Bildiğim Kadar Gitmez

 

Sanma sevdiğim sensiz artık bülbülüm ötmez

Gönlümde gül yetiştirim bülbül öter gitmez

Sen viran gönlüne bak seni bilmem kim sever

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

Turnalar haber getirir ayrılık diyarında

Ben özlerim sanmasın o bayramda seyranda

Herkes oturuyor kendi seçtiği divanda

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

Derdim var ise çok şükür dermanım da çok var

Derdi veren Rahman'ım sen hep dermanınla sar

Rahmanım sen sarmazsan yaramız da akar kan

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

Turnam haber getirme artık ayrılık diyarından

Mutluluktan haber ver sen beklerken o candan

Mutluluk cana candır bekler bizi o handa

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

İnlerse kalbim susar mutlulukla bir görsem

Ağlama artık gönlüm aşkı kalbine örsen

Kalbine ördüğün aşkla ömür boyu yürüsen

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

Kalbimde gidişinle biter mi sandın heceler

Sensiz artık bana gülümser artık gündüz geceler

Sen gibi nice vefasızlarla ağladı bilmem kaç gönüller

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

 

Mutluluk artık senden önce yaklaşır bana

Sendeki vefasızlıkla yaklaşma artık sana

Sen artık bu vefasızlığınla ağla kana kana

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

Gel öten bülbülüm gönlümde tüm güller senin

Gönül sarayımda en güzel yerim vardır artık senin

Aşkla sev beni seveyim seni değsin tenime tenin

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

Turnalar artık susun gönlümdeki yârim uykuda

Artık mutlulukla aşkla seviyor beni her konuda

Dün ararken aşkı birden baktım yolumda karşımda

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

Kul Mehmet’im aşkı yaşa artık sen keyfince

Aşkla sarıl yârine sarar seni o her gülüşünce

Ayrılık gitsin sizi yan yana sevdiğinizi görünce

Bir gönül değil iki gönül severse aşk bitmez

Aşkla sevende sever bildiğim kadar gitmez

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

 

Onunla gülsün

Yaz gönlüm istediğin kadar yaz

Karşıdan bakan sana kaz

Yaz yaz az da nazları yaz

Yazarken elinde düşmesin saz

Sevda yolunda aşkı yaz

Sevda yolunda kaybettirdi işte naz

Ne çalınır saz nede alınır haz

Yazarken elinde düşmesin saz

Yaz dediğim iki kaşık olsun

Maksat muhabbet olsun

Gülümseyenler odaya dolsun

Yazarken elinde düşmesin saz

Düşlerinde gezen kimdir

Yabancımı bizden birimidir

Gelen mi yoksa giden midir?

Yazarken elinde düşmesin saz

Saz ile kalem yazarken söyle

Az daha yaz hayat geçsin böyle

Arada sırada al söyle neyle

Yazarken elinde düşmesin saz

Yaz söyle yolla gitsin

Kim alırsa onunla gülsün

Yazar söylerken sen sensin

Alan aldıktan sonra kimsin

Yazarken elinde düşmesin saz

Yazdıkların değil mi bir posta

Gidip kavuşur mu acep dosta

Var peşinde biraz koşta

Yazarken elinde düşmesin saz

Kul Mehmet’im yazarken aşk ateşini söndür

Dün bugünün yaşatılan günüdür

Yaşarken kolunda gezen ölümdür

Yazarken elinde düştü kalem ile saz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Kaybedecek Ne Kadar Güzel Günlerimiz Varmış

Kaybedecek ne kadar güzel günlerimiz varmış, bu güzellikleri kaybetmek için birbirimizle yarışan biz ve yok olan onca güzellikleri yitirerek, çırılçıplak feryat figan içinde kalan biz…

Sevgi dolu bir atmosferde birbirimize sımsıkı sarılmamız gerekirken, sevgisizlikle gönül odalarımız nefessiz bırakmanın telaşında nefessiz kalan yine biz… Ağlayışlarımız görmeyerek bir birimizden kaçan, aşkı sokaklarda bırakarak mutsuzluğun penceresini açan yine biz…

Aslında biz olmak böyle değil bu olsa olsa rezillik peşinde koşan rezilliğin tarifi olur, biz olmak her şeyi sevgi ile paylaşmak, mutluluk dolu yarınları inşa etmek paylaşmakla olur maalesef bu tarifte bize uymuyor, üç beş beden büyük geliyor…

Can ile cananı biz, ayrılarak kaçan anladık kaçtık kaçtıkça battık, canımız yandı can yaktık, aslında ikimizde insanlığımızın kapısın açarak içine girmek yerine kapısını kapattık, şimdi onu açmakta zor, onu açacak anahtarın ne olduğunu da unuttuk, sen bir başka diyarda ben başka bir diyarda boşuna bekliyoruz…

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Kulaklarımda Gönlündeki Sesini Unutana Kadar Bekleyeceğim,

Terk edip gittikten sonra bir gün beni aramanı hep bekledim, gerçi boşa bir bekleyişti lakin gönül söz dinlemiyor laftan sözden hiç anlamıyor. Yıllarca bu yalanla onu avuttum geleceksin dedim, biliyordum gelmeyeceğini ama bunu gönlüme hissettirmeden yollara çıktım gelecekmişsin gibi gönlümü avuttum, ara sıra istemedim de değil bunu da itiraf edeyim.

Sensiz tüm şarkılarımızı dinlerken gönlümü avutmak için binlerce yalan söyledim, ona veda’yı hak etmediğini, pişman olup geleceğini o kadar inandırdım ki açtığın yarayı yeniden sardı, paramparça olan parçaları yeniden birleştirdi ve sanki evet sanki sen hiç gitmemişsin gibi ve sanki o kalbim hiç paramparça olmamış gibi, hayatıma devam ettim!

Ta ki düşüp kaldığım o günü ben hatırlayana kadar, benim aptallığım nereden aklıma geldi ise sen giderken arkanda yere düşmüştüm ve sen arkana bakmadan gitmiştin ya işte o günü hatırlayınca, gönlüm isyan bayrağını çekti, zapt etmek ne mümkün! Göğsüme yattığın o yere sanki hançerler saplanıyor, oysa kendimi yalnızlığına alıştıramamış iken gönlümü alıştırmam boşunaydı ama elimden başka bir şey gelmiyordu, nasıl düzeltebilirdim sensizliği, olmayınca olmuyor dedim hiç olmazsa bir parça olsun avutayım ama olmadı.

Hayallerin kırılır yeni hayaller kurar ve devam edersin hayatına ama aşk için öyle değil, bir defa sevdi mi gönül yenisi ile yola devam edemiyor, yenisini bulup öylesine aşk ile sevmiyor bu gönül. Bu da aşkın kanunu olsa gerek! Kulaklarımda gönlündeki sesini unutana kadar bekleyeceğiz artık boş olsa da.

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Senin Gülüşlerinde.

 

Beni aşk ile kollarında aşkın sıcaklığı ile saran

Gönlümü saran içinde fırtınalar koparken susturan

Yanımda kalıp sessizce gülümseyerek duran

Biraz eve geç geldiğimde yollara çıkan yoluma bakan

Son nefeste son durağa kadar yolculuk eden

Sılasına dönen sen benim canım sevgilimsin

Hasret hançerini yüreğime vururken bekleyen

Vuslat uzaklara kaçarken yüreğime türküler söyleyen

Üzülme sevgilim Mevla’m kerimdir diye beni avutan

Güzel saçın örgüsü benim yokluğumda açmayan

Son nefeste son durağa kadar yolculuk eden

Sılasına dönen sen benim canım sevgilimsin

Rüzgâr estikçe güneş gibi sımsıcak gönlü ile ısıtan

Geniş gönül yaylasında aşkın bin bir çeşit çiçeklerini koklatan

Sevda gibi umman olan o güzel gönlünü bana okutan

Aratıp Mevla’yı bu canda bulduran yol aldıran

Son nefeste son durağa kadar yolculuk eden

Sılasına dönen sen benim canım sevgilimsin

Kul Mehmet’im Rahat uyu Makberde

Sılasına dönen yârin döner günün birinde

Açılır aranıza çekilen ölümden çelikten perde

Kavuşursun sen yine o güzeline eskisi gibi günün birinde

Son nefeste son durağa kadar yolculuk eden

Sılasına dönen sen benim canım sevgilim

Dirilmek için beklerim senin gülüşlerinde

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ne Halin Varsa Istırabınla Yaşa

Farz etki ben seni çok ama çok sevdim

Sen hiç sevmedin benimle eğlendin

Sonrasında çektin gittin arkana dönüp bakmadın

Gönlümde açtığım çiçeklerimi kopardın

Beni hasret çiçeğinin başına köle diye bıraktın

Kalbimi söküp kanı ile avucuma bıraktın

Hiç mi bir parça vicdan merhamet insanlık yoktu sende

O güzel aşk şarkılarını neden söyledin

Senin yüreğinde kalmam için neden beni çağırdın

Gökyüzü kadar hasreti neden yüreğime bağladın

Bari giderken bir ayrılık busesi yanağıma bıraksaydın

Ağlarken gözyaşlarımı bir ömür boyu silmezdim

Sen her şeyi zaman bıraktın ey zalim

Beni kime bıraktın da gittin söylesene

Yüreğimi söktün de gittin

Etrafıma dikenleri çektin yürüdün arkana bakmadın

Gece gündüz mutlu sonla biten şiirler yazdım

Neden en mutlu olanları yırttın karaladın da gittin

Sen gitin ya aynı çocuk gibi yani elbisesi yırtık

Evet elbisesi yırtık çocuğun elbisenin yırtıklığını saklar gibi

Yüreğimdeki seni saklamaktan artık bıktım

Sen beni zamansız mevsimsiz öldürdüğünü sanıyorsun

Ama zamansız mevsimsiz ölenler aniden dirilir

Dirilir ve yüreğini işgal eder seni bağımlı yapar

İşte o zaman seni af etmem için sakın gelme

Çünkü geldiğinde kazdığın mezarda kendi cesedini bulacaksın

Yokluk sancısı ile yanacaksın ıstırabın bin bir acısını yaşayacaksın

Ben sana uzaktan yüreğim kan ağlayarak bakarken

Senin sırtını dönüp gittiğin gibi gideceğim

Arkama dahi bakmayacağım

Çünkü seni kırmamak adına kendimi kırdım parçaladım

Artık benim yerime az da sen kırıl paramparça ol

Yaralı yüreğindeki haykırışların

Yüreğine hançer olsun saplansın

O zaman beni anlarsın

Aynı senin kendini zaman teslim ettiğin

Beni kime teslim ettiğini düşünmeden gidişin gibi

Her şeyi zaman bırakalım ben gidiyorum zamana

Senin ne halin varsa ıstırabınla yaşa gör tek başına

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Mahşere Kadar

Sevdanın yanar hiç sönmez ateşi

Gönülde doğar sevginin sıcak güneşi

Kavuşmak için bekler âşık yüreği yanar

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Mahşer dediğin üç beş adımlık mesafe

Seven gönlünü hiç kor mu kafese

Varır sevdiğine âşık aldığı son nefesle

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Ağarır saçı bükülür yıkılmayan beli

Gözlerinde akar vuslat için gözyaşı seli

Uzanır uzanmasada sevdiğine uzanmaz eli

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Sevda aşk ateşi bu düşmesin gönül'e tatlı dile

Gezdirir çölü sahrayı sevinçle güle güle

Kavuşur muyum demez yüzünü görse yeter bile

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Aşkın sırrıdır bu gönüller birbirine ermez

Mahşer kopmadan âşık sevdiğini görmez

Âşık olan sanmayın bunu gönülden bilmez

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Âşık bakmaz kendi sefil garip haline

Laf gelmesin ister nazlı sevdiğine

Kavuşur mahşerde bilir söyler sevdiğine

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Nazlı yar anlar aşığının gözünde o mahşeri

Gönlünde açıktır aşığına gül kokan gönül defteri

Mahşere saklar harcamaz gönlündeki tatlı sözleri

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Aşkın sırrını esrarını elbette ki âşıklar çözer

Yol uzak olsa da onlar gönüllerinde gezer

Sanmayın yol çileli olur bu aşk burada biter

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Kul Mehmet'im aşk böyledir yaşayan bilir

Aşk yolunda nazlı yârin bekleyerek ölen sevilir 

Ölüm anında aşığa sevdiğinin nur yüzü görülür

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ne Kadar İnce Bir Çizgi Var Değil mi İyilik Ve Kötülük Arasındaki Çizgide

Hamd âlemlerin Rabbine, salât ve selam şefaatçimiz, Habibimiz, önderimiz, insanların en hayırlısı tevhid ve sünnet muallimi Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem’e ashabına ve onun yolunda gidenlere olsun.

İnsan, kul, âdem her ne denilir ise denilsin insanoğlu için… Akıl sermayesi ile kul olmaya hazır, söz dinleyerek iradesine hâkim olması çalışmasının sonucunda âlimde olur, söz dinlemeyerek aklını kullanmayarak başka fikirler ile değiştirerek iradesine hâkim olmaz ise cahil, rezil, zalim olur gider.

Ne kadar ince bir çizgi değil mi iyilik ve kötülük arasındaki çizgi, akıl ve akılsızlık arasındaki çizgi, insan şaşırmamakta haklı! Kul olduğunu bilmesi yolunda ilerleyen kula Yüce Allah kulun cüzi iradesini bildiği için Külli iradesine tabi tutar ve o yönde istediğini yaratır ve kul o yönde yürür gider. Kul bu iyi veya kötü olan yolda ilerler veya ilerlemez ve bununla o kul imtihan olur veya samimiyeti ile imtihanı kazanır veya kaybeder. Daha önceki yazımda bu konuda yazmıştım.

Yüce Allah(c.c.)Kulunu imtihan için yarattı ve özgür iradesi ile her şeyi seçmeyi ve kabul etmeyi uygun gördü. Allah (c.c.) hem kendisi hem de diğer insanlar karşısında tavrını davranışını görmek ve ona göre sevap veya ceza vermek için yaratmıştır. Allah(c.c.)emrini yerine getirmek dünyayı güzellikler ile inşa etmek için yaratmıştır.

Kul seçimi ile kendini cennete veya cehennem sürükler, kendi kazandığını kendi götürür, o nedenle suçu kendimizde aramalıyız, kendimizi sorgulamalıyız… Yola sen çıkarsın ister yakarsın, ister yaparsın ve karşılığını alırsın… İster gül dikersin, ister diken, gül yetiştirir isen gül koklarsın, diken yetiştirir isen gelir sana batar, acıtır, kanatır… Elin imdat edene yetti veya imdat etmeyene imdat ettirdi iyi düşün ve iyi karar ver… O nedenle eline fitnenin tokmağını alma, fitnecinin yamağı olma, merhametin yanında ol onun elinde tut gülümseme ile gönüllere gül seç beğen yaşa ve kazan…

Ağaç kökünü düşünün bunun iki vazifesi vardır bir tanesi topraktaki minareler maddeleri dallara ulaştırmak ve ağacı ayakta tutmaktır, bu ağacın etrafını ayrık otları kaplar ise ağacın kökleri vazifesini yapamaz ve kurumaya doğru gider, insan olarak bizlerde bu kötü fikirli olanlara iyi fikirleri aşılamak ve kökünü temizlemek gerekir ki hayatını ve hayatları soldurtmasın, kuruyup kurutup ortada şerri ile kalmasın. Selam ve dua ile…

Haydi, varalım iyiliğe gayretle
Kalmayalım kötülükle hayretle
İyilik yap sen seyreyle
Gönlün dolsun Kuran sünnet ayetle

Kul Mehmet’im iyilik için sende olsun çaba
Kulları incitme sakın olma kaba
Nemlenmesin gözler kötülükle şerle
Gönlün dolsun Kuran sünnet ayetle

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Hayat Ne Kadar Güzel

Hayat ne kadar güzel

Lakin biz bu güzelliği g/öremiyoruz

G/özümüzü nefret kin benlik bürümüş kör etmiş b/akamıyoruz

Hep nefret kini g/örüyoruz güzelliği g/öremiyoruz

Hayatı yaşamak çok güzel

Lakin biz hayatı değil nefret kini y/aşıyoruz

Ondan kin nefret kusuyoruz

Böyle giderse mezarımızda kin nefret d/olacak

Bize yatmak için yer k/almayacak

Bize bunu aşılayanlar bizden önce cehennemde y/anacak

Bizde onların y/anması için odun olacağız bu gidişle

Haydi, bırakalım nefreti kini

Hayatı g/örelim yaşayalım merhamet ile…

Mehmet Aluç

Yeter Artık Benden Bu Kadar

Ey nazlı yarim nedir havan

Bakışların pek yavan

Sev beni yap tavan

Yoksa bozuk mu kafan

Eline almışsın sapan

Elinde ekmeğini kimdir alan

Seni seviyorum inan

Sevmiyor diyenler söylüyor yalan

Dünyada iyilikten başka nedir kalan

Nefretle gönlü eyleme talan

Kesin söyle seviyor musun deme falan filan

Ben seni seviyorum inan her an

Sende niyetini söyle geçmiyor inan zaman

Ölümden başka dünya da her şey yalan

Birde sevgidir gönülde ömürde mezarda iman ile kalan

Seni seviyorum ulan

İnanmıyorsan gel gönlüm etrafında dolan

Yoksa alırım gönlünün havasını

Yersem de kafama bilmem neyin tavasını

Yerim gelmiş geçmişin anasını

Gel muhabbetle keselim ineğin danasını

Ben diyorum seni seviyorum

Sen diyorsun ben gidiyorum

Ben senin için ölüyorum

Sen diyorsun ben gülüyorum

Yollarına gül döküyorum

Sen diyorsun ben görmüyorum

Ben diyorum yanıyorum gönlüm sende var

Sen diyorsun bizim evde de lamba var

Dedim kalbimi sana açtım

Sen dersin bizim inekte dün kaçtı

Gel anlaşalım yeter ulan aklım çıktı

Biraz saçmaladım galiba olur o kadar

Nazlı yar gülmez bende bozuldu radar

Yeter artık benden bu kadar

Mehmet Aluç

Yanmış kalbimle

Kayboldum bu aşkın içinde kendimi ararım

Seni bulurum da ben yüreğime aşkla sararım

Zemheri kış ayında kalmışım sıcaklığını ararım

Yanmış kalbimle ben yârim seni önüme gelene sorarım

Yanar bu yüreğim soğutacak karlar ararım

Kar yüreğimi soğutmaz gülen yârimi ararım

Mazinin arasında sıkıştım kaldım yolumu ararım

Yanmış kalbimle ben yârim seni önüme gelene sorarım

Bendeki hatıran ne kadar çok

Sensiz bu âlemde gönlüm ne aç ne tok

Gel de bu mutluluğu yüreğimin sarayına sok

Yanmış kalbimle ben yârim seni önüme gelene sorarım

Kul Mehmet’im sen gelmedin geçmişte seni bıraktım

Yeni bir yol bulmak için karanlık yollara bıraktım aydınlığa çıktım

Ağlayan gözlerimle arkama bir daha bakmadan yola çıktım

İlk defa sensiz ben bu kalbimde kendimi buldum

Mehmet Aluç

Gönlümüz O Kadar Issız Ki

Hayatımız o çok sevdiğimiz hayatımız ve dünyamız, vaz geçemediklerimiz… Bizi ölümün bağrına doğru yaklaştırırken usul usul veya aniden pençesi ile ensemizden tutarak bizi başka bir âleme götürecek olan ölüme doğru sürüklemekte, biz farkında olsak ta olmasak ta.

Düşlerimiz hayallerimiz yarına doğru yürürken olmayacak olan yarınımızın bir anda olmaması, gönül dalımızda açan yaprakların bir anda solması ile ölüme koşan bizler aşk sevgi ile bir birimizi sevmeden ve aniden veda ederken sonrasında bin pişmanlıkları yaşayan yine biz.

Yaşarken karşılıklı susan biz, ölüm geldikten sonra suskunluğun pişmanlığı ile kahır oluruz, pişmanlığın acısı ile baş başa kalırız.

Kalbe düşünce ayrılığın oku, ona gülümseyememenin, bir seni seviyorum canım diyememenin acısı ile yanar yüreğimiz… Ah keşke ona seni seviyorum diyebilseydim deriz, ama artık faydasız son pişmanlık bazen faydasız ve çaresiz kalıyor.

Baharlar kâinata gelirken bize der ki, ey insanoğlu senin gönlünde her zaman baharlar var aç kapısını gör der, ama biz her zaman o yüreğimizde karlar yağdırırız, dondurucu zemheri soğukluğu ile doldurur ve kapısın kapatırız o soğukluk ile donarcasına yaşarız.

Bizi mutluluğa götürecek olan gönül atlarım yola çıkmak için şahlanmış bekler, lakin biz onu aç bırakarak öldürürüz. Yanlış mı söylüyorum bilmem var mıdır bunun başka bir izah yolu?

Gönlümüz o kadar ıssız ki bunu farkında bile değiliz, haydi gönlümüzdeki baharları yaşatacak olan bahar mevsiminin kapısını ardına kadar açalım, hatta kapısını sökelim atalım bir daha kapanmasın, bizi yalnızlığın ıssızlığın anaforunda yok etmesin…

Elimizdeki yüreğimizdeki cam kırıklarını atalım, yüreğimiz kesiyor kanatıyor haydi bir adım atalım açalım gönlümüzün sevgi kapısını, sonuna kadar.

Mehmet Aluç