Adı Güzel Kendi Güzel Nurdan Muhammed

 

Âlemlere Rahmet Nurdan Nebi sen âlemlere Rahmet için geldin

Gelişinle bizlere nurdan İslam dinini getirdin

İnsan denilen bizler nefretle yok ediyorken âlemi

Sen geldin gönüllere merhametinle adaleti getirdin

İnsanlık kendi cenaze namazını kılmaya hazırlanırken sen geldin

Âlem nura gark oldu

Sizi ölüm paklamaz dercesine

Sizi Nur Kuran iman ve sünnetim paklar dercesine geldin

Seni gönderen Âlemlerin Rabbine binlerce kez şükürler ettik

Yüce Rahmanı Rab seni Nebi bildik gülümsedin gülümsedin

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İnsanları birbirine kardeş ettin güldürdün

Adı güzel kendi güzel Nurdan Ahmed

İnsanlık sokağı ile yarının kaybetmişti daha dün gibi sen bildin

Zalimleri zalimlikleri ile yerlere serdin

Susmayarak kan kusanları susturdun cehennemin dibine gönderdin

Zaten onların yeri cehennemdi ve hazırdı

İmansızların çoğunu Rahmetten gülüşünle iman yoluna getirdin

Tüm kâinat sensiz adressiz tarifsiz çaresiz kalmıştı güldün

Tüm nefret ile kini bir kalemde bitirdin

Gülüşünle cennet güllerini dünya âleminde açtırdın

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İnsanları birbirine kardeş ettin güldürdün

Adı güzel kendi güzel Nurdan Ahmed

Yıkılmaz sanılan nice dağları bir bir devirdin

Gözlerde korku vardı oda zalime aitti sen geldin gülümsedin ve sildin

Seni öldürmeye gelen Hattabı İslam ile şereflendirmesini isteyerek gülümsedin

Bedendeki zulmün izlerini gördün tüm Müslümanlar kardeştir dedin birleştirdin

Merhametinle cümle müminleri cennet kapısında buluşturdun

Yetim ile mazlumları kucakladın sevindirdin

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İnsanları birbirine kardeş ettin güldürdün

Adı güzel kendi güzel Nurdan Ahmed

Dudaklar arasında imdat sözleri çıkmaz iken

Sen imdatlara gülümseyerek yetiştin

İsminle seni susturmak istediler sen Rahman ileydin bunu hiç bilmediler

Görmediler

Sezemediler

Akıl edemediler

İzandan yoksunlardı

Gömdün zalimin son sözünü boğazına dilinden çıkmadan

Zalim tattırdığı acı kadar acılara gömüldü bir andan hatta anlayamadan

Etrafına bile bakamadan

Yandaşlarını yanına bile çağıramadan yok oldular bittiler

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İnsanları birbirine kardeş ettin güldürdün

Adı güzel kendi güzel Nurdan Ahmed

Gözlere acıyı ve gözyaşını layık görenlere

Açlık nedir bilmeyenlere sefa sürenlere

Her cümlenin hecenin sonuna hayal kırıklığını ekleyenleri

Sildin merhametim gülümsemesi ile

Acıya gözyaşına son verdirdin ya Nurdan Nebi

Gönüllere nefreti yamayanların kirli yamalarını söktün acıtmadan

Güller ektin cennet kapısını açarak cennetin serin rüzgârını estirtin

Kime ne eksikse verdirdin

Kimde ne fazla ise ihtiyacı olana verin dedin

Candan verdiler

Gönülden verdiler

Gülüşüne canlar fedaydı ya nurdan Nebi

Bir nurdan bakışına âlemler feda idi ya nurdan Nebi

Bir kokuna dünya ile ömürler verilmeye layıktı ya nurdan Nebi

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İnsanları birbirine kardeş ettin güldürdün

Adı güzel kendi güzel Nurdan Ahmed

Sen gittin ya nebi

Yine eksik kaldık

Yine sensiz kaldık

Gülüşüne hasret kaldık

Kokuna hasret kaldık

Ama hep seninle kaldık

Seninle kalanlar yanılmaz diye söylemiştin

Nur Kur’an’la olanlar yıkılmaz demiştin

Şimdi zalimlerin her bir nefesine adımına besmele çekerek

İsmini zikir ederek

En başka yüce Allah ile olarak seninle nur Kur’an sünnetinle olarak

Yüzlerine zalimliğini haykırıyoruz

Sesimiz gür çıkmasa da

Zalimler susun dediği yerde

Biz yeniden Yüce Rahmanın ismi

Senin ismin salavatın

Nur Kur’an ve sünnetinle yeniden başlıyoruz

Zalimliklerini yeniden yüzlerine bir tokat gibi haykırırcasına

Zalimliklerini haykırıyoruz

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İnsanları birbirine kardeş ettin güldürdün

Adı güzel kendi güzel Nurdan Ahmed

Ya nurdan Nebi

Gittiğin günden beri

Hala salamızı okumanın peşindeler

Onlar hala bilmezler

Biz Müslümanlar müminler

Vatan bayrak haksızlık için

Şehadeti doğarken kabul ettiğimizi

Sizler kardeşsiniz dediğin o günden beri

Kardeşliğimizi yıkmamak için

Bu canımız feda etmeye hazır olduğumuz bilmiyorlar

Bizler şehadete koştukça seninle oluyoruz

Yüceler yüce Rahmanın Lütfü ile sana koşuyoruz

Bir ölürken bin diriliyoruz bilmiyorlar

Bilmesinler

Anlamasınlar

Nur Kur’an

Ölüm onlara her şeyi anlatır ya anlamak istediklerinde

Ya da anlamak istemediklerinde

Ölümle anlarlar

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İnsanları birbirine kardeş ettin güldürdün

Adı güzel kendi güzel Nurdan Ahmed

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İki cümle söyledin o iki cümle yıktı tüm zalimleri

Dünya var oldukça da yıkamaya devam edecek

“Müslümanlar kardeştir” dedin

İşte o gün orada olanları ve daha sonra dünyada olacak zalimleri

O günden sonra yıkılmaya mahkûm ettin

Adı güzel kendi güzel Nurdan Muhammed

İnsanları birbirine kardeş ettin güldürdün

Adı güzel kendi güzel Nurdan Ahmed

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.

Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Sensin Alemlere Rahmet (S.A.V.).

Alemlere Rahmet peygamberim sen aleme geleli

Zalim senden önce gönülleri yıkıp alemde güleli

Seni seven gönül veren peşinden gelen kavuşur nura

Gelişin ile zalimin devranı cehennemin dibine çakılalı

Şansı bahtı gülmeyen şansızlığını toprağa gömdü sen güleli

Senin nurun peşinden giden kulun ayağı taşa mı değer

Taşa değse ayağı gülümser alır yerde insanlık buymuş meğer

Gönüller peşinde uçar güvercin gibi  çıkar sema ya nuruna değer

Sen alemlere Rahmetsin gülüşünle cümle dertler biter

Şansı bahtı gülmeyen şansızlığını toprağa gömdü sen güleli

Mahzundu Kâbe kâinat gönüller gelişinle gülümsedi

Tavaf eylendi Kâbe ile gönüller nur nur iman bilindi

Secdeye vardı başlar insanlık İslam ufukta hissedildi

Yüce Rahman senin nurun hürmetine alemi yarattı bilindi

Şansı bahtı gülmeyen şansızlığını toprağa gömdü sen güleli

Cümle kullar gönlüne hayran senin etrafında pervane

Sende nuru imanı görmeyen körler hep der divane

Bilen gören imanı tadan bilir gönlün nurdan huzur hane

Mert dürüst olmayan yıkmaya çalıştı kendisi yıkıldı pare pare

Şansı bahtı gülmeyen şansızlığını toprağa gömdü sen güleli

Kalu beladan beri yerimiz senin gönlün nurdan izindi

Oturmak nasip olmadı ise dizin dibinde nurun bıraktın bizimdi

Seninle bir dakika nefes almak bin yıllık ömre değerdi

Sensin Alemlere Rahmet Nurdan Muhammed Nurdan Ahmed

Şansı bahtı gülmeyen şansızlığını toprağa gömdü sen güleli

Seni sevmeyen bahtsız ne şanssız o gerçeği bilmeyen cahil

Seni gören nur yüzüne hayran bir gülüşünle olur hemen ehil

Senin gönlüne gülüşüne eren en zengin dünya malı olan değil

Senin gülüşün define bulana ne mutlu gönlün sonsuz bir sahil

Şansı bahtı gülmeyen şansızlığını toprağa gömdü sen güleli

O nur yüzün gören ashap ne mutlu nurdan gülüşünü gören

Sendin İslam'ı nur Kur'an'ı nakış nakış gönüllere ören

Kul Mehmet derki nurunla döner alem bu evren

Öksüz kaldın gelişinle sensiz öksüzleri sevindiren

Şansı bahtı gülmeyen şansızlığını toprağa gömdü sen güleli

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Nur Muhammed Nurdan Ahmed (S.A.V.)

Kibrin nefis kokan nefesi

Gönülleri esir eden kafesi

İnsanlığı bitiren zulmün sesi

Gelişinle yıkıldı

Gül kokan Nebi

Nur Muhammed

Nurdan Ahmed

Sarsıldı ilk önce

Zulmün sesi

Ta kisra da duyuldu sesi

Zemin kaydı ayaklarında

Kesildi cümle neşesi

Ebu cehil ile tayfası

Ah doğurmayaydı anası

Sana ne kadar çile çektirdi

Ah o kahrolası

İlk gülüşün gelişinle

Nur gibi doğdu âleme

Yetim doğan

Muhammedül emin

Âlemlerin güneşi

Kan kokan cahilliye devrini yıkan

Gönüllerin iman güneşi

Sensin ya Nebi

Nur Muhammed

Nurdan Ahmed

Allahın adıyla ismini andık

Nura gark olduk sana inandık

Sana ümmet olmak

Nasip olmaz her kula

Aşk ile lisan ile

Allah dedik

Muhammed dedik

Döküldü cümle günahlar

 Bir bir güldük sevindik

Kerim olan Rabbimiz

Acıdı cümle kula

Gönderdi seni

Rahmet diye âleme

Seninle güldü hayat

Seninle kırıldı

Kölelik zinciri

Yok, oldu zulüm

Yıkıldı putlar

İnanmayanlar etti hayret

Nasıl olur bir yetim

Olur Peygamber

Yüce Rahman

Âdem peygamberin alnına

Koydu nurunu

Ona bu habibimin nuru dedi

Nur Muhammed

Nurdan Ahmed

Gelişine nuruna merhaba

Gelişinle nur doldu sabaha

Nurlar doldu karanlık akşama

Seninle nura gark oldu beşer

Zalimler kalesi yıkıldı birer birer

Daha görecek onlar neler neler

Yaşayacaklar kahır dolu geceler

Zulüm bitti güldü cümle âlem

Dünyaya gülüşüne verdin selam

Sustu diller sendin söyleyen kelam

Nur Kur'an tamlandı

Nurla sundu bize bin bir âlem

Bakışınla gülümsedi nurdan âlem

Cümle kâinat sana verdi selam

Sana iman etmeyen

İman sırrına eremez

Helal kazanmaz

Helal yemez

Sen gelmeseydin

Ne olurdu halimiz

Nur Muhammed

Nurdan Ahmed

Aman isteyen verdin aman

Cümle gönüllere oldun can

Kelamına cümle kâinat verdi selam

Kelamına doydu insanlık aldı derman

Yüce Rabbim Rahim

Her şeye Kerim

Nur Muhammed

Nurdan Ahmed

Seni yolunda nurlar bulam

arayam yolunda tozun olam

Yolun bulamazsam ben solam

Allah'a kul Sana ümmet olam

Nurunla dolam

Kur'an izinde sana varam

Gülüşünle nurunla gönlümü saram

Sensiz bu hayatı yaşamak haram

Arayıp da gül nur yoluna varam

Yolunda yürümekle yaşanır bayram

Sen gelmeseydin

Ne olurdu halimiz

Nur Muhammed

Nurdan Ahmed

Gelişin gönüllere deva

Nurun âleme reva

İmanla bulduk sefa

Cümle âlem beklerdi

Nurdan öz zatını

Dillerde adın gül gibi koktu

Cümle âlem söyledi nura boyandı

Nur Muhammed

Nurdan Ahmed

Sen geldi bitti zulüm zahmet

Oluk oluk yağdı Rahmet

Sendin âlemler Rahmet

Nurdan Ahmed

Zalim yaşadı hezimet

Gelişinde vardı zaten hikmet

Kur'ana doğru oldu istikamet

Gönlün okyanustu 

Tükenmezdi merhamet

Sendin âlemler Rahmet

Nurdan Ahmed

Nurdan Muhammed

Bitti gelişinle husumet

Herkes oldu kardeş

İmanla doğdu güneş

Allaha ait dedin ahkâm

Ashabın oldu amil

Köleler eyledin azat oldular kâmil

Muhtaçlar yaptın atiyye

Senden kaçanlara gülümsedin

Verdin hediye

Dedin kaçma geriye

İmanla koş ileriye

Yaşandı asrısaadet

İnsanlık oldu bahtiyar

Gönüllere geldi basiret

Sözlere geldi belagat

Seninle kuruldu cemaat

Sendin edep

Ümmi olsan da

Sendin edip

Seninle okundu ezan

İslam'ın çağrısı oldu o an

Fehm'le doldu âlem

Nurdan Ahmed

Rabbim şefaatine

Ulaşanlardan eylesin

Cümle müminleri

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Atiyye: İhsan, lütuf, muhtaç olanlara yapılan bağış

Kim dilencilik kapısını açarsa, Allahu Teâlâ dünyada ve ahrette ona fakirlik kapısını açar. Kim Allahu teâlânın rızâsını kastederek atiyye kapısını açarsa, Cenabı-ı Hak ona hem dünya, hem ahret seâdeti ihsan eder. (Hadis-i şerif-Sünen-i Ebu Dâvûd) 

Peygamberler, ümmetleri için Allahu teâlânın atiyyesidir. Fakat Resul-i Ekrem efendimiz hediyedir. Hediyye ile atiyye arasında fark vardır. Atiyye muhtaçlara, hediyye ise sevilenlere verilir.  (Ebü'l-Abbâs-ı Mürsî)

Belagat:  Sözün düzgün, kusursuz ve yerinde söylenmesi. 

Fehm: Anlayış; iyiyi kötüden ayıran anlama kuvveti.

Amil: İş yapan