Hayalim Sen Yarınım Gülüşüm Sensin

Ne hayaller kurdum kaşlarının karasına bakıp

Gözlerini kaşların hayal edip bu gönlümü yakıp

Aradım kendimde seni buldum ben oldum kayıp

Başımı göğsüne koyup uyumak isterim seversen

Beni sevdiğini söyleyip eğer bana sen gülümsersen

Hayalim sen yarınım gülüşüm sensin kolların arasında

Bir kez öptür ne olursun gözlerinle kaşlarının karasında

Arayıp bulayım ben seni gönül bağımın içinde arasında

Açarsan kollarını gelir sarılırım bir ömür boyu sana ben

Beni sevdiğini söyleyip eğer bana sen gülümsersen

Sırtımı yüzümü gül yüzüne döndüm hep seni sevdim

Sana söyleyemedim aylarca içimde kendimde gizledim

Şimdi tüm cesaretimle karşına geçtim sevdiğimi söyledim

Gülen gözlerinle bana baktın güldün sevdiğinden emindim

Açtın bana gönlünü kollarını gülüşünle beni öptün sardın

Beni sevdiğini söyledin bana gülümsedin canıma can kattın

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Acımadın

 
Sözlerim hecelerimle sana oldu küskün
Ben değilim gönlüm naçar kaldı üzgün
Rahmete kapalıydı gönlünün kapısı açmadın
Hicran ateşiyle kor alev yaktın acımadın
 
Peşinden koşmayla halim kalmadı
Doluya koydum dolmadı boşa koydum almadı
Yaralı gönlüme tabipler derman bulamadı
Hicran ateşiyle kor alev yaktın acımadın
 
Seni ararken ben pişmanlığı buldum
Gece gündüz hasretlikle ağlar oldum
Gönlümde açan çiçeklerimle sarardım soldum
Hicran ateşiyle kor alev yaktın acımadın
 
Mühürlenmiş yolların varmak imkânsız
Bu gönlüm arayıp ta bulamadı kaldı vatansız
Bir insan nasıl vicdansız olur nasıl yaşar imansız
Hicran ateşiyle kor alev yaktın acımadın
 
Açtın hicranla dermansız bir kapı
Girmem için vermedin izin yoktur gönül kapısının sapı
Aradım bulamadım gönül de seveceğim başka kapı
Hicran ateşiyle kor alev yaktın acımadın
 
Artık yıkılsın sıra sıra dağlar
Yeşermesin artık yeşeren bağlar
Cana can olamadıysa ölsün canlar
Hicran ateşiyle kor alev yaktın acımadın
 
Artık bilmem giderim nereye
Kul Mehmet’im sende var secdeye
Yüce Rahman ulaştırır seni gideceğin yere
Hicran ateşiyle kor alev yaktın acımadın
Mehmet Aluç-Kul Mehmet
 
 
 

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Rahman ile

İlmik ilmik kalbime imanı ördüm

İmanım olmadan çok dertler çektim

Sanki her gün binlerce kez öldüm

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Derdime derman için insanlara çareler sordum

Çare diye binlerce sebepsiz sözler duydum

Çok şükür aradım en sonunda iman yolunu buldum

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Düşenin dostu Allah imiş öğrendim

Kendi elimle düştüm hep kendim çektim

Gülümseyeyim derken hep çelmeleri gördüm

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Dert gizli olsa da gönülde Rahman bilir

Her an insan Rahman ile dirilir

Merhametli olan her kul sevilir

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Akıp giden zaman içinde kayboldum

Arayıp dedim kendime dost bulayım

Dost bulamadım Rahmanı buldum kaybolmadım

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Rabbim halden anlamayana muhtaç etmesin

Mezar kapısını açsın yanına göndermesin

Gönlümüzdeki derdin dermanın bilir sezdirmesin

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Ah yüzler ah o gözler ah o eller

Laftan halden anlamayan sözler gözler eller

İyilik için uzanmadan cepten el ile gezenler

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Dert sıkıntı bitmez diyenler

Kara gün içinde kara kara kalsın diyenler

Gülümsemek isterken gülümsemesin diyenler 

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Dertler ile canda bağlar viran olmaz

Hak yolunda hakkı bulan yorulmaz

Hak aşığına yollar sorulmaz

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Kul Mehmet’im dertler kullar içindir geçer

Dermanı veren Rabbim izni ile biter

İyi gün dostu kara gün oldu mu acep nereye gider

Dert bitince Rabbim izni ile neden söylemedin bana diye,

Birde utanmadan ahkâm keser

Rahman ile İman ile oldum dirildim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Aradım Buldum Kapkara Taşları Sen Diye Ben Gönlüme Bağladım

Sana gönül bahçemde aylarca bin bir titizlikle güller yetiştirdim koklarsın diye kendi ellerimle, burcu burcu sen koksun istedim, bekledim gelir kokunu verirsin dedim ben severek o tatlı sen ben kokan gülüşünle, aylarca bekledim gelirsin diye, beklerken neler çektim ben bir bilsen. Gözlerim kor bir ateşin içinde yanmayı göze alarak yollarını gözledi. Ne sen geldin nede senin için yetiştirdiğim güller yetişti soldular terk edişinle. Gözlerden uzak bir sevdiğim var demiştim, şimdi uzaklarda bana yar olmayan bir sevgilim var.

Aradım buldum kapkara taşları sen diye ben gönlüme bağladım kara bahtım gibi kara gözlerin kapkara saçların gibi. Ayrılık hasretiyle bu yaralı gönlümü dağladım, Gelirsin diye gönlümde sana bu aşkımı sakladım, Yine sen gelmedin, senin için yetiştirdiğim güller yetişti soldular gönlüm ile senin terk edişinle artık ben oldum bir zavallı terk edilmiş bir âşık. Ah bu aşk senin gönlünde gülümseyerek, seni hep gülümseterek yanağıma o bal dudaklarından öpücükler bırakmasını istedim, hiç olmadı, sanki öpücüğü tokat olarak aldı, yüreğime bir Osmanlı tokat’ı vurarak seninle birlikte terk etti gitti.

Aylarca rüzgârlarla haber saldım duymadın çağrımı, kor alev yakan hasretinle beni bıraktın ellerinle sırtımdan hançerledin paramparça ettin sen bu bağrımı, oysa ben seni severken aşk ile yıkmıştım gönlümdeki yüksek dağlarımı. Ne sen geldin ne güller yetişti soldular vefasızlığınla terk edişinle, oysa ben sana gözümü kırpmadan ömrümü hayatımı verdim sana o gülüşünün uğruna. Bekledim bekledim bir gün yaslamadın omzuma o zülfün saçlarınla acaba ne gitti zoruna başını omzuma yaslamadın. Bende bir gün koşarak sevinçle gül sinene yaslanamadım hiç sarılamadım o sen kokan boynuna, Yine sen gelmedin ne sen geldin ne güller yetişti soldular terk edişinle.

Sana günlerce bin bir dil ile yalvardım gitme diye sana bin kere, sen seni seven bu gönlümü beni yıktın geçtin bitirdin gittin göz göre göre, gözyaşlarımla doldurdum taştı gönlümdeki dere, Ne sen geldin ne güller yetişti soldular terk edişinle, kul Mehmet’in boşa gitti tüm uğraşlarım emekleri boşuna, görmedin arzularını peşinde koştun gittin.

Giderken belki güldün bu çaresizliğim gitti sanki çok hoşuna, Ne diye terk ettin gittin beni bilmem beni sen ne uğruna, Ne sen geldin ne güller yetişti soldular terk edişinle. Kuruyan güllerin arasına gönlümü koydum aşkımı koydum, toprağa gömdüm, güllerle yeniden yeşersin diye, ya da sonsuza kadar çürüsün diye, aynı sen gibi… Benimki toprağa gömülmeye layık yüreğime hapis olmuş bir aştı bana ve sana faydası olmayan.

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gönlümün Zenginliğini Senin Gönlünde Buldum

Ağlatma beni ey dilber bu can aşkı sende bulduysa

Aşk meyvesini gönlünde tatmak için umudu olsunsa

Lütuf edip gönlünü bağışla bana aşkım gönlüm senin oysa

Arayıp bu fakir gönlüm zenginliğini senin gönlünde buldu

Aşktan güzel yol var mıdır gönlü kuş gibi uçuran ileri geri beri

Sevmezsen sen beni ben kalırım bu dünyada bir kemik deri

Bu gönlümün son durağı mutluluk yeri hanın senin gönlünün yeri

Arayıp bu fakir gönlüm zenginliğini senin gönlünde buldu

Gel söndür aşkın ile yanan köz olan gönlümü sinemi

Seven gönlün kadri kıymeti kıymet vermemek mi?

Sana gülümseyerek kapında sabahlayan aşığı sevmemek mi?

Arayıp bu fakir gönlüm zenginliğini senin gönlünde buldu

Didarın çevirdin benden gönlümde yara var görmezsin

Terk eyledin gönül diyarımı halin nicedir sen bilmezsin

Seni seveni sevmedin aşk’sız sen hiç bu âlem de gülmezsin

Arayıp bu fakir gönlünüm zenginliğini senin gönlünde buldu

Kul Mehmet’im yar sözünü bağlamadın sen hala ikrara

Yolumu döndürdün ikrarsızlığınla yüksek çıkılmaz dağlara

Söyle nasıl ekeyim gül gülümsemezsen viran olmuş bağlara

Arayıp bu fakir gönlüm zenginliğini senin gönlünde buldu

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Candan Geçtim

Aradım âlemi Rahmanı buldum

Tenime gönlüme aşkını esir kıldım

Nefis şeytanı Rabbim izni ile kovdum

Beş vakit secdede izni ile candan geçtim

Kabul etti huzuruna divanına durdum

Günahlarım çok idi vardım tövbe kapısına,

Merhametini Rahmetini buldum

Rüsva halimle merhametinde can buldum

Beş vakit secdede izni ile candan geçtim

Rabbim yardımıyla dertlerime derman buldum

Rabbim yardımıyla ona candan kul oldum

Rabbim tanımasaydım kendimi karanlıkta bulurdum

Beş vakit secdede izni ile candan geçtim

İsterim cümle kullar hak yoluna dönsün

Kul Mehmet’in elinden tutup yüzüne gülsün

Dünya malı peşinde koşmasın candan sevsin

Beş vakit secdede izni ile candan geçtim

Mehmet Aluç ( Kul Mehmet)

Bilmem ki

---

	Yar gönlüne çekilmiş senin kapkara perde Düştüm Senin yüzünde yar ben bulunmaz derde Bana bakarken neden yüzün hep eğik yerde Bana ait kalbim bilmem ki sende nerede Ben kendimi buldum yar senin o gülüşünde İsterim ki bana gelesin yürüyüşünle Yanağımda gülleri açtırır öpüşünde Bana ait kalbim bilmem ki sende nerede Kalbimdeki açtığın yara senin yarandır Gönlümde sürdüğün o kara senin karandır Gözümde akan o yaşlar senin eserindir Bana ait kalbim bilmem ki sende nerede Benim sevgime inan yar inan ki yar gerçek Sensin kalbimde açan sevgi dolu bir çiçek Bana gülümsesen sen ne olursun ki bir tek Bana ait kalbim bilmem ki sende nerede Yağmur saçına yağar gülüşün yüreğime Ya beni şimdi sev ya da söyleme tek kelime Kul Mehmet muhtaç senin tatlı bir gülüşüne Bana ait kalbim bilmem ki sende nerede Mehmet Aluç

  

Selam ve dua ile..

Yaşar Kemali İnce Mehmet Eseri İle Tanıdım

Gidişinle heceler mahzun üzgün kaldı

Yaşar Kemali ince Mehmet eseri ile tanıdım

Hayran kaldım okudum deryalara daldım

Okudum eserlerini

Gönlüm temizlendi kendimi doğrular içinde buldum

Askere gittim ince Mehmet iki eserin çıkmıştı

Gizlice aldım karşıma gülüşün çıktı

Dayak yedim komutanımdan eserin okuduğum için

O yırttı ben aldım o döğdü ben aldım okudum

Okudum eserlerini

Gönlüm temizlendi kendimi doğrular içinde buldum

Edebiyat seninle yol aldı bulunmaz eserlerinin eşi

Edebiyat seninle gülümserdi heceler mısralar öksüz kaldı

Ey usta nedir bu acele gidişin

Okudum eserlerini

Gönlüm temizlendi kendimi doğrular içinde buldum

Hayâsızca ufku kapalı olanları yerden yere çaldın

Güzel fikirlerini bıraktın bize sen ötelere gittin

Sanma ki sen gittin unutuldun

Makber ’in seni sevenlerin duası ile doldu sana yer kalmadı

Okuduk eserlerini

Gönlümüz temizlendi kendimizi doğrular içinde bulduk

Kul Mehmet’im aramızda ayrıldın üzgünüz

Ülkem üzgün gönlün oldu öykümüz

Boğazımızda kelimeler dolandı kaldı düğüm düğüm

Okuduk eserlerini

Gönlümüz temizlendi kendimizi doğrular içinde bulduk

Mehmet Aluç

Canandan yüzün çevirme

Gelincikleri okşayan bakışın, ahımı alır

Rahman güzel yaratmış nakışın, gönlüm hayran kalır

Hak iledir nazlı bakışın, gonca güller gülüşünle açılır

Gönül bülbülüm sustu diyerek,

Canandan yüzün çevirme, ey gönlüm

Bir an kalbimi yokladım, seninle olduğunu anladım

Seversin diye yolun bekledim, yanımda gülüşün buldum

Hasretinle türküler söyledim, gönül sazım oldun

Gönül bülbülüm sustu diyerek,

 Canandan yüzün çevirme, ey gönlüm

Gönül, didarın her daim görmek ister

Hak yolunda, seninle beraber yürümek ister

Beni sevip sevmediğin, her daim bilmek ister

Gönül bülbülüm sustu diyerek,

Canandan yüzün çevirme, ey gönlüm

Kul Mehmet, sen cefadan usanma

Hak yoldan ayrılıp, ayrılık kılıcını kuşanma

Yar küsmüş ise gülümse ona, hüsran ile yanma

Gönül bülbülüm sustu diyerek,

Canandan yüzün çevirme, ey gönlüm

Mehmet Aluç

Didar: Yüz(sima)

Karaca oğlan Gibi Seveyim Dedim

Sen yazan kalemimle yâr yanına geldim

Beni sensiz yazmayan mısralarım ağladı

Karaca oğlan gibi çok diyarlar gezmedim

Karaca oğlan gibi canın içinde can olamadım

Karaca oğlan gibi sevdim yüreğim kaldırmadı

Uzak yollarda Karaca oğlan izini sürdüm

Sürdüm de tüm illerde kokusunu buldum

Yâre yanık gönül ile tatlı dilini duydum

Tüm dünyaya aşkını söylerken gördüm

Karaca oğlan gibi sevdim yüreğim kaldırmadı

Kul Mehmet ne şaşkın şaşkın bakarsın

Karaca oğlan gönülleri aşk’ın ırmaklarında yıkadığına mı şaşarsın

Kömür gözlü yârini aşk ile ararken gönüllerde bulursun

Karaca oğlan gibi seveyim dedim yolum şaşırdım

Karaca oğlan gibi sevdim yüreğim kaldırmadı

Mehmet Aluç

Bekledim Başında

Dost bağında gördüm bir çiçek

Dost olmayanlar der haydin biçek

Çiçek ağlar ahu zarla der nereye göçem

İdraki zayıflar anlamaz gülden

Bekledim başında gece gündüz sevdiğimden

Kokusu benzer yârin kokusuna

Yaprakları benzer yârin dokusuna

İdraki zayıflar işi sürer yokuşuna

Bekledim başında gece gündüz sevdiğimden

Kul Mehmet’im bende bir candım

Ben aşk ile gülün aşkından yandım

Güzel baharları onunla ömrüme bandım

Bir an rüyadayım sandım

Nazlı yâri gülümseyerek bana bakar buldum

Bekledim başında gece gündüz sevgilim ile

Mehmet Aluç