuyorum hayatın gülümseten yollarında. Duyguların dilini bilen anlayan yeni canan bulmanın heyecanı ile göz bebeklerimde gülüşünü bulmak için yürüyorum yürüyorum…

Gönülde şafakları söken sen gibi olmayan, gönülde şafakları gülüşü ile aydınlatan, gönlünde bahar çiçekleri açtıran yeni gülüşler için gülümseyerek yürüyorum… Seni yengeçlerin dağıttığı kumlara gömdüm ve unuttum… Şimdi yollarıma dökemediğin dillerin ile, sözlerinle kal baş başa.

Mehmet Aluç

__________________
Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için
Selam ve dua ile...

Gönlün dolsun ilahî nurla

Var mı gönlünde Allah’ın yeri

Mümindir Allah’ın eri

Nefis şeytandan kaç geri

Gönlün dolsun ilahî nurla

Gönül dostundan kalma geri

Gönülleri kırma ne olur bari

Gönüllerin ölçülmez değeri

Gönlün dolsun ilahî nurla

Adımların olsun ileri

Kuran okşar gönülleri

Resul müminlerin lideri

Gönlün dolsun ilahî nurla

Müminde olur merhamet sevgi

Kuran gönüllerin rengi

Resul gönüllerin dengi

Gönlün dolsun ilahî nurla

Yıkar gönülleri birileri

Vıcık vıcıktır ilişkileri

Zalimliktir ettikleri

Gönlün dolsun ilahî nurla

Sevgi ile açsın gönül ezgilerin

Kur’an’dır hayatı düzenleyici

Kuran sünnet yol çizgileri

Gönlün dolsun ilahî nurla

Açan çiçek gibi koksun umudun

Nefretle olmasın elinde odun

Fikirsiz ‘liginle neden fikirleri soydun

Gönlün dolsun ilahî nurla

Yüreğin olsun denizlerin bir parçası

Kur’an olsun hayatının yasası

Helal olsun ekmeğinin her parçası

Gönlün dolsun ilahî nurla

Yeşersin umutla umudunun filizleri

Merhamettir sarandır gönülleri

Yerleşsin gönüle kuranın harfleri

Gönlün dolsun ilahî nurla

Seherin vaktinde kulağına gelsin ezan sesleri

Secde ile nur ile dolsun evinin her köşeleri

Secde ile açılsın gönüllerin dilleri

Gönlün dolsun ilahî nurla

Kul Mehmet’im der ki Rahmanın Rahmeti âlemi aştı

Rahman ile olan cümle kullar coştu kurdu bağlantı

Nefis şeytan ile olanlar şaştı kendilerini alçalttı

Gönlün dolsun ilahî nurla

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Gönlün Seçtiğini Beğenmiyor

Açlıktan öldüm der inanmayın saklar kasalarda yemez

Kendi yemez yüzü gülmez yüzü güleni hiç sevmez

Kasalarda sakladığı bir gün ateş olur yakar hiç bilmez

Elinde fikirsizlik talan yalan var gönlün seçtiğini beğenmiyor

Müslüman görünür kan döker başı önünde ona inanmayın

Din düşmanları önüne ”Müslüman” sözü takar cani gönderir kanmayın

Bu dünya hiç kimseye fani değil aklıselim Kur’an ile olun yanmayın

Elinde fikirsizlik talan yalan var gönlün seçtiğini beğenmiyor

Camiye uğramaz kasanın başında kalkmaz gözünde akar yaş timsahtır

Sapı ile yutar paylaşmaya yoktur niyeti yaşadığı yer ise manastır

Doğru söyleyeni görünce çamur atar karalar ,

kendi sözü üstün olsun ister elinde satır

Elinde fikirsizlik talan yalan var gönlün seçtiğini beğenmiyor

Diker nefret denilen ağacı döker dibine benzini yakar köşe yolu tutar

Kendi fikrine uymayanları acımadan harcar çatır çatır bilmez hatır

Kendine her türlü unvanı layık görür vatandaşı soyulacak kaz görür lavuk

Elinde fikirsizlik talan yalan var gönlün seçtiğini beğenmiyor

Binlerce saray ile gönül yıkar utanmaz sonrasında sarayda'kini beğenmez

Yakar yıkar gönülleri gönüllerin kapısın açın gelin der umut beklenmez

Ahiretini dünyadan satar kazandım sanır, 

millet anlamaz sanır kendini sanır çözünmez

Elinde fikirsizlik talan yalan var gönlün seçtiğini beğenmiyor

Kul Mehmet sen söyle duymaz o lavuk işine gelince savuşur çarçabuk

Zaten tüm sözleri hayatı fikri düşüncesi abuk sabuk ve kendisi gibi yamuk

Her köşe döndüğünde doymaz fikirsiz ‘ligine devam eder

Elinde fikirsizlik talan yalan var gönlün seçtiğini beğenmiyor

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)