Şiirlerin Konuşan Dili

Eskilerini Çöpe Atın Yenilerini Alarak Hayatınıza Devam Edin!

Pandemi den önceki ayrılık kapıları kapanarak, dostluğa sevgiye birbirimizi anlamaya açılır mı acaba? Hayır hayır, dönmek olmaz diyerek, dönmeyenlerden mi oluruz acaba? Yoksa bu dündeki ayrılıklar hiç olmamalıydı diyerek, koşarak birbirimize muhabbetle koşar mıyız acaba? Gönüller sevgiyle aşkla yeşermeli, insanın saran ellerindeki gönlündeki sevgiyle bulutlara değmeli diyerek, sevgi ile koşanlardan olur muyuz acaba? Ne çok zor sorular bunlar! Rabbim yardım ederse elbette ki dündeki ayrılık kapılarını kapatarak, anlayış sevgi hoş görü kapısını açarız, yoksa dünden daha kötü benliğimizle hırsımızla ders almadan daha kötü günlere Rabbim korusun, gideriz yoksa!

Bu günlerde dündeki yalnızlığımızı dostluk neşeyle gerçekten sevdiğimizi/sevildiğimizi nasıl anlarız? Tabi ki pandemi ’ye bakarak, bize kazandırdığı yasakları tedbirlerin dünde de var olduğunu anlatarak, aradaki boşluğu sevgi ile muhabbetle doldurarak her şeyi sileceğimiz mesajını anlayarak…

Dezenfekten anti bakteriyel yönde çok güzel buluşlarla çalışmalarla ilerlemek adına bayağı yol kat ettik lakin hep vatandaş daha fazla tüketsin diye, yeni bardaklar tabaklar demlikler tavalar çıkarak dezenfektanlar, eskilerini çöpe atın yenilerini alarak hayatınıza devam edin diyen tüketim çılgınlığıyla, zaten zor geçinen vatandaşın omzuna sırtına yükleri ekleyerek devam etmek, mesajdan çok kazanımlar için koşmak adına sevindirici olmasa da çalışmalar adına sevindirici ve bizi cebimizde olmayan para ile borca girerek, devam etmeyen virajlı yollar içinde kaybolmamıza sebebiyet verirken, inşallah virajı yollar düz yollara çıkar Rabbim izni yardımıyla inşallah.

Üstat Sezai Karakoçun dediği gibi:

Ben geldim geleli açmadı gökler;
Ya ben bulutları anlamıyorum,
Ya bulutlar benden bir şeyler bekler.
Hayat bir ölümdür, aşk bir uçurum...
Ben geldim geleli açmadı gökler.
Bir yağmur bilirim, bir de kaldırım:
Biri damla damla alnıma düşer;
Diğerinde durur göğe bakarım
Ne şehir ne deniz kokan gemiler:
Bir yağmur bilirim, bir de kaldırım.

Bulutlarla gökyüzü içini sevgi ile doldurmamızı dostlukla kardeşlikle beraberlikle doldurulmayı bekler doldururuz inşallah üstadım inşallah…

Bulmak için teselliyi birbirimizde var olmamızla ararken, birileri hala bu teselliyi saklayarak biraz maddiyat yükleyerek, paran varsa teselliyi bulursun kendini korursun mantığıyla inşallah çalışmalar yapmıyordur! İnsan oğlu benliğinden sıyrılmak yerine ona sarılarak hayatına devam ettikçe, teselliyi daha çok arayacağız gibi, inşallah hemen buluruz birbirimizi muhabbetle dostluk kardeşlikle bu pandemili günleri atlatırız. Aramızda bıraktığımız boşluğu inşallah pandemi ile değil, dostlukla berberlikle sevgiyle doldurarak pandemili günler beraberce yok edenlerden oluruz inşallah, selamlarımla.

Mehmet Aluç

zaman: Mart 01, 2017

İşte size bir sır Evet

Onunla güçlü olur devlet

Onunla olun edin hayret

Önce Evet sonra güçlü devlet

Cümlemiz diyelim haydi Evet

Başımıza birliktelikle yağsın Rahmet

Üstümüze çökmesin rehavet

Önce Evet sonra güçlü devlet

Gönüller birliktelik için ata

Evet, gönüllere neşe kata

Hayır, kendi döşeğinde sessiz yata

Önce Evet sonra güçlü devlet

Evet, sana yakışır ey âdem

Birlik huzur diyorsun madem

Evet ile olalım herdem

Önce Evet sonra güçlü devlet

Kul Mehmet’im Evet’i yaz bitmez

Evet ‘siz güzellik ülkeme gelmez

Hayır bize zinhar yetmez

Önce Evet sonra güçlü devlet

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Niyet halis aşkla olursa

Gözler güler neşeyle

Hayat gülümser bu haliyle

İnsan yaşayamaz öfkeyle

İnsan yaşar haysiyetiyle

Adımlar yamuk olursa

Yollar yamuk olur

Düzgün gideni yamuk yapar

Yamuk olanı şeytan nefis kapar

İnsanlığını satar

Zalim koynunda yatar

Bataklığa batar

Cehennemin dibinde yatar

Gözler aşkla bakarsa

Sözler gönülde çiçek açtırır

Gözler karanlık bakarsa

Bakanı yerlerde süründürür

Aydınlığı karanlık yapar

Sözler doğru olursa

Gönülde hakkın kapısı parıldar

Sözler yalansa eğer

Şeytan gezer gönülde

Parçalar gönlü ömürde

Cehennemde yanan gönül yapar

Sonra bırakır kaçar

İkram gönülde olursa

Tat lezzeti enfes olur

Yolda çıkarmaksa ikram

Yolda çıkarmadan

Kendisi yolda çıkar

Hayatından bir gün bıkar

Şeytanı da koluna takar

Ayıkırsa şeytanı yolda atar

Doğru sözle önüne bakar

Rahat huzurla yatar

Çiçek ekmekse ovaya

Aşklar dolar kovaya

Aşk değil nefret ekmekse

Ekersin diken yetişir

Batar ellerine kanatır

Sanır yol aldırır

Gönül kanatır

Yalnız kalır gönlü ağlatır

Aşk ile sevmek bilinirse onur

Nefreti kin içine koyan unutur

Aşkı aşk bilen aşkla anar

Sanmayın aşkla yanar

Aşkla tatlılık bulur bakar

Aşkla sevmek değilse murat

Eğilir o an surat

Yıkılır binlerce gönülde kat

Altında kalır yıkılır hat

Aşk boyası sür gönlüne

Aşkla olsun rengin

Bulursun dengin

Olursun aşkla zengin

Aşk boyası değil

Nefret boyası sürersen

Bulamazsın dengin

Olamazsın zengin

Biter nefesin

Söyle az düşün sen nesin

Kimsin

İyi düşün sen aşk yoksa

Kim ne etsin seni

Aşk ile alır canı yaşatır

Aşkı gönlüne kuşanır

Aşkla kul buluşur

Mutlulukla yol alır

Sevgiliyle kalır

Aşk ile değil

Yıkımla yıkmaksa niyet

Yıkım gönlünü kuşatır

Yıkılır altında kalır

Mehmet Aluç-Kul Mehmet
DEVAM EDECEK İNŞALLAH

Kul Mehmet'im der ki sabrın sonu selamettir
Selametle gönülde esen Rahmet ile huzurun neşesidir
Ferhat ile Mecnundan farkımız nedir sabırla devam eden imtihan çilemizdir
Çile için sabır eden kul Cennette Gül Kokan Resulle inşallah beraberdir
Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Şiir, okuyucuların gönlünü hecelerle okşamak, gönlündeki dertleri yok ederek az gülümsetmek, bir folklor anlatımı ile yani geçmişten gelen ve onu yarınlara taşıyan değerlerine sahip çıkarak, onun güzelliğini anlatan inançlarına pranga vurmadan, şair kendi gözlemleri ile gönlün pınarından yıkayarak, okuyucusuna sunduğu edebiyatın bir kolu, güzelliği neşesi ve gülümsemesidir. Hecelerin tonunu ahengini seçerek gönlü ile okuyucuya sunması ve okuyucularına şiiri ile gülümsemesi, gönül kapısını açtırarak okuyucu ile düşünceler arasında bağlar kurdurarak, değişik düşünceleri birbirine bağlanması güzelliğin fark edilerek anlaşılmasıdır. Nefeslerimin kesildiği bizi sıktığı anlarda, şiirler ile hava almaktır, havayı derin derin çekerek rahatlamak huzura varmaktır şiir.

Sayın okuyucularımız bugün Kul Mehmet ile olan sohbetimize hoş geldiniz. Geçenlerde benimle sohbet ederek bu sohbeti röportaja çevirerek sesimi siz gönlü güzel okuyucu kitlesine ulaştıran bu yazar kardeşimizle uzun uzun sohbet ederek gönlünden geçenleri siz değerli okuyucularımıza sunacağız.

Nöbetçi Şair: Sayın kul Mehmet hoş geldiniz sizi herkes tanıyor geçmişinizden bahis etmeden direkt sorulara geçeceğim, öncelikle hoş geldiniz.

Kul Mehmet: Teşekkürler ederim kardeşim bana gönül kapınızı açarak bu fırsatı verdiğiniz için teşekkürler ederim. Gönlümde saklı kalan hislerimi duygu ve düşüncelerimi açık bir şekilde anlaşılır bir şekilde değerli gönlü hoş okuyucularıma açtığınız için teşekkürler ederim.

Nöbetçi Şair: Öncelikle hayatınızı etkileyen şekillendiren edebiyat yani şiir öykü makale ile başlamak istiyorum. Bunlar hayatınızı ne kadar etkiliyor?

Kul Mehmet: Gündüz herkesindir yani ayık olanların, gece ise uyumayanların edebiyat ile haşır neşir olup bir şeyler yazmaya kendisini adayanların olduğu gibi gece nasıl uyumayan ben gibilerinin ise, şiirde beni böylesine etkileyerek geceleri herkes uyur iken gönül ferahlığı ile yazmaya davet ediyor. Allah insanın kalbine dokunur ve bu yazma işini sevdirirse insan hiç gocunmadan gece gündüz Allah’ın yardımı ile yazabiliyor.

Nöbetçi Şair: Geceleri daha çok sessizlik olduğu için mi yazmak bu saatlerde size huzur veriyor.

Kul Mehmet: Evet aynen dediğiniz gibi, duygu ve düşünceler sessizliğin huzurunda dillenerek gönlümü okşayarak kâğıda dökülüyor sessiz sessiz. Kelimeler heceler daha anlaşılır oluyor. Gündüzün o kalabalığından insanların koşturmasında ki acelelik evdeki işyerindeki telaş, onları hisseden gönül ve kalem gecenin huzurundaki gibi yazamıyor, düşünüyorsun etrafındaki insanların koşturmalarını hissedersin kaleme almak isterken, evin içinde çocuklar veya eşiniz hayatın ucunda tutmanız için sizden yardım ister ve bu nedenle o hisleri sakin bir kafa ile kâğıda dökemezsiniz, her şey yarım kalır. Ama gece öyle değil herkes tatlı uykusunda siz uykusuz kalsanız da eserlerinizi meydana getirirken, gündüz kaçırdığınız hedefinize ulaşmanın sevinci şimdi ulaşarak varırsınız ve yazarsınız. Yazdıklarınız o sessizliğin huzurunda kulaklarınıza ahenkle konuşur ve kendinizi yalnızda hissetmezsiniz. Siz bunu daha iyi bilirsiniz siz ki nöbetçi geceleri yazan şairsiniz.

Nöbetçi Şiar: Size katılmamak mümkün değil, Sözcükler ve düşünceler dünyayı değiştirebilir mi?

Kul Mehmet: Dünyayı değil de önce ilk basamağı çıkalım, sonrasında çıkmaya gücümüz olursa en son basamağa çıkar dünyayı seyrederiz. İlk önce okuyucuyu sözlerin hecelerin okşayan elleri ile gönlünü okşayarak değiştirmek o okuyucunun monoton dünyasını şiirlerle daha doğrusu edebiyat ile süsleyerek değiştirdikten sonra gerisi basamak basamak gelir, geç gelir ama bir gün gülümseyerek gelir, gülümseyerek dünyayı kucaklar, bizim öncelikli amacımız yazarken okuyucuyu gülümsetmek, okuyucunun da arkadaşını eşini dostunu gülümsetmesini sağlamaktır.

Nöbetçi Şair: Çok güzel söylediniz sözleri ağzımdan benden önce aldınız ve söylediniz. Keşke şair olmayla hecelerle tanışmamış olsaydım, geceleri yatar dinç biri olarak uyanabilirdim dediğiniz oldu mu hiç?

Kul Mehmet: Zaten yazmak dinç olmaktır içindekileri saklamadan ortaya samimi bir dil ile aktarmaktır. Çoğu insan stresten kurtulmak için terapistlere para aktarırken sen gülümseyerek hecelerle dost olarak gönlündeki birikmiş olan sıkıntı ve dertleri hecelerin gülümseyen gülümsemesi ile okuyucularına anlatıyorsun. Sigara içer bırakırsınız, bir meyveyi çok seversiniz yarın usanırsınız yemezsiniz, ama yazmak bırakmazsınız, yolda iki adım yürürken aklınıza gelir birkaç mısra bir köşeye çekilir cebinizde hazır olan birkaç kâğıt ile kalemi alır oturur hatta duvara yaslanır yazarsınız. Allah'ın yardımı ile her gün her saat yazma ile usanılacak bir şey değildir buda Allah'ın hikmeti olarak biliyor ve ben böyle hissediyorum. Mesela aşkın başladığı anı ve bitiş anını insan bilir hisseder ama yazmak edebiyat ya da şiir öylesine güzel gülüşü vardır ki ve okuyucuyu öylesine memnun eder ki o güzelliğinden vazgeçemesin, kâğıda kaleme dökmesen de içinde gönlünde yazarsın, bazen de yazmak istersen yeter ki elinde kırık bir kalem küçük bir kâğıt parçası geçsin yetiyor yazmaya...

Devam edecek inşallah

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Önüme nefret ile çıkanı döverim

İnsan insan gibi ise insan gibi severim

İnsanlara küsüp sanmayın başım alır giderim

Nar ateşinde yansam da sabır ile beklerim

O ateşi söndürmez isem bu dünya bana olur dar

Ah edeni görünce yüreğim sıkılır ahına çare ararım

Acı dertlerin içine bal reçel azda neşe katarım

Kattığım neşeyi pazarda bedavaya satarım

Sanmayın her gece herkes gibi döşeğimde yatarım

O ateşi söndürmez isem bu dünya bana olur dar

Dilleri har sözler yakar görür üzülürüm

O sözlerin karşısında sanmayın yeni gelin gibi süzülürüm

Dilime güzel sözleri alır yakan sözleri uçurumlara süpürürüm

Bu gidişat iyi olsun diye formül arar gece gündüz düşünürüm

O ateşi söndürmez isem bu dünya bana olur dar

Kul Mehmet’im şükür et sen bu gününe

Güzelliği al ser sen bu milletin önüne

Güzelliği bilmeyenin sok sen o kör gözüne

Hakkı bilen millet ile sen dön yönün hakkın yönüne

O ateşi söndürmez isem bu dünya bana olur dar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Hayat dünyasında, yolun yolcusu olmayı istemesen eğer hayat sana zor gelir, sürükler seni yakandan tutarak alır götürür, ama hayat yolunda yolcu olmayı candan istersen hayat sana hiç zor gelmez, bilirsin zaten bu hayatın yolcusu olmak için bu âleme geldiğini. Yollar çilelide olsa, sana gülümser az sabır et az ilerde çilenin sonu var, var sen yürümeye devam et ey yolcu, diye seslenir sana yollar.Hayat yolunun yolcusu dinlenilecek mola hanında varıp oturup sohbet ederken, onu can kulağı ile dinleyenler ondaki bu azmi cesareti görünce etrafını sarar, kabullenmeyi seçmeyenler, uzaktan kem gözlerle bakarken hafif hafif yanına yaklaşır, yüzünde ki çirkin kabullenmemeyi yavaş yavaş siler, hayata olan yabancılığı silinir oda hayata gülümser.

Hayat yolcusunun içindeki neşeyi aşkı gören hisseden birde güzel, gönülden seven sevdiceğinin uzaktan yaklaştığını yanına vararak gönlüne girdiğini hissettiği an gülüşünü gördüğü an, o gülüşü ile gönlünden önce kâinat gülümser ona. Cennet gülüş ile gönlünün uçarak sevdiceğinin gönlüne konduğunu gördüğü an, yolu şenlenir bir başka, konuşması adımları coşarcasına yanına varır ona sevdiceği olmasını söylerken, sevdiceğinin gülümseyerek kabul etmesi ile hayat ve yollar bir başka hoş geldin yeni aşkla dolu dünyana, artık hayat yolunda bir can yoldaşın var. Sana yakışan selamı ile sana bakışır, artık delicesine fırtınalar seni yıkamaz bir desteğin var ne mutlu sana derken sen gülümsersin, yollar sana gülümser sevdiceğin gülümser insanlar gülümser.

Sevdiceğinin gönül sıcaklığını hissettiğin an, bu sıcaklığı ilk defa onda görür ve hayret edersin, gönül sıcaklığının sendeki gönül güzelliğini sıcaklığını geçtiği için, seni sararak aşk deryasında mutlulukla gezdirdiği için anlarsın o başkadır, aşk denizinden yıkanmış gelmiştir. İlk defa gördüğün bu gülümsemeyi ilk defa görmenin sevinci ile yüce Allah’a şükür eder, gönlünde solmaya yakın aşk güllerini yeniden açtırdığı için, bu sevdiceğini kendisine gönderdiği için. Hayat bu yolları sürprizlerle dolu, bazen çile ile dolu, çilenin sonunda sabırla mutluluk dolu, yeter ki sen gülümseyerek sabırla yürümeye devam et.

Dökülsün gönlünde damla damla aşk gönüllere

Kılsın aşk seni kerem ile mecnun misali taşısın ötelere

Gülümser cihan sana aşk ile taşır seni baharlara

Ey dil dökülsün aksın sende hece hece aşk yârin gönlüne

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Dün ne güzeldi ahvalimiz neşemiz sevincimiz, düştük bir dünya hevesine nazlı yâri unuttuk, gönülde sevgimizi unuttuk... Hani nerede idealler? Daha fazla ev araba almak için miydi hayallerimiz ideallerimiz? Ter dökerek sıkıntı cefa ile kazandığımızı, savurganlık ederek harcamak mıydı kazanç? Yaşadıklarımızla ideallerimle bir adım öne çıkacağımıza, neden beş adım geride kalarak saklanır olduk?

Gurur ve kibir cebimizde gezer oldu, hani onu ayaklarımızla ezecektik, bize hükmetmesine izin vermeyecektik? Sustun, versene cevap? Dün evlerimizin damı akardı, oturmak için iki yer minderimiz vardı, yıkık bir sobamız vardı onun yanında gülümseyen gözlerimiz yüreğimiz hislerimiz vardı... Şimdilerdeki gibi vicdanımızı aklımızı yemiyorduk boş hayaller uğruna, bir lokma ekmeği dörde böler yerdik ah dün ne güzeldi, bugün daha güzel olacak dedik yanıldık kaybettik kabul et artık hatanı... Hani çocukluğumuzda hep gülerken, yarın herkesi güldüreceğiz derdik, şimdi güldürmeden ağlıyorsun sessizce... Nasıl kabul etmeme izin verdin o güzellikleri silmeme silinmesine? Biliyorum en büyük hata bende ama ikimizde suçluyuz!

Yaşamak nefes almak mıydı, nefesi mutlukla doldurmak mıydı? Hayat sizli pencere arkasında kalsa da, onun hisseden izi sesi ile yol alacaktık ne çabuk unuttuk ve yanıldık? Duygular hisler tatlı kıpranış'lar değil miydi? Nasıl zindanlarda hapis ettik bilemiyorum aklım fikrim almıyor!
Gel gerisin geri güzelliğin yoluna aşk ve sevginin yoluna, hayatın gülümseyen yoluna girelim, olsa da yolda fırtına sarılalım birbirimize rüzgâr bizi sürüklemez aksi istikamete, haydi var mısın? Uçuruma düşen yarınları, trajik komik durumdan kurtaralım haydi koşar mısın? Bir mutluluk sevgi aşk iksirini, gönlümüzde içelim ve önümüze gelene içirelim, haydi düş peşime...
Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

__________________
Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için
Selam ve dua ile...

yalnızlığı terk ederken yalnızlığımın soğuk ürkek peronunda kaçıyorum

kalabalık olan şehre adım atarken yeni umutlarımın sevincinde içinde

kan pıhtısı yalnızlığımdan kurtulurken

gözlerim kalabalığın içinde sevinci haykırır iken

yalnızlığıma son veren güzel halkım

sizinle yalnızlıktan kurtuldum derken

efsaneler beklerken

ekmeğime beraberlik neşesini katmayı düşünürken

eyvah eyvah eyvah ki

yalnızlığın koskocaman uçurumuna düştüm

beraberlikle yıkanmış avluların serinliğine koşarken

afyon gibi yalnızlığı tatmış suskunlar korosunun içine düştüm

daha dün son defa zorlukla tiksinerek

yalnızlıkla sevişmiştim

kaçarak birlikte kalabalık olmanın neşesine doğru uçmuştum

her şey darmadağınık

buzlu kaldırımlarda isteksiz yürüyerek kayanlar

sizleri de mi yalnızlığa benim gibi mahkûm ettiler

kendim için ağlayan ben

şimdi sizler içinde mi ağlayacağım

çığlık hatıraları yeniden düşünerek çığlık mı atacağım eyvah

kör ediyor beni bu yalnızlık

beceriksizliğin dili de benim gibi dilinizde

gözlerimizde sarp kayalık derin uçurum

tek tek gözlerinizdeki kayalıklara çarpmak

derin uçurumlarda tek tek uçmak yerine

ben gidiyorum yine tek başına yalnızlığımın peronuna

ıssızlıkta göğsüm titrese de

bir yüreğim titrer

sizlerin yerinede göğsüm titrer ise

donarım kaskatı kesilirim

tek başına bendeki yanlışları yaşayan ben

sizlerinde yanlışlığının içinde boğulurum

bende bildiklerimi sizde unutamam

ölü hayallerim çizdiğim umut resimlerim sizinle canlanmaz

uzaklarda çalan umudun lirik şarkısı sizden geliyor sanmıştım

eğik boynumla kendi trajedimi kendim yaşamaya

kendi yalnızlık peronuma gidiyorum

bom boş sayfama yeni bir yalnızlık çizmeye

yeni bir arayış sözcüğünü karalamaya

yeni kocaman sancılar içinde gözyaşı içinde boğulmaya gidiyorum

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Nefret ne elem dolu acı

Nefret ile olmaktansa gelsin sancı

Nefret ile dolacaksa kasalar olmam ben yancı

Hepimiz iki günlük dünyada gelip giden hancı

Nefret ile sahte gülüşü yaşamak ıstırap

Nefret'siz çöllerde yaşamak mutluluk neşe, değil serap

Nefret ile âlem yanar gönüller yanar

Nefrete cahil akılsız bir sözle kanar

Gülümseme ile nefret gam yanar yok olur

Nefret ile sahte gülüşü yaşamak ıstırap

Nefret'siz çöllerde yaşamak mutluluk neşe, değil serap

Kul Mehmet’im yanarım merhamet muhabbet adına

Gönül dilimle koşarım gözyaşları silerim sevabına

Merhamet ile olmayan cümle kul ise cahildir, değil kâmil

Nefret ile sahte gülüşü yaşamak ıstırap

Nefret'siz çöllerde yaşamak mutluluk neşe, değil serap

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Dayanacak takat ne gezer, iman olmazsa cehennem’e

Nefis şeytan hücum edende, kaçacak yerim olmaz iman olmayınca

Rahman vermeseydi imanı ,nasıl bilirdim Rahmanı Gül Resul’ü

Her şey nefsime kalsaydı ,ne iman gezerdi ne merhamet olurdu, bende

Ömür nefsim peşinde koşma, çekme sen çile

Bak kazandıklarını veriyorsun, yazıktır esen yele

İman ile ol gülümse, sen artık neşe ile

Her şey nefsime kalsaydı ,ne iman gezerdi ne merhamet olurdu, bende

Mümin olan iman ile yaşar, çilesi olsada çileli gönüllere koşar, usanmaz

Kuran Gül Resul var iken, ondan gayrı söz söyleyerek, hayatını karartmaz

Günde beş vakit namazını kılarak, gönül huzur içinde yatar ibadetini aksatmaz

Her şey nefsime kalsaydı, ne iman gezerdi ne merhamet olurdu, bende

Kul Mehmet, İman ile ol zalim karşısında kükre, fırat nehri gibi coş

İman hayat seninle iken, mutluluğa insanlara doğru gülümse koş

İnan, bundan gayrısını dünya hayatında yaşarsan, boş

Her şey nefsime kalsaydı ,ne iman gezerdi ne merhamet olurdu, bende

Mehmet Aluç

Perişanım gamından, aşık olalı neşeni görmedim

Gönül rüzgarım esti etrafında, değer vermedin

Dönme dolap gibi döndüm, bana kıymet vermedin

Değer miydi peşinden koşmaya, ben bunu bilemedim

Bağrımı ezdim, arzuların hırsın ayakların altında

Bahtım yanında, bana varsaydın olsaydın yanımda

Hicran ile yanarım kor alev, canım gitti canımda

Değer miydi peşinden koşmaya, ben bunu bilemedim

Kul Mehmet'im, gönülden akan su durulmaz

Aşık olan kula ,elbette bağdat sorulmaz

Gönülde aşk merhamet yoksa ,yaşanılmaz

Değer miydi peşinden koşmaya, ben bunu bilemedim

Mehmet Aluç

Bir garibim ağlarım

Aşksız yüreğimi dağlarım

Aşkı bulsam derya deniz çağlarım

Bir garibim aşksız ağlarım

Gönül evimde serecek bir kilim yok

Bazen kederli bazen neşeli anım çok

Yalana iftiraya söylemem karnım tok

Bir garibim aşksız ağlarım

Ecel gelince menzile anında varılır

İmansız gönüller çirkeflikle yolda kalınır

Nefis şeytana uyan her zaman yanılır

Bir garibim aşksız ağlarım

Kul Mehmet’im ömürden ömür gider

Bir gün olur ecel bu cana gelir

Gönülde ne varsa ortaya dökülür hesap verilir

Bir garibim aşksız ağlarım

Mehmet Aluç

zaman: Mart 10, 2015

O kadar çok kalbim iman ile dolmasını isterim ki dağıtayım tüm kullara gönülde nefret, kin kalmasın sadece merhamet ile iman gezsin damarlarımızda…

İsterim ki gönüller gönülleri benden çok sevsin, gönüller neşe içinde coşsun, Âlem mutlulukla coşkun. Sevgisizlikle insanları ezenler başları önünde utansın, koşarak bize doğru gelsin gönlü sevgi ile dolsun…

Ağlayanların yanına varıp gönül güzelliği ve merhamet ile gözyaşlarını silerek, sen ağlama gül, ben senin yerine ağlamak isterim demek isterim ve gönlü insanlara kapalı olan yalnızlıkla ağlayan bu kardeşim, gönül kapısını bana ve cümle insanlara açmanın mutluluğu ile bana sarılsın.

Ölüm hayatın sonu değil, yeni nurla dolu yeni ve sonsuz bir âleme gitmenin, Rahman ve Resul ile buluşmanın tek geçiş köprüsüdür.

İsterim ki insanlar hep gülsün, son yolculuğa giderken onu uğurlayanlarda ona kavuşmak için sadece merhamet ile gülümsesin…

Mehmet Aluç

İman ile olmak ne güzel yakışır kula

İman ile yola çıkmak yollara gül ekmek ne güzel

İman özeldir yakışmaz her gönüle her kula