İnandıramadım ki Kendime

 

Unuttum desem de gözlerini sözlerini

İnandıramadım kendime inan hepsi yalan

Gittin sen söyle ne kaldı bende o an

Bittim gittim seninle ben kalmadı bende söndü inan bu can

Mutluyum desem de

Gülüyorum sensizde

Hayatım devam ediyor desem de sensiz

İnan bana hepsi yalan

İnandıramadım ki kendime ben bir an

Yalan söylüyorum inanma sen sana

 

Teselli bulmak bunlarla doğru değil

Yalanla yaşarken yaşamak bu değil

Yıkılırken her an adım atmak kolay değil

Matemi yaşarken gülümsemeye çalışmak çok zor inan

Mutluyum desem de

Gülüyorum sensizde

Hayatım devam ediyor desem de sensiz

İnan bana hepsi yalan

İnandıramadım ki kendime ben bir an

Yalan söyleyerek yaşayamıyorum inanma sen bana

 

Her adımında ben battım bataklığa inan

Senmişsin bu gönlüme can olan canan

Seni ne çok seviyormuşum ben anladım şimdi bu an

Dön gel desem gelir misin bana sen olmaz mısın derman

Mutluyum desem de

Gülüyorum sensizde

Hayatım devam ediyor desem de sensiz

İnan bana hepsi yalan

İnandıramadım ki kendime ben bir an

Yalan sözlerle kendimi kandırdım ben o an inanma sen bana

 

Hatırlar bana yeter dedim

Kendimi içinde seninle bulurum diye sevindim

Hatıralar içinde gözlerinde ben o an öldüm

Sensiz hayatı yaşamak çok zormuş şimdi gördüm

Mutluyum desem de

Gülüyorum sensizde

Hayatım devam ediyor desem de sensiz

İnan bana hepsi yalan

İnandıramadım ki kendime ben bir an

Yalan söylüyorum gururuma yediremedim inanma sen bana

 

Dön gel ne olur bitsin kâbus dolu günlerim

Seni ben inan senden daha çok çok severim

Hatam ne ise söyle ben senden binlerce kez özür dilerim

Sevmek sevilmek en güzeliymiş bilemedim söyle nereye giderim

Mutluyum desem de

Gülüyorum sensizde

Hayatım devam ediyor desem de sensiz

İnan bana hepsi yalan

İnandıramadım ki kendime ben bir an

Yalan söyledim sana giderken bilmem neden inanma sen bana

 

Kul Mehmet’im söyle seni nasıl unuturum söyle

Hasretine nasıl dayanırım yıkılmayla ben böyle

Sevgin olmazsa sırtımı nasıl dayarım söyle neye

Dön bana seni her gün götüreceğim kırlarda neşeye gülümsemeye

Yoksa anlamı yok sensiz bu hayatı devam ettirmeye

Mutluyum desem de

Gülüyorum sensizde

Hayatım devam ediyor desem de sensiz

İnan bana hepsi yalan

İnandıramadım ki kendime ben bir an

Yalan söyledim sana giderken bilmem neden inanma sen bana

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

 

Sen Ağlama Hep Gülümse

Şafağın alnıma düşmüş kızıllığında baktım kendime

Ülkemin her tarafı boyandı şafaktan kızıla

Kuşlar uyanırken mahmur mahmur kanatlarındaki şafakla sabaha

Bir ben sana uyanamadım şafak bakışlım

Saçlarına tutundum uzattım şafağa sessizce

Gezdik şafağın kanadında sen kucağımda

İşte ufukta ben yitik yüreğinde ağlıyorum

Sen yoksun yanımda yine uykudasın

Ben ise yalnızlığımla başındayım ağlıyorum

Gözlerimde yaş damlarken yanağına

Uyanıyorsun telaşla yüzüme bakarken masum

Titrek hüzünlü mahcup

Titrek ellerinle silerken gözyaşlarımı

Bir buse bir cennet kokusu yanaklarıma kondururken

İşte ben gülüyorum yine seninle beraber

Senin yüreğin benim avcumda

Benim yüreğim senin yüreğinin içinde

Alıp koyuyorum göğsünün içine

Yüreğimdeki deprem durdu o an gülüşünle

Usulca açıldı gönül kapım içinde yine sen vardın bende yanında

Utangaçlığının saflığı yüzünde bir bahar çiçeği gibi açmış

Kokusu gönlümü sarmış

Öpüyorum anlından

Sana hasret sana tutkun bir sevdayla gönlümü öpücük diye konduruyorum

Öpücüklerim kelebek oluyor konuyor gönlüne

Yüreğimiz tatlı bir serinlikle sallanıyor

Yalçın kayaların üzerinde uçarken

Kartalların kanat sesi güneşli ufka doğru kanat çırparken

Yuvasındaki anlamsız sıcaklık çarpıyor yüzümüze

Bir o kadar soğuk sıcaklık

Ürkek paramparça

Sarılıyorum sıcaklığına beni saran

Göğsündeki pamuk tarlasına yaslanıyorum

Uyuyorum dizlerinde

Uyurken gözlerim az hafif açık

Bana bakarken gülümsüyorsun

Bir bahar gibi

Bir düş hayal gibi

Merhameti  ile alemi kaplamış bir dünya gibi

Bir çocuk gibi

Yakalıyorum onları avuçlarımla

Saklıyorum göğsümdeki avucumda

Kefenlenir mezara konulurken

Açacağım göğsümdeki avcumu

Bu gülümsemelerinle

O karanlık mezarımı aydınlatacağım

Seni anlatacağım toprağa

Sen olacak toprak yine

Künyemi seni seven aşık diye okuyacaklar

Sendeki güzelliği sevgiyi aşkı görünce yaklaşacaklar ışığına

Gülümsemelerin susmasın hep gülümse diye sana göz kapağımın altında bakıyorum

Uyanmıyorum hep bakıyorum

Ayaklarımın ucunda ta başıma kadar sarıyor beni sımsıcak gülüşünün sıcaklığı

Sarıyor beni bir zırh gibi

Uyanmak isterken

Uyanamıyorum

Üzerimde bembeyaz kefenim

Toprak altında üzerimde toprak

Gülümsemen bir ışık içeriyi kaplamış

Anlıyorum

Senden önce ben girmişim mezara

Ama sen ağlama ne olursun sana demiştim ya

Sen ağlama hep gülümse

Bir ömür boyu yaşattın beni gülücüklerle

Sen daha fazla yaşamalısın

Yaşatmalısın etrafındakileri

Seni görenleri sevenleri

Eşini dostunu tüm gülücüklerinle

Ben bekliyorum seni

Sen acele etme

Gönlümün avucunda

Gülüşlerin vardı

Onları açtım koklayarak

Gülüşlerine bakarak

Seni yaşıyorum hala kollarında dizlerinde göğsünde

Zaman seni ellerimden alırken

Çekip senden gittiğimi düşünme

Aç gönül kapının kapısını ben oradayım

Bir yanımı içine sakladım

Senin gülüşlerinin gölgesine sakladım

Aç bak ben oradayım seninleyim

Elini uzat saçlarına ellerimin sımsıcak izleri hala duruyor

Dokun hisset beni

Dokundun saçlarına

Gülümsemelerinin sıcaklığı ta buraya kadar geldi

Bir güneş gibi doğdu

İşte hep böyle gülümse

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-