Para Harcar Gibi Gönül Harcanmaz

İnsan arayıp ta buldu mu kendine lazım olan buluşu

Yoksa hala başında mı kendini yok eden yok oluşun

Halamı kazanırken gönül demez halamı sayar üç beş kuruşu

Para harcar gibi gönül harcanmaz para harcanır saklanmaz

Bugün az kazansak ta ne çıkar açlıktan mı ölürüz

Bir gönül sevelim sayalım belki ömür boyu güleriz

Hepimiz insanız bu dünya kalıcı değil ölüp gideriz

Para harcar gibi gönül harcanmaz para harcanır saklanmaz

Para ile onca kar yaptık hala kar der zırvalarız

Amelde kar yok ağlamayız gönülleri yakarız

Ölüm gelince amel ile gidilir para geçmez yanarız

Para harcar gibi gönül harcanmaz para harcanır saklanmaz

Bilmeyiz neden her şeyi bilirken Rahmana kulluğu

Fakire verilmez arzu istek için açılır paranın oluğu

Fakirin çocuğu ağlar bakılmaz bizi çocuklar sanki süt çocuğu

Para harcar gibi gönül harcanmaz para harcanır saklanmaz

Kasalarda paralar kimin için neden hep saklı

Rahman fazla verirken fakire de ver dedi ey yarım akıllı

Onun hakkı sana verilen o fazlada saklı

Para harcar gibi gönül harcanmaz para harcanır saklanmaz

Asırlar önce ecdadımız böyle miydi çekinmeden verirdi

Fakir hakkını alır gerisini bırakır gönülden gülümserdi

Şimdi fakirin hakkını da yiyoruz ateşi içinde saklı

Para harcar gibi gönül harcanmaz para harcanır saklanmaz

Kul Mehmet’im işte böyleyiz kırıldı tutunacak dalımız

Rahmana sığınalım o en güzel gidilecek yolumuz anımız

İnsanlar elbet bizim dostumuz sığınacak canımız

Para harcar gibi gönül harcanmaz para harcanır saklanmaz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

İnsan Ve İnsan

Işıkları Kapat

İnsan bir dil ve ses

Akıl ile bir gür ses

Gönülde bir nefes

Bazen nefessiz bir nefes

Özlemlerin içinde bazen gezen bir gölge

Bazen özlemlerin içinde bir vuslat

Bazen çıplak dolaşan bir serseri

Çoğu zaman vurdum  duymaz

Sıkıntı ve dertlerin içinde bir abdal

Açlık içinde kalanlara bir parça umut

Yolcusuz yolların yolcusu

Karanlık yolların sönmez ışığı

Bazen yola çıkmadan donup kalan

Yolcusuz yolların yolcusu olmayan

Yalnız yaşamayan bir dünya

Bazen yalnız yaşayan bir felaket

Yalnız mezara giren orada kalan

Rüyalara yelken açan

Rüyalardaki yelkenle varmaya çalışanları yolda çıkaran

Bazen ayrılık şafaktaki geleceğe yürümek

Bazen ışık derken karanlığa varmak

Yürümeden anlaşılmayan

Anlaşılması için varlığını ortaya koyması gereken

Bir pınar gibi berrak akan

Bazen çamurlu karışık pınar gibi akmayan

Sessizliği ile hazine

Çığlığı sesi ile paslı teneke

Hasat mevsimi için tohum

Hasatsızlık için kara çalı

Mevsimlere gülümseme eken

Her mevsime kar olup yakan üşüten

Karanlığa yüreğindeki ateşi yakan

Yürekte yanan ateşleri söndüren

Kör olmadan kör gözle bakan

Bazen bir anı  olup unutulan

Bazen yarın olup bir ömür boyu izinde yürünen

Anı olmayı seçen

İz olmak için gece gündüz iyilik inşası için yürüyen

İyilik inşasını yıkan kana bürüyen

Bazen ilk bakışta nefreti anlaşılan

Bazen son anda sevgi dolu olduğu bilinen

Nokta nokta yürüyüşü ile gönüllere yürüyen

Gönüllerde yarınları yazan

Gönüllerdeki yarınları bozan

Mezar kazan

Saraylar kuran

Yalnızlığa türkü olan

Dertlerin içinde yürüyen

Hıçkırıkları dinleyen

Gözyaşlarını silen

Bazen bunları hiç bilmeyen

Salaklığa yatarak çıkarı için gizlice yol alan

Yakan yıkan

Dik sarp kayalara çıkarak sevgi tohumları eken

Sahte sevgi kanatları ile sevgiyi kanatan

Bazen sevgi denizi de yüzerek huzurunu takip eden

Bazen denizi kirleterek sevgiyi kirleten densizler

Saymakla bitmeyen güzelliği taşıyan insan

Saymakla bitmeyen kötülüğü taşıyan insan

İnsan kendi içinde güzel insan

İnsan kendi içinde nefreti ile dolaşan insan

İnsan

Ve insan

Mehmet Aluç-Kul Mehmet