Cennet Bağında

 Cennet Bağında

Mevla’m güzelliği vermiş kaşına gözüne

Sanki şeker bal katmış tatlı diline sözüne

Uzanıp yatsam o yumuşacık pamuk dizine

Mevla’m yaratırken özenmişte yaratmış

Cennet bağında yeryüzüne göndermiş

İsterim düşsün gönlü bu garip gönlüme

Bir evet sözü ile düşsün benim peşime

Hayran olayım kalayım o nur gülüşüne

Mevla’m yaratırken özenmişte yaratmış

Cennet bağında yeryüzüne göndermiş

Toprak ana gibi alsın beni sinesine sarsın

Alsın o güzel taze gönlüne beni karıştırsın

Ey dilber ey güzel sen bu gönlüme yakışırsın

Mevla’m yaratırken özenmişte yaratmış

Cennet bağında yeryüzüne göndermiş

Bir bakışıyla gönlümü anında fetih ettiğin

Bir bakış atarak benden sen uzak gittiğin

Uzaklaşınca dizlerimde dermanın bitirdiğin

Mevla’m yaratırken özenmişte yaratmış

Cennet bağında yeryüzüne göndermiş

Bir öpücük versen bana o cennet gamzenden

Huri misin melek misin kayboldum gülüşünden

Uzattım sana elimi tutar mısın sende ellerimden

Mevla’m yaratırken özenmişte yaratmış

Cennet bağında yeryüzüne göndermiş

Ayarı bozuldu gönlümün hiç söz dinlemiyor

O güzelin koynuna girmezsem ölürüm diyor

Edep nedir şimdi söylesem onsuz hiç bilmiyor

Mevla’m yaratırken özenmişte yaratmış

Cennet bağında yeryüzüne göndermiş

Garip bülbül gibi gece gündüz feryat ederim

Beni sevmezse eğer ben nasıl kime giderim

Aç kollarını sar beni ben kendime az geleyim

Mevla’m yaratırken özenmişte yaratmış

Cennet bağında yeryüzüne göndermiş

Ne edeyim ben şerbeti onsuz bana zehirdir

Söyle ey güzel söyle o taze gönlün kiminledir

Aç kollarını sarılayım bu dünya seninle güzeldir

Mevla’m yaratırken özenmişte yaratmış

Cennet bağında yeryüzüne göndermiş

Kul Mehmet’im sevmezsen yüzüm gülmüyor

Boşa koysam dolmuyor doluda zaten almıyor

Seni göreli gönlüm gülmezsen yaşadığını bilmiyor

Mevla’m yaratırken özenmişte yaratmış

Cennet bağında yeryüzüne göndermiş

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Bunca Saçmalık Keşmekeş Bitsin

 

Ne kadar gülünç değil midir sizce de

Herkese akıl veririz neticede

Kendi verdiğimiz aklı almayız kullanmayız bu nefeste

Sanki bizdeki akıl başkaları için

Başkalarındaki de akılda sanki bizim için niçin

Herkes aklındaki aklı kendine kullansın gitsin

Hak yolda hakikate yürüsün beraber ortak kullansın

Bunca saçmalık keşmekeş yok olsun bitsin

 

Yüce Allah herkese akıl vermiş kullansın diye

Başka akıllardaki düşünceyi ezmesin diye

Akıl ile yol alsın yolları ezip geçmesin diye

Sanki bizdeki akıl başkaları için

Başkalarındaki de sanki bizim için niçin

Herkes aklındaki aklı kendine kullansın gitsin

Hak yolda hakikate yürüsün beraber ortak kullansın

Bunca saçmalık keşmekeş yok olsun bitsin

 

Madem ki aldığımız nefes bizim içinse

Nefesimizi verir miyiz başkasına yaşasın diye

Herkes kaçar nefes bu dünyada çok diye

Haliyle böyle ise nedir bu cahillik akılsız var mı çözen

Sanki bizdeki akıl başkaları için

Başkalarındaki de sanki bizim için niçin

Herkes aklındaki aklı kendine kullansın gitsin

Hak yolda hakikate yürüsün beraber ortak kullansın

Bunca saçmalık keşmekeş yok olsun bitsin

 

Sırat köprüsü çok ince deriz söyleriz

Bu dünyada yürüdüğümüz yol değil mi sırat ne bekleriz

Yakar yıkar gönülleri sevmeyiz nasıl yolda yürürüz

Bu akılla nasıl sırat köprüsünden geçeriz

Sanki bizdeki akıl başkaları için

Başkalarındaki de sanki bizim için niçin

Herkes aklındaki aklı kendine kullansın gitsin

Hak yolda hakikate yürüsün beraber ortak kullansın

Bunca saçmalık keşmekeş yok olsun bitsin

 

Yağmurdaki Rahmet sadece toprağa mı yağar

Haydi, yağdı diyelim yağmur

Yüce Rahman yağmuru yağdırır iken Rahmet ile ne söyler

Sizde yağın varın gönüllere âleme imanla merhametle kurutmayın

Sanki bizdeki akıl başkaları için

Başkalarındaki de sanki bizim için niçin

Herkes aklındaki aklı kendine kullansın gitsin

Hak yolda hakikate yürüsün beraber ortak kullansın

Bunca saçmalık keşmekeş yok olsun bitsin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Uyur Kalır

Allah merhameti insan için yaratmış

İnsan gitmiş şeytanın koynunda yatmış

Uyumuş kalkmış gittiği yollar hep sapaymış

Demiş bu sapa yolları kim yapmış

Bilmez şeytan ayakta uyuturken kendi yapmış

Kimi merhameti bilir gönlüne alır

Kimisi hiç bilmez şeytan koynunda uyur kalır

Allah gönül’e sevgi vermiş birbirinizi sevin demiş

İnsan akan pınarları nefreti ile kurutmuş sonra gülmüş

İnsanoğlu gitmiş bir ağacın dibinde yatmış

Karnı acıkınca kurumuş meyve vermeyen ağaca bakmış

Ulan bu meyvesiz ağacı buraya kim dikti demiş

Akan pınarları kuruttuğunu unutmuş

Meyve veren ağaç meyve vermez olmuş

Kimi merhameti bilir gönlüne alır

Kimisi hiç bilmez şeytan koynunda uyur kalır

Yüce Allah gönül gönül’e olun demiş gönül vermiş

İnsanoğlu durmuş yönsüz ne kadar yol var ise ona girmiş

Yönsüz yolda yol bulamayınca insanlığa kızmış

Yönlü yolu gösterene önceden kendisi ona azmışsın demiş

Terzi olmadan eline makas almış insanlığını kesmiş bitirmiş

Ondan sonra edepsizce hata bende yok demiş

Kimi merhameti bilir gönlüne alır

Kimisi hiç bilmez şeytan koynunda uyur kalır

Kimi değersiz olanı satarım diye pazara çıkarmış

Nerde fakir görse onu satmak için uğraşmış

Değersizi fakire satınca arkasında gülmüş

Yolda giderken başına kayalar düşmüş

Kaya başıma nerede neden düştü diye söylenmiş

Kendi kendine edepsizce gülmüş nefessiz kalmış ölmüş

Gittiği yol ıssız olmuş onu yıllarca kimse görmemiş çürüyüp gitmiş

Kimi merhameti bilir gönlüne alır

Kimisi hiç bilmez şeytan koynunda uyur kalır

Kul Mehmet’im dikkat et nefret kalmasın tende

Merhamet ne güzel durur gönül ile bedende

Yüce Allah ne güzel ömür verir kulu merhametle yürüyende

Var sende merhameti al gönlüne pişman olma ömrüm bak geçende

Ölümlü dünya belki gidiş biletin kesildi sıra sende

Ne hoş olur insanların gönlüne merhameti örende

Kimi merhameti bilir gönlüne alır

Kimisi hiç bilmez şeytan koynunda uyur kalır

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-