Hemen Varmalı O Yâre

Nasip olur mu varmak o nazlı yâre

Yüreğim parçalanmadan pare pare

Dağlar sıralanmış önüme sıra sıra

Hemen varmalı o yâre olmadan divane

Ey gönlüm aş dağları arama bahane

Yoksa ömrün geçirdiğin yer olur çilehane

Yatar kalkarsın yatak hanen olur meyhane

Hemen varmalı o yâre olmadan divane

Sevmezse o yar aşka ne olur söyleyin çare

Gönül yıkılır kalır sokaklarda yaşar biçare

Haydi, koş aşkını sun olma boş gezen avare

Hemen varmalı o yâre olmadan divane

Kul Mehmet'im önün olmasın karanlık

Nefsine uyarak yıkma gönlü sen bir anlık

Yaklaş o yâre aranızda olmasın uzaklık

Hemen varmalı o yâre olmadan divane

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bilemezsin

Sensiz kalan ömrümün son demindeyim

Gecem gündüzü unuttu ağlarım görmezsin

Ufukta kararır gözlerin bana bakarken peşindeyim

Bir bilsen ne haldeyim hatıralarla sen yâd ederken bilemezsin

Beni bıraktın gittin bilmem ne uğruna

Yıktın gönül bağlarımı arzularınla kaldın koyun koyuna

Vebali ağlayan gözlerimin vebali senin boynuna

Bir bilsen ne haldeyim hatıralarla sen yâd ederken bilemezsin

Kul Mehmet’im der ki çaresizler meyhanelerde,

 Ben  seni aradım gönül hanelerde

Şükretmedin halimize çektin gittin göz göre göre bahanelerle

Ağlar gezerim şimdi sensiz viranelerde doldururum çilemi çilehanelerde

Bir bilsen ne haldeyim hatıralarla sen yâd ederken bilemezsin

Mehmet Aluç