Gözlerim mi Görmez

Gördüm dağlar gibi yıkılışı

Gezerken sokakları her adım başı

Hayaller mi yanmış insanlar mı belli değil

Gözlerim mi görmez yanlış mı hissederim gönülleri

Gölgeler terk etmiş duvar diplerinde mahzun

Gönül ellerimi kırılmış kısa kalmış değil uzun

Kim dedi insanlara konuşmayın sizler susun

Gözlerim mi görmez yanlış mı hissederim gönülleri

Verilecek hesaplar dağlar gibi yığılmış

Nedir kim zorlar utanmaza çalınır alkış

Gönüllerde hiç kalmadı mı biraz arayış

Gözlerim mi görmez yanlış mı hissederim gönülleri

Yok mudur gönülden öte bir gönül köy anlayış

Söyleyin söyleyen var mı nedir bu hayâsızca akış

Kim gözlerde gönülde çıkardı merhameti nedir bu kör bakış

Gözlerim mi görmez yanlış mı hissederim gönülleri

Nereye kayboldu gönül yapan mimarlar

Etrafta bu kadar çok olur mu bu kadar sağırlar

Özgür gönüllere kim çizdi bu kadar sınırlar

Gözlerim mi görmez yanlış mı hissederim gönülleri

Apaçık bir yenilgidir edepsiz, bu bir zafer değil

Az gönül sev Rahman önünde sende eğil

Bu dünya bu âlem sana hiç kalacak değil

Gözlerim mi görmez yanlış mı hissederim gönülleri

Kul Mehmet'im gönül sürgüsünü kır gitsin

İnsan bu âlemde insan olduğunu bilsin

Merhametle gönüllere durmadan sevgi gülüş eksin

Gözlerim mi görmez yanlış mı hissederim gönülleri

Mehmet Aluç-Kul Mehmet (Nöbetçi Şair)

Gönlümde Tatlı Yaram

Gönlümde tatlı yaram

Kıyamam ki seni saram

Her  gün yaşadığım bayram

Gönlümde tatlı yaram

Seninle tatlı hayaller kuram

Bir sahilde göz göze oturam

Edeyim birkaç tatlı kelam

Gönlümde tatlı yaram

Gönlümde sönmeyen sevdam

Ne güzel sendeki endam

Sensiz hayaller kuramam

Gönlümde tatlı yaram

Gitmeyi beceremediğim yârim

Seninle aşk diyarlarına giderim

Seninle mutlu günler geçirdim

Gönlümde tatlı yaram

 Kul Mehmet’im ben seninle değiştim

Ben seninle aşkı öğrendim

Sen yanımda yok isen ben bittim

Gönlümde tatlı yaram

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

İnsanların Gönlüne Doğru Bir Yolculuğa Çıkmak...

İnsanın kendi yalnızlık kuyusuna girmesi, etrafı ile tüm ilişkileri keserek suskunluğa mahkûm olması çok dehşet verici bir durum, etrafımıza bakarsak sanki hepimiz kendi kuyusunda kendi yalnızlığında, kendi kurduğu o küçücük dünyasında diğer insanlarla iletişim yolunu kapatarak yaşıyoruz. Kelimeler sözler sadece kendimiz için, diğer insanların hayatını kapsamayan alanların içinde, bir kısır döngü içinde hayatımızı idame etmeye çalışıyoruz. Kendi sessizliğimizde boğulmak yerine, çok seslilikle dirilmek var iken, kısa mutluluklar yerine uzun soluklu toplumu kucaklayan mutluluk için, birlikteliği yaşamak insan yakışan değil midir?

Hayaller, tek başına kendi kısır döngüsünde kurulmaz ve yaşanmaz! Boşa kürek çekmek, çölleşmiş sahillerde tek başına yaşamanın acısına tek başına katlanmak çok zor, anlaşılması mümkün olmayan bir fikir ve yaşam şekli olsa gerek! Pişmanlığa koşarken, pişman olduğunu bilerek, aynı pişmanlığa koşmak yerine, pişmanlığı bilmek ve düzeltmek en güzel bir erdemdir. Boşuna değil mi bu çırpınışlar? Yardıma muhtaç olan komşunun yardımına koşmak, ilişkileri kesmemek akrabalarla iletişimi sürdürmek var iken, bunun aksini yaşamak çok elem verici bir durum! Allah bizleri birlikte haklarımıza sahip çıkarak yardımlaşarak gönüllerimiz sararak yaşamak için göndermedi mi?

İnsanların gönlüne doğru bir yolculuğa çıkmak bizi ne kadar korkutuyor ki, adım atmaktan çekiniyoruz! Oysa hayat paylaşınca güzelleşir, yalnızlık paylaşılmayınca ıstırap dolu acıları yaşamaya götürür, insanı kayıp ettirerek yok eder. Işıklardan kaçarak karanlığın içinde, yok olmak konusunda elimize su dökeni arasak ta bulamayız! Emek vermekten, zorluklara sırtını dayamaktan kaçan, kaçtıkça yıkımlara destek olan kendini yabancılaştıran, yarınlara tek başına koşarken yolda tökezleyen ve yarı yolda kalmaya mahkûm insan olmak yerine, el ele birlikte gönülden bir birimize gülümseyerek, severek birlikte dertlerimize çare bulmak için bir araya gelerek yaşamak en güzeli değil midir?

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-