Bir Düş müydü Gözlerin

 
Bir düş müydü gözlerin takıldım kaldım
Bir ömür boyu mutlulukla içine daldım
Bir sukuttu sözlerin ben içinde kayboldum
Seni yar bildim o gönlün içinde ben yattım
 
İncinmedi hiçbir yanım kollarınla sardığında
Cennet bahçesinde gezdim gözlerinle baktığında
Bir pınardı o gönlün susayıp ben yudumladığımda
Seni yar bildim o gönlün içinde ben yattım
 
Tebessümün oldu sukutun gönlümü bağladım
Bir ömür gülümseyen gönül deryanda çağladım
Aşk ile sevmek neymiş gönlüne girince anladım
Seni yar bildim o gönlün içinde ben yattım
 
Şarkıları şiirleri mısraları ben sana yazdım
Oturdum karşına o güzel gözlerine baktım
Ne tatlıymış bakışın kucağında ben yattım
Seni yar bildim o gönlün içinde ben yattım
 
Öyle mest etti ki aşk gönlümü dünyam silindi
Hakiki yurt cennetmiş bu gönülle o an bilindi
Hakkın nuru gönüle girince gerçek aşk göründü
Seni yar bildim o gönlün içinde ben yattım
 
İdrak edilmez aşk sevda olmazsa gönül nedir
Aşk âleme sığmaz gönüle sığar bu Rahmettir
Dünyaya meydan okur aşk gönülle bu cesarettir
Seni yar bildim o gönlün içinde ben yattım
 
Kul Mehmet’im yar bir düştü düştü gönlüme
Sakın ola yanında zinhar kem sözleri söyleme
Ben yolumu şaşırmışken gel gir dedi gönlüme
Seni yar bildim o gönlün içinde ben yattım
Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Ozansız Olan Halk Ömür Boyu Gülmez

Ozan olayım dedim olmak mümkün mü?

Gönüllere gireyim dedim girmek mümkün mü?

Gönül sazı çalayım dedim oda mümkün mü?

Ben de ozanların peşine düşer giderim

Bende ozanlarımla beraber halk ile gülerim

Ozanları şiirlerini hep severim

Ozanların gülüşlerini bilirim

Halkın derdi ile yanmış ozan görürüm

Ben de ozanların peşine düşer giderim

Bende ozanlarımla beraber halk ile gülerim

Bilirim her yer onlara olur mekan

Gözlerinde gönlünde akar dertli kan

Onlarda sever sizleri candan ey can

Ben de ozanların peşine düşer giderim

Bende ozanlarımla beraber halk ile gülerim

Canları canlar almasın ozanlar der

Herkes kazandığını yersin der sever

Gönüller olmasın heder der gezer

Ben de ozanların peşine düşer giderim

Bende ozanlarımla beraber halk ile gülerim

Her millete bin ozan gerekir

Ozan halinde bilmek gerekir

Ozan halk dilini gönlünü bilir

Ben de ozanların peşine düşer giderim

Bende ozanlarımla beraber halk ile gülerim

Ozanlardır hak yolunda erenler

Derdi kederi gönülden bilenler

Halkı ile ağlayıp onlar gülenler

Ben de ozanların peşine düşer giderim

Bende ozanlarımla beraber halk ile gülerim

Ozanlar halkın derdini hemen anlar

Odur bize olur candan dost ile canlar

Akmasın der ne olur cümle kanlar

Ben de ozanların peşine düşer giderim

Bende ozanlarımla beraber halk ile gülerim

Ozan aşikar can içinde candır

Cümle bağ içinde açan bahardır

Yola çıkmış bizim için çoktandır

Ben de ozanların peşine düşer giderim

Bende ozanlarımla beraber halk ile gülerim

Kul Mehmet’im ozanlar halkın içinde ölmez

Ozanlar olmadıkça kötülük nefret kin bitmez

Ozansız olan halk ömür boyu gülmez

Ben de ozanların peşine düşer giderim

Bende ozanlarımla beraber halk ile gülerim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Aylar Oldu Yanımda

Bir sabah gördüm ayrı düştüğüm maralı

Ah gördüm görmez olaydım oda yürekten yaralı

Kimsesiz perişan kalmış mahzun baktı yüzü karalı

Aylar oldu yanımda gülümser o yarasını sardım saralı

Selvi boyu bükülmüş yürüyemez olmuş

Sırma kirpikleri tel tel dökülmüş

Beni terk edip o zalime vardı varalı yüzü gülmemiş

Aylar oldu yanımda gülümser o yarasını sardım saralı

Dedim göç eyledin burayı bizim elleri

Gitme dedim gülemezsin zordur ırağın halleri

Vardı gitti koşarak sürünerek geldi ağlar gözleri

Aylar oldu yanımda gülümser o yarasını sardım saralı

Gönül bu gözlerindeki yaşlara izin verir mi?

Kul Mehmet’im darda kalması çok güç imiş

Sevenin halinde sevenler anlar gerisi boşa imiş

Aylar oldu yanımda gülümser o yarasını sardım saralı

Mehmet Aluç