Kendi Kazdığı Mezarda

İnsan kendi mezarını kazar

 Yakan nefreti ile içinde yatar

Geride kalanların günahını alır

Kendi kazdığı mezarda pişman figan eder

Bu kalem ah daha neleri yazarda

İnsan güzelliklerde neden kaçarda

Sonra pişmanlıkla hüngür hüngür ağlarda

Kendi kazdığı mezarda pişman figan eder

Utanmadan haksızlığın sazını çalar

Edepsizce yakar yıkar birde bakar

En sonunda içinde kendiside yanar

Kendi kazdığı mezarda pişman figan eder

Dört bir yanda kırılır umudumuz kolumuz

Musallada alınır nefret kokan soluğumuz

Pişmanlığa çıkar dört bir yanda yolumuz

Kendi kazdığı mezarda pişman figan eder

Gönülleri insan yakan yaktığını bilmez mi?

Yaktığı ateşte yanacağını görmez mi?

Merhamet varken merhametle sevilmez mi?

Kendi kazdığı mezarda pişman figan eder

Kapkara gözleri ile nefretin gözleri görülmez mi?

Nefret içinde masumların öldüğü sezilmez mi?

Karanlık yollarda kendi kaybolacağını insan hissetmez mi?

Kendi kazdığı mezarda pişman figan eder

Dermanı bitirir kaybettirir kul

Sonra der yandı eyvah canım

Be ey gafil ne ararsın

Canıma yok mu diye dermanı

Kendi kazdığı mezarda pişman figan eder

Kul Mehmet'im vade gelip dolunca

Mezarda kul yaptığı ile solunca

Cehennem ateşi har ile kulu yutunca

Kendi kazdığı mezarda pişman figan eder

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Kaldık ta Alevde Yandık.

Dünya işine bir daldık

Ahreti unuttuk kaldık

Mezarda sap gibi kaldık

Kaldık ta alevde yandık

Allah’a değiliz teslim

Bozulmuş sanki neslim

Ah uslanmaz nefsim

Kaldık ta alevde yandık

Dünya kör etti gözümüzü

Unuttuk imanlı özümüzü

Yalanla doldurduk sözümüzü

Kaldık ta alevde yandık

Dünya bitmez sandık

Zevkine daldık kaldık

İman yoluna çıkmadık

Kaldıkta alevde yandık

Kazandığımız bizim sandık

Dağıtmadık biz yanıldık

Gitmeden ahirete

Sevap yollamadık

Kaldık ta alevde yandık

Gençlik kuvvet bitmez sandık

Gaflete nasıl  biz ağız üstü daldık

Son süratle nefrete sarıldık

Kaldık ta alevde yandık

Her şey bizim olsun dedik

İnsanlar kazanmasın dedik

Ayakaltına sabun yerleştirdik

Kaldık ta alevde yandık

Gül Resul Kardeşsiniz dedi

Helal var iken haramı kedimi yedi

Güzellikler bilmem nasıl gitti

Kaldık ta alevde yandık

Çağdaşlık adına

Medeniyet adına

 Çıktık nefretin tahtına

Kaldık ta alevde yandık

Nefreti dost ettik

O anda biz bittik

Gülmeden öldük gittik

Kaldık ta alevde yandık

Kul Mehmet’im sen söyle

Her şey gitmez böyle

Güzellik iman gücüyle

İmanla güleriz ziyadesiyle

Nefret yok olur iman kuvvetiyle

İman ile ölünce cümlemiz

Cennette güleriz hepimiz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

İman Mezarda Bile Canlı Tutar Şuuru

İmana giden yoldur dost doğru giden yol

Düzeltmezsen önünü düşersin bak çamura

Önünde ki eğriyi düzelt merhameti bol

Git sen iman yolunda kavuşursun o nura

Dünya da İmanınla ahrete taşı canı

İmansız lain şeytan akıtır cümle kanı

İmanı taşı tende kur binlerce sen yapı

Git sen iman yolunda kavuşursun o nura

İmansız göremezsin sen burnunun ucunu

İmanla yarınlara taşı sen umudunu

İmanınla gör coşan Resule sen coşkunu

Git sen iman yolunda kavuşursun o nura

Kul Mehmet’im değil mi dünyada canın sonu

İmanınla Ölümden sonra sen gör coşkunu

İman Mezarda bile canlı tutar şuuru

Git sen iman yolunda kavuşursun o nura

Mehmet Aluç