Anlaşılmaz Bir Durum

Vuruldukça vurulduk

Yoruldukça yorulduk

Bir nefesi soldurduk

Dur diyeni de yerden yere vurduk

Dur diyen var oldu

Biz dur diyememenin karanlığında vurulduk

Vurulduk yok olduk zelil olduk

Dur diyen aslan gibi karşıda

Vurun diyen omuzlarda yükseklerde

Diri diri kefene saran başucunda

Diri tutmaya çalışan kapı dışında

Ayağa kaldıran tekmelenir

Tekme atan gönüllerde beslenir

Dur diyen var oldu

Biz dur diyememenin karanlığında vurulduk

Vurulduk yok olduk zelil olduk

Bu durumu kim nasıl hangi hece sözle anlatır

Zaten anlatırken kavrulur yok olur

Anlayanlar anlatırken terk edilir

Anlatmayıp saklayan el üstünde tutulur

Masum denilen kor alevlerde yakılır

Bir avuç su döken hınca hınç küfürle uçuruma atılır

Dur diyen var oldu

Biz dur diyememenin karanlığında vurulduk

Vurulduk yok olduk zelil olduk

Bırakalım kıvranmanın sancısını mı yaşayalım

Nefreti yıkıp merhametin bayrağını asmayalım mı?

Nereye baksan kime baksan bakan kör kim şiş soktu

Şiş sokulurken hiç bizde el ile kaçan ayakta mı yoktu

Anlatılmaz çaresizliği kapıya dikerken

Dikme diyeni kovalarken nasıl aldatmakla suçladık

Dur diyen var oldu

Biz dur diyememenin karanlığında vurulduk

Vurulduk yok olduk zelil olduk

Kul Mehmet’im yazma yeter yazarken kayboldun

Pınarda yıkanmak varken çamur içinde yok oldun

Böylesi nefrete tükürürken tükürük içinde boğuldun

Söylesen ne fayda söylemesen durulmuyor ayakta

Var git rahat düşüncesiz yat dersen bu hayatta

Ne yatmak yatmak ne hayat hayat olmuyor durmakla

Dur diyen var oldu

Biz dur diyememenin karanlığında vurulduk

Vurulduk yok olduk zelil olduk

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Aşk’a imanı kattık mutlu olduk

Aşk ile yorulmadık

Aşk ile yoğrulduk

Aşk’a imanı kattık mutlu olduk

Secde de her zaman olduk

Secde sonrasında hep güldük

Ömür bir gün biter bildik

Sevda ile piştik

Aşk ile sevdik gülüm

Aşk ile iman ile geldik iki gözüm

Aşk deryasında izler bıraktık

Aşkın kokan çiçekleri ile yıkandık

Aşk ile sevdik kimseyi yolda bırakmadık

Cümlesini aşk ile kucakladık

Hataları önümüze sermedik

Hataların önüne perde olduk hep gülümsedik

Gönlümüze aşk elbisesini giydirdik

Edep ile süsledik be gülüm

Kul Mehmet derki

Aşk hırkasını giydik

İmanı gönlümüzde bildik aldık kabul ettik

İnsanlara hep gülümsedik kardeş bildik

Hep aşk ile gülümsedik

Aşk bizim değil herkesin dedik

Aşk ile dünyaya geldik

Aşk ile kefen giydik gittik

Sanmayın sizleri terk ettik gittik

Size cennet çiçekleri yetiştirmeye gittik

Aşk ile var olduk dedik can gülüm

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Ramazanlıkta İlk Cuma

Çok şükür bugün Ramazanını ilk cuması

İman ile idrak ettik cümle müminlerle açıkçası

Müminlerle iman gönlümüzün ayrılmaz parçası

Ramazanlık'ta bu ilk Cuma kardeşlik idraki ile olduk çok şükür

Gönlüne imanı nur nur yazan kardeşim

Cennette Rahman cemaline bakmak için

Gül Resul ile beraber olduğum kardeşim

Ramazanlık'ta  bu ilk cuma kardeşlik idraki ile olduk çok şükür

Mümin Olan KUR’AN gül Resul iman peşinden gider

Sanmayın mümin olan sıkıntıya üzülür dert eder

Cümle müminlerin sıkıntısını giderir hep gülümser

Ramazanlık'ta bu ilk Cuma kardeşlik idraki ile olduk çok şükür

Mümin Ramazanda açar gönlün bahar dalını

Secde ile paklar mübarek alnını

Kur’an Gül Resul iman ile döşer yarınını

Ramazanlık'ta kardeşlik idraki ile olduk çok şükür

Kul Mehmet’im gönüllere merhametle bakar

Ramazanlık'ta iyilik pınarı şarıl şarıl akar

Fakir olanlar içer yudum yudum ihtiyacını alır anlar

İyilik imandan gerisi hepsi yalan

Ramazanlık'ta kardeşlik idraki ile olduk çok şükür

 Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

İman İle Olduk-2-

İmandan döndüm deme neyleyim

Rahman kapısı açık daha ne söyleyim

Gelin iman ile hep gülelim

Rahmanı hep bir bilelim

Gül Kokan Resule gidelim

İmansız zalim olan dünya ahirette iniler

İmansız zalim nefsi için dünya alemi yedi

Doymadı gönülleri yıktı gülmedi

Ateşe ile olduk yeter dedi

Yetmez artık sana az ateş sürekli lazım

Rahmanı hep bir bilelim

Gül Kokan Resule gidelim

İman ile cümle gönül kapıları açıla

Nurlar semada meleklerle saçıla

İman ile olan olmaz ukala

İman olan mümin gezer vicdanla

Secdeye varır merhametle heyecanla

Rahmanı hep bir bilelim

Gül Kokan Resule gidelim

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

İman İle Olduk-1-

İman için dünyadan el çektik

Ahiret yurdu için çalıştık

Göz yaşını sildik

Merhamet ile olduk

Rahman peşinde olduk

Gerisini boş verdik

Namaz ile meşgul olduk

Âlemi inşa etmeye çalıştık

Nefret ile olanları merhamete davet ettik

Gelene buyur dedik

Gelmeyen güle güle dedik

İman ile güldük

İman ile yol aldık

İmansız solduk

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Miraç İle Olduk Sıddık

Gül kokulu Resul

Bir adında Ahmet

Sensin Âlemlere Rahmet

Hiç çektirtmedin zahmet

Hep okudun Rahmet

Sendin Nurdan Muhammed

Gönüllere yağdırdın nurdan iman demet demet

Gelişinle yıkıldı husumet ile zulmet

Rahmanın daveti ile

“Bir gece

Kendisine

Bazı delillerimizi

Gösterelim diye kulu Muhammed’i

Mescid-i Haram’dan,

Çevresini mübarek kıldığımız

 Mescid-i Aksa ’ya götüren

 O zatın şanı ne yücedir!

 Bütün eksikliklerden uzaktır O!

Gerçekten, her şeyi işiten,

Her şeyi gören o’dur.(İsra)

Sensin nur gönlünle karanlığı aydınlatan

İnsanlığı çıkardın karanlıktan

“O ufkun en yukarısında idi.

 Sonra indi ve yaklaştı.

Nihayet kendisine iki yay kadar,

 Hatta daha da yakın oldu.

Sonra da vahyolunacak şeyi

Allah kuluna vahyetti.

O’nun gördüğünü

Kalbi yalanlamadı.

 Şimdi O’nun gördüğü hakkında

Onunla mücadele mi edeceksiniz?

Sensiz müminler kâinat hayat bulmaz

Sensiz müminler mutlu olmaz

Seninle olan asla solmaz

And olsun ki

Onu bir kere daha hakiki suretinde gördü.

Sidre-i Münteha’da gördü Ki,

Onun yanında Me'vâ Cenneti vardır

 O zaman Sidre'yi Allah'ın nuru kaplamıştı

Gözü ne şaştı, ne de başka bir şeye baktı

And olsun ki Rabbinin ayetlerin den en büyüklerini gördü” (necm)

Peygamberimiz (asm),

Yüce Rabbinin: "Korkma ya Muhammed, Yaklaş!"

Buyruğunu işitmeye başladı.

Nihayet,

Hiçbir kimsenin hiçbir zaman

 Erişememiş olduğu yakınlık makamına,

 İlahî kabule, İlahî ikram ve ihsana nail oldu!

 İbn Abbas’tan rivayet edildiğine göre

 Peygamberimiz (asm):

"Ben, Yüce Rabbimi gördüm!" buyurmuştur.

Peygamberimiz (asm)

 Miraç’ta Cenabı-ı Hakk’a

Selam yerine bütün mahlûkatın ibadetlerini hediye etmiştir

Efendimizin (asm)

Cenabı-ı Hak ile olan bu konuşması

 Bütün müminlerin miracı olan namazlarında

 Okudukları tahiyyatın sözlerinden oluşmaktadır.

Zulüm çağı kalmıştı orta çağdan

Sen merhametle kâinata doğdun nurdan

Zalimleri sensin Rahmanın izni ile iman ile boğan

Sensin âlemlere Rahmet ile doğan

Gittin miraç ile ötelere

Küfür inanmadı dedi alavere dalavere

O ki bunun ile oldu Sıddık

O gül Resul dedi ise doğrudur dedi

Oldu Sıddık

Oydu Ebubekir Sıddık

Seni bugün onunla yine andık

Hepimiz olduk Sıddık

İnanmayanlar öldükten sonra derler eyvah yandık

İnanmadık yanıldık

Müminler ki hepsi sana sadık

Rahmanın izni ile

Sensiz Mümine dünya dardır

Seni sevenlerin gönlümüzde yeri vardır

Sensiz her şey zarardır

Tüm güzellik senin gönlünde vardır

Asırlar öncesinde sen Muhammedül Eminsin

Kokunsa eserdi, sanki yasemin nur nur gülümsersin

Beş vakit namazı hediye getirdin

Beş vakit bizi de miraç ile şereflendirdin

Geldi kuran senin ile nefsimizi yendik

Biz sen geldikten sonra güldük

Seninle olduk dünyanın kâmil insanı

Sensin Yüce Rahmanın ihsanı

Mehmet Aluç