Bir Daha Tövbeler Tövbesi

Unutmak çok kolay senin için

Bir günde unuttun sen beni

Benim oysa yanar içim bilmem niçin

Sen terk ettin gittin beni bir hiç için

Beni bir daha aramazsın bilirim

Sensiz ne yaparım ben ne ederim

Artık başka birinin nasıl severim

Sen terk ettin gittin beni bir hiç için

Her gün kulaklarını çınlatırım

Bu hasret ile ben gece gündüz yanarım

Yıkıldı önümde güvendiğim dağlarım

Sen terk ettin gittin beni bir hiç için

Giderken ardından baktım kaldım

Sen dönüp bakmadın ben şaşırdım

Severken seni ben nasıl bilmem yanıldım

Sen terk ettin gittin beni bir hiç için

Giderken geride gözyaşlarım bana kaldı

Hasretin beni deliler gibi şimdiden sardı

Adımların bensiz bilmem nasıl adımını attı

Sen terk ettin gittin beni bir hiç için

Gönlümden gözlerimden iki damla oldun aktın

Giderken hasreti alarak sen koluna taktın

Sen beni değil bir başkasını nasıl sen sardın

Sen terk ettin gittin beni bir hiç için

Ahım senin peşini hiç bırakmayacak

Mutluluk kapını bensiz hiç çalmayacak

Bu yaptıkların senin yanına hiç kalmayacak

Sen terk ettin gittin beni bir hiç için

Kul Mehmet’im tövbeler olsun adını anarsam

Seni içine katarak ben hayaller kurarsam

Bir daha tövbeler tövbesi gönül kapımı açarsam

Sen terk ettin gittin beni bir hiç için

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Evet, Cumhur Babadan Davettir

Dostlar söyleyin Evet mi?

Yoksa başım alıp gidem mi?

Gönülden hiç sevmeyem mi?

Dostlar söyleyin Evet mi?

Çok zor bir karar mı?

Hayır, bize yarar mı?

Bu gönüldür sanma duvardır

Dostlar söyleyin Evet mi?

Gönülden sevmeyen anlar mı?

İnsan güdülen bir davar mı?

İnsan hayır der yaşar mı?

Dostlar söyleyin Evet mi?

Yolumuz engin dağlara çıkar

Huzur bizimle nefreti yıkar

Sandıkta güçlü bir evet çıkar

Dostlar söyleyin Evet mi?

Karanlık aydınlıkla aydınlanır

Gönül bu sevmekle sevdalanır

Hayır diyen elbette ki yanılır

Dostlar söyleyin Evet mi?

Gönülden gönlü canlandırır evet

Bu Cumhur babadan bize davet

Olmaz bizde inşallah rehavet

Dostlar söyleyin Evet mi?

Yolumuz gönlümüz evetle olsun açık

Hayır’a koşanlar biraz bence kaçık

Hayırda iyilik yoktur çok çok yazık

Dostlar söyleyin Evet mi?

Evet, ile bitsin kavgalar

Hayır, da bir şey yok ey canlar

Önümüz ufkumuz açık olsun yollar

Dostlar söyleyin Evet mi?

Evet güldürür bizi

Hayır, inletir dizi

Evetle açtıralım nergisi

Dostlar söyleyin Evet mi?

Evet’i yazmakla kalem bitmez

Gönülden sevmekle sevgi bitmez

Bu Hayır’ın nefesi bize yetmez

Dostlar söyleyin Evet mi?

Dostlar söyleyin Evet mi?

Güçlü bir devlet mi?

Gönülden gülmek mi?

Dostlar söyleyin Evet mi?

Kul Mehmet’im Evet’e devam

Gönülden tüm insanlığa olsun selam

İnsana insanca yaşamdır davam der Cumhur baba

Dostlar söyleyin Evet mi?

Mehmet Aluç/Kul Mehmet

Son Fasıldın

Ey sevgili ömrümde son fasıldın

Gece gündüz demedin nasılsın

Güzelliğinle kasıldın da kasılsın

Başka sevenim yok diye ey sevgili

Çok seven bir divaneyim diye

Ben gibi bir seven sen olmadın

Kapansın artık bitsin bu son fasıl

Ümitsiz bekleyişim sen bir kenarda dur asıl

Sevenim ben bir sevenim

Aşkla seven bir âşık divaneyim

Son fasılda son bir gündeyim

Son fasıl’ın son demindeyim

Çaresiz bir fasıl

Dermansız bir cevapsız bir nasıl

Teselliden haber yok velhasıl

Kapansın artık bitsin bu son fasıl

Ümitsiz bekleyişim sen bir kenarda dur asıl

Bir damla aşkın denize var mı faydası

Gönlümü yakar gözlerimde akan yaşların damlası

Böyle acıyla mı olurmuş hasretin sancısı

Aşkla sevmeyen sen bir vefasız

Sen kaçıp giden hayırsız

Burnumdan getirdin fitil fitil

Kestin bu bedenimi dilim dilim

Sana geçmiyor artık hiçbir sözüm

Kapansın artık bitsin bu son fasıl

Ümitsiz bekleyişim sen bir kenarda dur asıl

Bana çektirdin binlerce ah

Sende çekesin binlerce eyvah

Kederle doldurdun ömrümü

Kederle dolsun bekle sen ölümü

Tazeyken kopardın gülümü

Gözyaşların dönsün nisan seline

Acıların yerleşsin beline

Son nefes yerleşsin o nefesine

Layık olmayasın her şeyin güzeline

Ben gibi korkarak acıyla yaşa

Kapansın artık bitsin bu son fasıl

Ümitsiz bekleyişim sen bir kenarda dur asıl

Terk edip giderken böyle acılarla bıraktın

Son fasılda güldürtmedin cehennem azabı yaşattın

Ağladıkça gözyaşım bitti sırtını yan döndün yattın

Çizgilerle dolsun o yüzün

Acılarla dolsun ağlasın gözün

Sana kalmadı artık söyleyecek bir sözüm

Bu fasıla çare yok yok bu ayrılığa bir çözüm

Kapansın artık bitsin bu son fasıl

Ümitsiz bekleyişim sen bir kenarda dur asıl

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Aşkın Hasretiyle Yanarım

Işıkları Kapat

Gurbet ilde yanarım bir su verenim yoktur

Bu gurbet bu hasretle inanın bana çoktur

Rabbim bu hasretliği Rahmetinle sen durdur

Aşkın hasretiyle ben yanarım nice nice

Varacağım bir vuslat pınarı yok mu bana

Vuslatın o rüzgârı değsin artık bu cana

Hasretin alevinde Rabbim sen kurtarsana

Aşkın hasretiyle ben yanarım gündüz gece

Yine dolandı bu gece yârin ismi dilime

Uzatsam gurbet ilde eli varsa elime

Gözümden tüter yine hayali gündüz gece

Aşkın hasretiyle ben yanarım hece hece

Kaç şafak yine doğdu bu garip ben ömrüme

Şafakla gündüzlerim hasret kaldı gülüşüne

Beni senden aldı bu gurbet böylesine

Aşkın hasretiyle ben yanarım gece gece

Aramayın yalanım yoktur hiçbir sözümde

Yârin hayali tüter hale bu can gözümde

İsmini anarım düşmez gece gündüz dilimde

Aşkın hasretiyle ben yanarım nice nice

İşte geçiriyorum zamanı bu sancıyla

Duamdasın beş vakit hem de çok fazlasıyla

Hasretim biter vuslat gelir yar sırasıyla

Aşkın hasretiyle ben yanarım ben kendimce

Gurbetlik aramızda çekil sen kenara

Sen var iken vuslata varalım mı ölünce

Yâri sevmeyeyim mi yaşarken ben gönlümce

Aşkın hasretiyle ben yanarım gülmeyince

Üzerime örtü gurbet karadan bu perdeyi

Her gün kavga ederim duyarsın gümbürtüyü

Yine aklıma düştün özledim senle köyü

Aşkın hasretiyle ben yanarım görmeyince

Geceleri sarılıp yattığım mis tenindir

Bu gönlüm senindir yar senin gönlün benimdir

Seni seven gönlümdür yar ateşi senindir

Aşkın hasretiyle ben yanarım ben halimce

Kul Mehmet’im halim budur söyleyebildiğimce

Yârden ayrı saadet olmuyor gördüğümce

Gönlümdür delik deşik yar gurbette deyimce

Aşkın hasretiyle ben yanarım nice nice

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Ne Olduysa Yavaş Yavaş Oldu

 

Varoş toprakların tozunu yuttum

Yaşadığım yerdi varoş mahallesi

Aradığım tüm burada güzelliği buldum

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

 Gelen gideni çok olurdu

Kapılar gönüller açık dururdu

Gelip gidenden hal hatır sorulurdu

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Varoş mahallemiz canların canı

Hiç unutulmaz ki yaşayan insanı

Hala içimde o günlerin heyecanı

Arasan şimdi bulunmazsın o insanı

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Neşeler sevinçler kulaklarımızda çınlardı

Yolda gülümseyen insanlarımızdı

Ağlayan olursa koşanlarımızdı

Yolda kalanlarımıza koşanlarımızdı

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Konuşulurdu Mevlana’dan Yunus’tan

Hemen tanırdık onları duyduklarımızdan

Gönlümüz sarayında yaşardı o anlarımızda

Battalgazi Köroğlu Dadaloğlu hep yanımızda

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Sabahları güneşi kaldırırdık

Sofraları ortaya kurardık

Kuru soğanla pilavı kaşıklardır

Tandır ekmeğiyle açlığımızı yatıştırırdık

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

 Gazlı gece lambasında otururduk

Türlü türlü sohbetle doyardık

Masallar hikâyeler anlatırdık

Her gece bir eve dolar taşardık

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Bir gün dediler elektrik gelmiş

Tek tek söndü gaz lambaları

Arkasında televizyon girdi evler

Bozuldu sohbetlerin ayarları

Bozuldu komşuluk anları

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Artık herkes evinde televizyon başında

Komşuluk sohbet dersen dağın başında

Kimin umurunda akan gözyaşında

Herkes bireysel oldu kalmadı bedensel uğraş

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

 Bütünselliğimiz yok oldu kardaş

Aksa da böyle oldu kardaş yaş

Aksamasa da dağıldı her şey yavaş yavaş

Ne olduysa yavaş yavaş oldu yoldaş

Anlaşılmadı nasıl ne zaman oldu pirdaş

Şimdi sen yalnız ben yalnız bitti savaş

Anılarda kaldı anı oldu her şey

Yaşarcasına koşarcasına koştum

Coşarcasına coştum büyüdüm

Şimdi o yılları ararım bulamam üzülürüm

Ara sıra hatırlar gözyaşı döker düşler görürüm 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet