Sen Girerdin Odama

Itır ıtır kokarken saçların

Yarınları örüyorum ölü topraklar üstüne

Itır ıtır esen saçlarının kokusu

Toprağa damlarken

Solan çiçekler yeşeriyor toprakların üstünde

 Isıtır beni saçlarının ıtır kokusu

Gizli gizli ellerime dolanırken

Sabah güneşi sevdanla üzerime doğarken

Senli nasibi beklerim yeryüzünde

Sil baştan başlıyorum senli düşlere

Öptüm ruhunu koydum cebime

Masum gülüşün ısıtırken yüreğimi

Gülümsüyorum ben sana senin gibi

Ay doğar gecelerime avucumda sen

Yüreğimde hep sen sen sen benimlesin

Sensizlik çığlıklarımı hapis ettim gecelere

Zamansız ölümlere açıkken kapılarımız

Bir gün sen koşacaksın zamansız ölümlere

Bir gün ben koşacağım seni aşk ile sarmaya

Şimdi yoksam yanında

Sen gittin ise zamansız ölümlerle

Yok, olmam seninle değilim demek değil

Seninle olmak için hızlı adımlarla koşarken

Zamansız ölümlere sana sonsuz kavuşmaya

Gelmek için sana yoldayım seninleyim

Ellerim buz gibi uzatayım tut ve bak

Sensizlikten üşüdüm bak avuçlarımdasın

Itır ıtır saçlarının kokusu hala var

Yalnızlığımız bir çocuğun ağlayışı gibi masum

Aydınlıkla beraber sen girerdin odama

Saklanmış tüm sensizliğim kaybolurdu

Çekilirdi mevzilerine sensizlik

Yönsüz’ lük ekseninde boğulurdu

Yalnız olduğumu sandığımda

Yanılırmışım hep sen vardın ya yanımda

Seninle atan yüreğimde seninle eskimeyen

Kulağım çınlardı beni her andığında

Her terennümlerinde seni dinlerdim sendeki beni

Yıkıcı zamanları inşa ederdik seninle

Sessizce bizi bizden alan sessizliği yakalardık sessizce

Bizden aldıklarını alırdık

Çıplak kalırdı üşürdü sessizlik

Yalnızlığımızın hatırası kalırdı üstünde

Onu almazdık onunla bırakırdık bizi anlasın diye

Her zaman bize arsız arsız gülmesin sarmasın bizi

Leyla ile mecnunu katardık düşlerimize

Onlarla beraber ağlardık dertlerine

Hasretlerine

Bazen Leylayı Mecnuna

Bazen Mecnunu Leyla ya katar

Çöllerde buluştururduk

Hiç kavuşamayanları biz buluştururduk

Baş başa kaldıklarında

Hayranlıkla onların aşklarını dinlerdik yüreklerinde

Kefenle sarılı maziyi kefeninden kurtarır aşkla sarardık

El ele koşardı Mecnun Leyla'ya Kerem Aslı’ya çöllerde

Anlardık hakikat aşkın yüreğinde imiş

Binlerce yıl geçse de Leyla Mecnuna aşkı ile hala yanıyor

Hala Leylasını arıyor

Ve çok şükür ki bizim düşlerimizde sadece buluşuyorlar

Vahalarda yaylalarda bizimle koşuyorlar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gözü Karam.

Gözü karam nar tanem gül tanem

Bir tanem

Yine seninleyim

Sensiz bu günde

Ah o zamansız gidişin

Beni candan sevişin ve seni özleyişim

Fayda etmiyor artık

Çare dersen yok artık

Yüreğim hasretinde kurudu

Adımlarım sensiz atmaz oldu

Hatıraların mutfağında

Hala seni yaşıyorum sensiz

Gözü karam nar tanem gül tanem

Bir tanem

Sen beni benim kadar sevmesen de

Ben seni benden fazla seviyorum

Hala seni yaşıyorum

Bir adım kala mutluluğa mutsuzluğa koşan biz

Bizdeki bu anlamsızlığı anlamayan

Ayrılığın kapısını bir anda açan

Kara kışta soğukta kalıp titreyen donan biz

Yaz mevsimine

Kırda açan çiçeklere hasret kalan biz

Aşk bizden yanaydı

Biz kimden yanaydık

Aslında yan yanaydık

Birbirimize bakışandık

Şimdi ayrılıkla yok olan biz

Hala ben hatayı ararken

Sen kaybolup gittin yüreğim yanarken

Başucumda hasreti bırakıp giderken

Gözü karam nar tanem gül tanem

Bir tanem

Yine seninleyim

Gözlerindeki aşkı ararken

Sen şimdi neredesin

Kiminlesin

Vedaları bir bir ben boğarken

Vuslatı ararken

Gözü karam nar tanem gül tanem

Bir tanem

Yine seninleyim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Mutluluğun Hasretle Zamansız Anı

---

Yüreğindeki hasretin acısı ile yorganın içinde kıvranıyordu. Kim bilir kaç gündür titreyen yalnızlığın zemheri soğukluğunda kurtulmak için yorgan altında yatıyordu. Çığlık çığlığa feryat eden yüreğinin sesini kısmak için tüm çabaları boşunaydı. Kalktı, yorganı attı üzerinde, kalkmaya çalıştı hareketsiz kalan bacaklarının dermansızlığında kalkamadı. Yerde duran sehpaya tutunarak kalmaya çalıştı, başı döndü az ilerideki kanepeye kendini zor bıraktı. Sanki alnında boşanıyordu hasretin özlemi, ucunda tutunamadığı mutluluğun kaçırılan zamansız anı kıvranarak beyninde tebessümsüzlükle geziniyordu.

Zamanı tanıklık için mazinin o korkunç hasret ile aralanan kapısından içeriye davet etti. Daha dün gibiydi. Her zamanki kendine gülümseyen Türkan, Fuat’a.

-Hayatım, seninle önemli bir şey konuşacağım, ama sonuna kadar beni dinlemeni istiyorum.

Heyecanlanan Fuat

-Seni dinliyorum hayatım.

Türkan, ruhu titreyerek

-Seninle çok mutlu günleri yaşadık hayatım, diyorum ki seninle vedalaşalım, az hasret ateşiyle yüreğimiz yansın, hasret nasıl bir duygu onu yaşayalım.
Şaşırdı, şimdi bu neden diyen gözlerle
-Se… Sen ne dediğinin farkında mısın? Neden buna gerek duyuyorsun hayatım?

-Çok kucaklaştık sarmaş dolaş hayatı yaşadık, değişiklik olsun, şükretmeyi sabır etmeyi öğrenelim. Yolcusu olmayan yollarda ayrı ayrı bir süre yürüyelim, ben sürekli vedalaşalım demiyorum şöyle kısa bir süreliğine, biliyorum sen şu an şaşkınlık içinde bocalıyorsun. Şimdi beni anlamaya çalış ve az düşün hayatım bu bizim için tecrübe olacak inan, bana inan hayatım. Hasret sessizlik yüreğimize az dokunsun bu duyguyu tadalım diyorum.

Söylenmesi gereken sözler şu an aklında firara etmiş gitmişti. Türkan’ı ikna etmenin veya edememenin sancısı ile kıvranıyordu. Kelimeler bir araya gelmemek için titreyerek kaçıyordu dilinde sanki!

-Sen şimdi bana hasretin soğuk yüzü ile soğuk ayazında baş başa yaşamamızı istiyorsun, ama neden? Bilirsin seni şimdiye kadar hiç kırmadım, elinde tutmadan nefesini kokunu hissetmeden nasıl… Belki de haklısın hayatım…

-Haydi, o zaman hasretin bulutları altında yaşayalım, hasretin kınalarını gönlümüze yakalım, ama üzülme ben her zaman seninleyim, belki birkaç ay sonra yine beraber olacağız.

İşte o ana, zamanın tanık olması için o güne o maziye döndü. Hala titriyordu. Hasretin gözlerine anlamsız baktı, hala yüreği yanıyordu. Şimdi kim bilir Türkan ne yapıyordu düşüncesi ile yola çıktı. Türkan giderken arkasında gizlice takip etmişti, beraberce yaptırdıkları bağ evine gitmişti.
Sessizce pencerenin önüne geçti, Türkan içeride kanepede oturuyordu. Odaya sanki sığamıyordu. Acı çektiği her halinden belliydi, ama belirli etmemek için çok uğraşıyordu. İçinden"Ah hasrete kınalar yakarak koşan hayatım, elleri göğsünde kenetlenmiş sessizce oturuyor. Şimdi sana koşarak gelsem çok kızacaksın biliyorum…"

Derken sessizce bağ evini terk ederek, dağ başı sessizliği ile yankılanan, yalnızlığın ayazında küçük adımlarla adımlar ile evin yolunu tuttu.

Mehmet Aluç

__________________
Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için
Selam ve dua ile...

Mutluluğun Hasretle Zamansız Anı

---

Yüreğindeki hasretin acısı ile yorganın içinde kıvranıyordu. Kim bilir kaç gündür titreyen yalnızlığın zemheri soğukluğunda kurtulmak için yorgan altında yatıyordu. Çığlık çığlığa feryat eden yüreğinin sesini kısmak için tüm çabaları boşunaydı. Kalktı, yorganı attı üzerinde, kalkmaya çalıştı hareketsiz kalan bacaklarının dermansızlığında kalkamadı. Yerde duran sehpaya tutunarak kalmaya çalıştı, başı döndü az ilerideki kanepeye kendini zor bıraktı. Sanki alnında boşanıyordu hasretin özlemi, ucunda tutunamadığı mutluluğun kaçırılan zamansız anı kıvranarak beyninde tebessümsüzlükle geziniyordu.

Zamanı tanıklık için mazinin o korkunç hasret ile aralanan kapısından içeriye davet etti. Daha dün gibiydi. Her zamanki kendine gülümseyen Türkan, Fuat’a.

-Hayatım, seninle önemli bir şey konuşacağım, ama sonuna kadar beni dinlemeni istiyorum.

Heyecanlanan Fuat

-Seni dinliyorum hayatım.

Türkan, ruhu titreyerek

-Seninle çok mutlu günleri yaşadık hayatım, diyorum ki seninle vedalaşalım, az hasret ateşiyle yüreğimiz yansın, hasret nasıl bir duygu onu yaşayalım.
Şaşırdı, şimdi bu neden diyen gözlerle
-Se… Sen ne dediğinin farkında mısın? Neden buna gerek duyuyorsun hayatım?

-Çok kucaklaştık sarmaş dolaş hayatı yaşadık, değişiklik olsun, şükretmeyi sabır etmeyi öğrenelim. Yolcusu olmayan yollarda ayrı ayrı bir süre yürüyelim, ben sürekli vedalaşalım demiyorum şöyle kısa bir süreliğine, biliyorum sen şu an şaşkınlık içinde bocalıyorsun. Şimdi beni anlamaya çalış ve az düşün hayatım bu bizim için tecrübe olacak inan, bana inan hayatım. Hasret sessizlik yüreğimize az dokunsun bu duyguyu tadalım diyorum.

Söylenmesi gereken sözler şu an aklında firara etmiş gitmişti. Türkan’ı ikna etmenin veya edememenin sancısı ile kıvranıyordu. Kelimeler bir araya gelmemek için titreyerek kaçıyordu dilinde sanki!

-Sen şimdi bana hasretin soğuk yüzü ile soğuk ayazında baş başa yaşamamızı istiyorsun, ama neden? Bilirsin seni şimdiye kadar hiç kırmadım, elinde tutmadan nefesini kokunu hissetmeden nasıl… Belki de haklısın hayatım…

-Haydi, o zaman hasretin bulutları altında yaşayalım, hasretin kınalarını gönlümüze yakalım, ama üzülme ben her zaman seninleyim, belki birkaç ay sonra yine beraber olacağız.

İşte o ana, zamanın tanık olması için o güne o maziye döndü. Hala titriyordu. Hasretin gözlerine anlamsız baktı, hala yüreği yanıyordu. Şimdi kim bilir Türkan ne yapıyordu düşüncesi ile yola çıktı. Türkan giderken arkasında gizlice takip etmişti, beraberce yaptırdıkları bağ evine gitmişti.
Sessizce pencerenin önüne geçti, Türkan içeride kanepede oturuyordu. Odaya sanki sığamıyordu. Acı çektiği her halinden belliydi, ama belirli etmemek için çok uğraşıyordu. İçinden"Ah hasrete kınalar yakarak koşan hayatım, elleri göğsünde kenetlenmiş sessizce oturuyor. Şimdi sana koşarak gelsem çok kızacaksın biliyorum…"

Derken sessizce bağ evini terk ederek, dağ başı sessizliği ile yankılanan, yalnızlığın ayazında küçük adımlarla adımlar ile evin yolunu tuttu.

Mehmet Aluç

__________________
Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için
Selam ve dua ile...