Ben Hayranım

Soldurmam nazlı yârle beraber ben hayallerimi

Ben onunla kurdum yarına giden güzel düşlerimi

Yollar uzanıp gitse de uzun uzun gurbet illere

Hayatımıza el uzatanının kırarım ben o ellerini

Acı bir tat sürdürmem ben o yârin tatlı diline

Ben hayranım onun bana bakan o ela gözlerine

Bu gönlümü bağladım nazlı yârin gönül kapısına

Ben hayranım onun bana bakan o tatlı bakışına

Koluma girince mest olurum bana candan yakışınca

Ah yine hayranım onun candan tatlı anlayışına

Acı bir tat sürdürmem ben o yârin tatlı diline

Ben hayranım onun bana bakan o ela gözlerine

Sanki düşmüş yere tencere kapağını o an bulmuş

O edamı ile gülüşüyle bir gül gibi karşımda durmuş

O gönlüm yıllardır aradığı güzelini işte o an bulmuş

Bu fani olan dünya ikimize birden aynı yol olmuş

Acı bir tat sürdürmem ben o yârin tatlı diline

Ben hayranım onun bana bakan o ela gözlerine

Bu kollarım nazlı yârden başkasını hiç sarmaz

O yanımda olmayınca bu beden onsuz hiç uyumaz

Kul Mehmet’im nazlı yârim yoksa yolum bulunmaz

Nazlı yârim yoksa bu âlemde onsuz bir an durulmaz

Acı bir tat sürdürmem ben o yârin tatlı diline

Ben hayranım onun bana bakan o ela gözlerine

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Gönlümü Sana Bağladım

Vaazın bir gözyaşıymış aşka düşünce anladım

Ondan sonra ben bu gönlümle durmadım ağladım

Yaz bahar ayında kar yağdı başıma elden ne gelir

Sen eline al sazı çal ben gönlümü sana bağladım

 

Gönül bu sever oturur yar ile olsa da barakada

Alır gönlünü bırakır içine sevdiği bu sevdaya

Yere sığmaz o gönlü alır atar hızla havaya

Sen eline al sazı çal ben gönlümü sana bağladım

 

Gönül düşerse hasret iline sayar günü haftayı ayı

Hoyratça harcamaz yudum yudum içer sevdayı

Kapatmak ister gönül gurbette açık olan arayı

Sen eline al sazı çal ben gönlümü sana bağladım

 

İnşa et gönlünde sevda denilen geniş sarayı

Kul Mehmet’im bekle gelir gezme arayı arayı

Aşk çabuk gelsin diye dilinde düşürme duayı

Sen eline al sazı çal ben gönlümü sana bağladım

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

 

Aradım Buldum Kapkara Taşları Sen Diye Ben Gönlüme Bağladım

Sana gönül bahçemde aylarca bin bir titizlikle güller yetiştirdim koklarsın diye kendi ellerimle, burcu burcu sen koksun istedim, bekledim gelir kokunu verirsin dedim ben severek o tatlı sen ben kokan gülüşünle, aylarca bekledim gelirsin diye, beklerken neler çektim ben bir bilsen. Gözlerim kor bir ateşin içinde yanmayı göze alarak yollarını gözledi. Ne sen geldin nede senin için yetiştirdiğim güller yetişti soldular terk edişinle. Gözlerden uzak bir sevdiğim var demiştim, şimdi uzaklarda bana yar olmayan bir sevgilim var.

Aradım buldum kapkara taşları sen diye ben gönlüme bağladım kara bahtım gibi kara gözlerin kapkara saçların gibi. Ayrılık hasretiyle bu yaralı gönlümü dağladım, Gelirsin diye gönlümde sana bu aşkımı sakladım, Yine sen gelmedin, senin için yetiştirdiğim güller yetişti soldular gönlüm ile senin terk edişinle artık ben oldum bir zavallı terk edilmiş bir âşık. Ah bu aşk senin gönlünde gülümseyerek, seni hep gülümseterek yanağıma o bal dudaklarından öpücükler bırakmasını istedim, hiç olmadı, sanki öpücüğü tokat olarak aldı, yüreğime bir Osmanlı tokat’ı vurarak seninle birlikte terk etti gitti.

Aylarca rüzgârlarla haber saldım duymadın çağrımı, kor alev yakan hasretinle beni bıraktın ellerinle sırtımdan hançerledin paramparça ettin sen bu bağrımı, oysa ben seni severken aşk ile yıkmıştım gönlümdeki yüksek dağlarımı. Ne sen geldin ne güller yetişti soldular vefasızlığınla terk edişinle, oysa ben sana gözümü kırpmadan ömrümü hayatımı verdim sana o gülüşünün uğruna. Bekledim bekledim bir gün yaslamadın omzuma o zülfün saçlarınla acaba ne gitti zoruna başını omzuma yaslamadın. Bende bir gün koşarak sevinçle gül sinene yaslanamadım hiç sarılamadım o sen kokan boynuna, Yine sen gelmedin ne sen geldin ne güller yetişti soldular terk edişinle.

Sana günlerce bin bir dil ile yalvardım gitme diye sana bin kere, sen seni seven bu gönlümü beni yıktın geçtin bitirdin gittin göz göre göre, gözyaşlarımla doldurdum taştı gönlümdeki dere, Ne sen geldin ne güller yetişti soldular terk edişinle, kul Mehmet’in boşa gitti tüm uğraşlarım emekleri boşuna, görmedin arzularını peşinde koştun gittin.

Giderken belki güldün bu çaresizliğim gitti sanki çok hoşuna, Ne diye terk ettin gittin beni bilmem beni sen ne uğruna, Ne sen geldin ne güller yetişti soldular terk edişinle. Kuruyan güllerin arasına gönlümü koydum aşkımı koydum, toprağa gömdüm, güllerle yeniden yeşersin diye, ya da sonsuza kadar çürüsün diye, aynı sen gibi… Benimki toprağa gömülmeye layık yüreğime hapis olmuş bir aştı bana ve sana faydası olmayan.

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-