Bire Sen Var

 

Rabbim kulunu etmez perişan

Sen gece gündüz Rahmanı an

Rahmanla olursa dirilir bu can

Bu dünya dediğin iki kapılı han

Biri çıkış biri geri giriş san

Var birlik yolunda bire sen var

 

Dertler çileler içinde yanarsan

Dert çiledeki sırrı elbet anlarsan

Anlamak istemezsen isyana varırsın

Dert kul içindir bir diriliş varıştır

Hakka varılıp hakka sarılmaya yarıştır

Var birlik yolunda bire sen var

 

Anlarsan bu hayat senin içindir

İçinde imanla olursan gülüşündür

Rabbim kendine koşanı güldürür

Koşmayanı nefis şeytan süründürür

Hakka varan kul nuruna bürünür

Var birlik yolunda bire sen var

 

Hak yolda yürümek pek çetindir

Çetinin için de sabır emeğindir

Emekle varınca hayat güzeldir

Bu dünya Rabbimden kuluna özeldir

Kul imanla Rahmanla olunca gülendir

Var birlik yolunda bire sen var

 

Nefis şeytanla olanı yakar

Cehennemde kızgın har

Var hak yolda hakka sen var

Varmazsan dünya ahiretin olur dar

Var hakkın kullarını sende sar

Şerrin içine imanı güzelliği kat

Ondan sonra var git rahat yat

Var birlik yolunda bire sen var

 

Arsız olana ar neylesin

Bil her an Rahmanla birliktesin

Gönülleri seversen gönüllerdesin

Kendini Hakkı bilmezsen

Nefis şeytanla kendini bitirensen

Var hak yolunda hakka sen gülersen

Var birlik yolunda bire sen var

 

Hak yolda Rahmana teslimsen hürsün sen

Hak yolda hakka yürümezsen körsün sen

Hak yolda hakka doğru yürü gülsün gül sen

Nefis şeytanla olursan ölmeden ölensin sen

Var birlik yolunda bir olan Rahman’a sen var

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

 

Birazcık Azıcık

Rabbim gönderdi dünyaya bizi gezin dedi birazcık

İçinde güzelliklerim var alırsınız dedi azıcık

Heder olmayın dünya malına kapılarak olmayın hoyrat

Ne Rahmanı dinledik ne gönlümüze uyduk yanıldık

Kapıldık dünya malın yalan gösterişine yazık

Bağlandık dünyaya sanki dünyaya çakacaktık kazık

Rabbim dedi güzelliklerimi alın gezin azıcık

Ne Rahmanı dinledik ne gönlümüze uyduk yanıldık

Arzularımız meledi koyun sandık peşinde yürüdük

Gönlümüzde dünya tüm iyilikleri aldık süpürdük

Birde hakkı söyleyen kula kızdık bağırdık köpürdük

Ne Rahmanı dinledik ne gönlümüze uyduk yanıldık

Rabbim yapma sakın dedi insanlara sakın alçaklık

Biz nefsimize şeytana zalime bol bol yaptık yalakalık

Kalabalıklara kandık peşinde gittik yalnızlığa kapıldık

Ne Rahmanı dinledik ne gönlümüze uyduk yanıldık

Üzgün kalmak çileyle kalmak buymuş baş başa

Elimiz güle değil hep uzandı yerdeki duran taşa

Bakmadık hakkın doğrularındaki doğruların duruşuna

Ne Rahmanı dinledik ne gönlümüze uyduk yanıldık

Rahmanın dünyadaki güzelliğinden ne aldık

Ne gündeki güzelliği batışı gördük ders aldık

Zevk sefa eğlence peşinde koştuk yolda kaldık

Ne Rahmanı dinledik ne gönlümüze uyduk yanıldık

Küskün kaldık derbeder gezdik çukurlara düştük

Biz bu yanlışlığı yapanlardan daha öncede görmüştük

Ders almadık bizde aynı akıbetin peşinde düştük

Ne Rahmanı dinledik ne gönlümüze uyduk yanıldık

Kul Mehmet’im yetmez mi kendine yaptığın zulüm

Bu dünyanın sonu var elbet gelecek sana da ölüm

İçi boş kefeni dikme kendine doldur içini iki gözüm

Şimdi Rahmanı dinle gönlünü dinle kendine etme yazık

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Yüce Rahmanı Hatırla

Yüce Rahmanı Hatırla

Haydi, nefsi şeytanı çıkar gönülden aradan

Kendini ahirete göre durma sen hazırla

Âlemleri senin için yaratmış Yüce yaratan

Her yediğin nimette sen Yüce Rahmanı hatırla

Ne güzel sevilir insanlar canı gönülden

Nefis şeytan zararlıdır bu ömürden

Bak merhamet ne güzellik katmış güle güzelliğinden

Her gördüğün canda sen Yüce Rahmanı hatırla

Var kapısına hakka erenlerin

Var gir sen içine gönüllerin

Ne güzel kokar gönülleri insanları sevenlerin

Her baktığın gönülde sen Yüce Rahmanı hatırla

Hak dostları almaz gönülden verirler

Hak yoluna hakkın aşkıyla yürürler

Gel demeden birde bakarsın hakkın güzelliği ile gelirler

Her dostu gördüğünde sen Yüce Rahmanı hatırla

Dokunur Rahman gönlün merkezine ortasına

Orayı temiz tut imanla doldur her bir parçasına

Bakan görür imanının nurunu her bir damlasını

Her gönlüne dokunulduğunda sen Yüce Rahmanı hatırla

Nefis şeytanla olduk gönülde ne varsa çaldırdık

Düzenbazların oyununa aldandık ne varsa kaptırdık

Dinden imandan uzaklaştık zalimin kucağına oturduk

Her yüreğine hançer saplandığında sen Yüce Rahmanı hatırla

Yüce Rahmanı hatırla var yanına

Düşmezsin dara kötülük dokunmaz sana

Her kötülüğü yanlışlığı sen kendinde arasana

Her güzelliği gördüğünde sen Yüce Rahmanı hatırla

Kul Mehmet’im Rabbim der olun can cana

Bizler ayrı yaşadık düştük ayrı bir yana

Rabim der bakın gönlünüzde bana her bir cana

Her ayrılığa düştüğünde sen Yüce Rahmanı hatırla

Her kendi hatanda acizliğini bil, sığın sen ol yüce Rahmanla

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Rahmanı Bildim Onunla Güldüm...

Ben bu âleme garip gelmedim

Yüreğimde Rahmanın verdiği merhametle geldim

O merhametle hep güldüm güldürdüm

Ağlayanı görünce ben ağladım onu güldürdüm

Ağlatmanın tutsaklığına kapılmadım hep güldürdüm

Beni böyle yaratan Rahmanı bildim onunla güldüm

Kendimi kul onu yaratıcım bildim secde ettim

Kimi aka kara dedi ben ak dedim kara demedim

Dünyaya meyil edene dünyaya meyil ne hacet

Ahiret yurdu var dedim ona çalış dedim

Hakikat deryasında iman merhamet ile gezdim

Dosttan haber gelmeden ben yanına gittim

Beni böyle yaratan Rahmanı bildim onunla güldüm

Kendimi kul onu yaratıcım bildim secde ettim

Kefenin bilirim olmaz ki yakası cebi

İman merhametle olursan vardır kocaman cebi

Kalemimde Rahmanın izni ile akar iman mürekkebi

Kulda olmalı Nur iman Kuran Sünnet ahlakı edebi

İnsan olmanın merhametli olmanın imandır mektebi

Darda kalan kulun sende vardır elbet bir talebi

Darda kalana varmak için arama sen sebebi

Beni böyle yaratan Rahmanı bildim onunla güldüm

Kendimi kul onu yaratıcım bildim secde ettim

Sandım bildim iman merhamet varsa bu dünya değil boş

Haydi, merhametinle cümle canların yanına sen koş

Kul Mehmet’im merhametli imanlı olunca dünya ne hoş

Vuslat için dolaş âlemi merhamet iman ile coş

O zaman dert firak nedir sen unut iman ile koş

Bu yola girdinse bil son durak kara toprak

Bu âlemde sen dâhil hiçbir şey değil inan başıboş

Beni böyle yaratan Rahmanı bildim onunla güldüm

Kendimi kul onu yaratıcım bildim secde ettim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Rahman İmiş

Vefasız yar sen ne bilirsin aşkı

Benim gibi sevmeyince

Ne bilirsin yürekteki sızıyı

Benim gibi sızlamayınca

Seven sevdiğini candan sever

Gece gündüz ona gülümser

Ecel gelince ona sanki git der

Benim gibi sızlamayınca

Cümle âlemin Rahmanı

Aşkı veren içinde var onun dermanı

Cümle gönüllerin fermanı

Yüce Rahmanda imiş

Rahman ’sız dirlik olmaz

Onun ile cümle canlar solmaz

Sanma dert sonsuz çare gelmez

Cümle derman yüce Rahman’da imiş

Cümle âlem Rahman ‘sız naçar

Bilmem kullar neden ondan kaçar

Nur içinde nurlar saçar

Nuru saçan Rahman imiş

Rahmandan kaçan içer zakkum ilelebet

Rahman ile olan cennet bağında içer şerbet

Onunla beraber olan her an secdede eder sohbet

Secdede kulunu kendisine nur ile yaklaştıran Rahman imiş

Kulu iman ile yaşatan

Gönlüne merhameti yerleştiren

Sevap işlesin diye yol gösteren

Yüceler yücesi Rahman imiş

Kimi doymaz yese dünya haram yer soyka

Kimine bir lokma verir, sanki bal lokma

Bal lokma ile kulu sürer cennette sefa

Cennette sefa sürdürten Rahman imiş

Kul hakkına girme diyor

Helalleşmeden gelme diyor

Günahın var mı yok mu Rahman biliyor

Tövbe ile kulunu af eden Rahman imiş

Dünyada azıksız kalsan Rahman verir

Ahirete azıksız gidersen sana kim elin verir

İman ile kuluna elin veren var imiş

İman ile kuluna elin veren Rahman imiş

Kur'an Nur Resul yoluna giren yolda kalamaz

Rahman kulunu cennet yoluna sokamaya çalışır

Bazı kullar nefis şeytana tapar onu almaz

Sanma almayınca başkası kul yok almaz

Cennet yolunu kuluna ihsanı ile veren Rahman imiş

Canın parça versen nefis şeytan doymaz

Cennette yanmayınca amacına ulaşmaz

Rahman kulunu affı ile af eder sanma duan ulaşmaz

Dualara cevap veren kulunu af eden Rahman imiş

Rahman der kulum azığını ahirete hazırla

Mümin kulu yok derse bekle der sabırla

İman ile Rahmetini gönderir kuluna ısrarla

İman ile merhameti gönüle veren Rahman imiş

Bizler deriz kul ecel gelir ölür

İman ile olan kul ölmez imiş

Cennet bahçesinde gezer imiş

Cennet bahçesinde ihsanı ile gezdiren Rahman imiş

Bencilin göğsünde iman durmaz imiş

Gece gündüz ağlar gülmez imiş

Bu halini bilmez imiş ecel gelince görür imiş

Rahmanı unutanı unutan Rahman imiş

İlahî aşk her kula nasip değilmiş

İlahî aşka düşen sızlamaz imiş

Rahmanın ihsanı aşk ile nur nur coşar imiş

İlahî aşkı kuluna veren Rahman imiş

Kul Mehmet’im var iman ile ol

Cümle kullara duacı ol

Rahmanın yardımı ile secdede nurla dol

Secdede kuluna nurlar yağdıran Rahman imiş

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)