Bir Daha Tövbeler Tövbesi

Unutmak çok kolay senin için

Bir günde unuttun sen beni

Benim oysa yanar içim bilmem niçin

Sen terk ettin gittin beni bir hiç için

Beni bir daha aramazsın bilirim

Sensiz ne yaparım ben ne ederim

Artık başka birinin nasıl severim

Sen terk ettin gittin beni bir hiç için

Her gün kulaklarını çınlatırım

Bu hasret ile ben gece gündüz yanarım

Yıkıldı önümde güvendiğim dağlarım

Sen terk ettin gittin beni bir hiç için

Giderken ardından baktım kaldım

Sen dönüp bakmadın ben şaşırdım

Severken seni ben nasıl bilmem yanıldım

Sen terk ettin gittin beni bir hiç için

Giderken geride gözyaşlarım bana kaldı

Hasretin beni deliler gibi şimdiden sardı

Adımların bensiz bilmem nasıl adımını attı

Sen terk ettin gittin beni bir hiç için

Gönlümden gözlerimden iki damla oldun aktın

Giderken hasreti alarak sen koluna taktın

Sen beni değil bir başkasını nasıl sen sardın

Sen terk ettin gittin beni bir hiç için

Ahım senin peşini hiç bırakmayacak

Mutluluk kapını bensiz hiç çalmayacak

Bu yaptıkların senin yanına hiç kalmayacak

Sen terk ettin gittin beni bir hiç için

Kul Mehmet’im tövbeler olsun adını anarsam

Seni içine katarak ben hayaller kurarsam

Bir daha tövbeler tövbesi gönül kapımı açarsam

Sen terk ettin gittin beni bir hiç için

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Ey Gönül

Akmazsa bir damla göz yaşım

Senden şüphelenirim gönül

Rahat olursa her an başım

Derdimle ilgilenmez sayarım seni ey gönül

Bir gün hıçkırık çıkmazsa

İnsanlar yüzüme bakmazsa

Aşk gönlüme seller gibi akmazsa

Benimle ilgilenmez sayarım seni ey gönül

Girmez isen düşüncelerimin içine

İzin verirsen başka illere göçe

İnanmazsa hiç kimse sözüme

Derdimle ilgilenmez sayarım seni ey gönül

Dilime vurur isen kelepçe

İçinde gezen olmaz ise kraliçe

Yaşatırsan bana hayatı artistçe

Beni yakarsın sayarım seni ey gönül

Neden içinde olmaz güllerden açan bir bahçe

Gönüllere aşk ile yazmazsın dilekçe

Bana hayatı yaşatma sakın çirkefçe

Seninle yaşanmaz sayarım seni ey gönül

Madem sevmezsin vaz geçersin

Neden düşürüşün beni peşine üzersin

Hiç gitmez mi sevgisiz yaşamak gücüne

Seninle yola çıkılmaz sayarım seni ey gönül

Az biraz huzurum için ne olurda yalvarsan

Her sevdiğimi gönlünü almadan neden yakarsın

Ben sana yaklaş dediğimde neden kaçarsın

Seninle insan olunmaz sayarım seni ey gönül

Bir insan senden nasıl bıkar

Seni bırakıp ta dağlara nasıl çıkar

Sende hiç his kalmamış insan seninle nasıl yatar

Seninle aşk yaşanmaz sayarım seni ey gönül

Sanma sana olurum mahkûm

Benim yerime veremezsin sen hüküm

Ben sevdiğime derim iki gözüm

Seninle çözüme ulaşılmaz sayarım seni ey gönül

Hani senin gülümseyen gözlerin nerede

Parça parça olmuşsun her bir parçan ayrı yerde

Neden düşürüşün beni çaresiz her derde

Seninle dermana ulaşılmaz sayarım seni ey gönül

Neden pencerene çekersin kara perde

Az gülümse mutluluk olsun gülüşlerde

Ara huzuru sen aşk denilen denizlerde

Seninle aşk çekilmez sayarım seni ey gönül

Kul Mehmet’im bu şekilde hissiz yaşayamayız bence

Sende sessiz kalma bir şeyler söyle sence

Az gülümse hayat gelecek sana sen gülünce

Seninle hayat yaşanmaz sayarım seni ey gönül

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Bir Asi Delikanlı...

gönül içine sığamadı bir sevgi

aradı tüm limanları sığınmak için

gökyüzü karanlık gönüller simsiyah

korktu sığındı bir karanlığa oldu kapkara

yoldan geçerken bir asi delikanlı

takıldı ayağı yerdeki taşa uzandı yere

karanlıkta saklı duran kapkaranlık sevgi

simsiyah haliyle girdi gönlüne yanlışlıkla

ne kadar uğraşsa da bembeyaz olamadı

girdiği o kapkara gönüldende çıkamadı

gülümsemek isterken gülümseyemedi

dalganın sert kayaya vuruşu gibi

dalganın o sessiz çığlığı gibi serseri oldu

yanlış gönle girmişti sanki elden ne gelir ki

gülümsemeye zorlanırken sıktı kendini

kıpkırmızı oldu sarardı soldu

en sonunda nefessiz kaldı sanki can verdi

asi delikanlı günlerdir huzursuzdu bir garipti

aradı sebebini bulamadı suratını ekşitti

şimdi asiliği ile özgür kaldı sandı

iki karanlık bir gönülde olmazdı sevgi anlamıştı

emanet bir yerde durmak zordu

bakışı umudu söndü şimdi olan oldu

son nefeste gülümsemeden öldü sanki bu sevgi

asi olan sanki alışmıştı az buçuk sevgi gölgesine

şimdi yoktu gönlünde neden bilmez huzursuzdu

giderken sevgiden kalan bir damla gözyaşı

yüreğinin köşesine sımsıcak damlamıştı

yok, ediyordu sevgisizliği parça parça

bir parça huzur duydu derinden bir oh çekti

bu ne güzellik Allah'ım dedi yaşadığım neydi

meğer ben ne asi bir kulmuşum

 yaşadığım tam trajedi imiş

huzur var iken huzursuz yaşamışım

anladı döndü gönlüne attı içinde sevgisizliği eskisini

dönek sevgisizlik yuvarlandı düştü karanlık dehlize

nezaket tebessümsüzlük başına dert almış yalnız kalmıştı

bağırsa da sesi duyan olmazdı 

karanlık dehlize döküldü bir ton moloz altında kaldı

asi delikanlı son bir hamle ile döndü

son bir hamle ile sevgiye yaptı suni teneffüs

ani bir sıçramayla şevk ile kalktı musallada sevgi

sihirli sevgi şarkısı hala kalbinde atıyordu

gülüyordu kahkahasız neşeyle gülücükle

alnında damla damla gülüşü akıyordu

yıkandı bu gülüşle asinin gönlü gülümsüyordu

musallada kucağına aldı asi olmayan artık o delikanlı

hayatın sonsuz ufuklarına yürüdüler iç içe gülümsemeyle

gezdiler tüm sokakları o gülümsemeyle

dağıttılar bolca sevgi gülücük

aldılar onlarda bolca öpücük

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Gel Ey Yar Bana Eş Dost Kardeş Olmayı Anlat

Gel ey sevgili bana yar olmayı anlat

Yar olup koynunda yatmayı anlat

Yar ol bana ömrümü aydınlat

Yağmurun ilk damlası gibi gönlüme yağ

Bereket Rahmet ol yar, at gönlünden gönlüme halat

Besmele ile başlamayı anlat

Nur Kur’an ile Nur sünnet ile yaşamayı anlat

Ayaklarımı din üzerine aşk ile sabitlemeyi anlat

Yağmurun ilk damlası gibi gönlüme yağ

Bereket Rahmet ol yar, at gönlünden gönlüme halat

Besmelenin bereketini gönlüme yazmak için

Verilen nimetlere şükür etmek için

Ağlayanların gözlerindeki yaşları silmek için

Gel bana vicdanı anlat yar

Yağmurun ilk damlası gibi gönlüme yağ

Bereket Rahmet ol yar, at gönlünden gönlüme halat

Gel ey yar bana eş olmayı dost olmayı kardeş olmayı anlat

Omuz omuza dertler anında omuz vermeyi anlat

İlk akan kanın feryadın âlemi saran sancısını anlat

Bana karanlık bakışları nurdan bakışları anlat

Yağmurun ilk damlası gibi gönlüme yağ

Yol ol bana yollu anlat, yol olmayı anlat.

Bereket Rahmet ol yar at gönlünden gönlüme halat

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Yar olmaz mısın?

Yaram kanar sızlar akar derinden

Yar şifa için elin sürmez misin?

Gözümde akar kanlı gözyaşlarım

Mendil alıp gözyaşım silmez misin?

Gönlümde çağlayan güzel aşk için

Gönlümü merhametle sarmaz mısın?

Bir tatlı gülüşe aşkım değmez mi?

Sımsıcak kollarınla sarmaz mısın?

Ben yüzümü döndüm o yüce hakka

Sen gülen yüzünle dönmezsin bana

Sana bakıyorum ben yana yana

Yangına bir damla su olmaz mısın?

Kul Mehmet’im der gönlüm sana sattım

Taşlarda senin dizin diye yattım

Sev diye gece gündüz dua ettim

Seven gönlüme sen yar olmaz mısın?

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Muamma

Yaşamak mı güç oldu

Yaşamamak mı kolay oldu

Muamma

Dünyamı vefasız oldu

İnsanlar mı vefasız oldu

Muamma

Çöz çözebilirsen

Elimde yüreğim

Gözlerimde bir damla yaş

Söylerim kendime söylerim

Duyan yok

Söyle kendi kendine

Duvarlar dinlesin

Kanasın yaram

Merhemi ararım

Diken bulurum

Kanar yaram

Soytarılar dönsün

Çatlayana kadar yesin

Doldursunlar kasalarını

Nasılsa ecel ellerinde alacak

Hüsran ile baş başa kalacaklar

Kanasın yaram

Yüreğim dertlerle haşır haşır neşir olsun

Üç kuruşu mu?

İhtiyacı olanla bölüşeyim

Kuru ekmek soğan yiyeyim

Yaram kanasın

Saracak olan Rahman var iken

Kanayan yaramın kanı durur

İnsanların hayatıyla oynamadım

Gülümsemeleri çalmadım

Yarınların kalbine paslı hançerler saplamadım

Kanasın yaram

Rahman dindirir yaramı

Mehmet Aluç

Hasretin

              

Şarapnel parçası sözlerin yüreğim parçalar

Hasret dolu yarınlar hatırlarım gözlerimde damlar

Hatıralara dalarım sensizlik bağrım dağlar

Gözlerin yağmurla damla damla başıma yağdı

Yüzümü çevirdim bir daha dönemem sana

Kader yaşamak için sabırla düştü bu cana

Aşkı yaşamak isterdim seninle ben kana kana

Gözlerin yağmurla damla damla başıma yağdı

Kul Mehmet’im isyan yoktur bu sözümde

Dünya sevgisi artık yoktur benim gözümde

Bu ayrılığa söyle var mı vuslat çözümde

Gözlerin yağmurla damla damla başıma yağdı

Mehmet Aluç

Sabahım Olmadı

Gönlümün bağrında damla damla

Kapkara yalnızlık damlıyordu sensiz

Hayallerimin ucuna takılmış bir ip gibi

Geleceğim bir anda koptu

Uçtum uçurumlara sensiz

Sensizlik sessizlik ve ölüm

Yürüdü peşim sıra

Çığlıklarımın külünde seni ararken

Ben kayboluyordum labirent çıkmaz sokaklarda

Asarken düşlerimi gecenin yıldızına

Dudağımın kenarında çıkan bir yara gibi seni aradım

Köpek sesleri seni ararken çıkan feryadıma karıştı

Hissizliğin üşümelerime karıştı kayboldum

Kesik kesik seni öksürdüm gecelere

Doğmadı seninle güneşim

Ben hala şaşkın sensiz seni arıyorum gecelerde

Sabahım olmadı seni sabah güneşinde aramak için

Sensizlik emer kanımı

Adım atacak derman bırakmaz dizlerimde

Ayaklarım kayarken gecenin karanlığında

Ben hala seninle doğacak seni güneşimi arıyorum

Gecenin karanlığında

Belki de ruhumun saati sen gidince durdu

Perdelerim belki ondan kapalıdır

Sigaramı amansız sensizlikle yakıyorum

Bir nefeste seni çekiyorum içime

Yakıyorsun içimi

Bir öksürükle yüreğime saplanıyor sensizlik

Ben hala şaşkın sensiz seni arıyorum gecelerde

Sabahım olmadı seni sabah güneşinde aramak için

Mehmet Aluç

Bir Not İle Kepenek Astık Ağaca

Yolum düştü bir gün o yaylaya

Sessiz huzur dolu bir gündü

Kuşlar kuzular yaylada koşarken

Gördüm onu uzakta koyunların başında

Başı önde hüzün dolu gözlerle bakıyordu toprağa

Yaklaştım ürkek adımlarla selam verdim yaklaştım

Bir an duymadı dokundum omuzuna

İrkildi bir an başka bir elin dokunmasını bekler gibiydi

Üzüntü ile başın önüne eğdi

Gözlerinde iki damla yaş döküldü yaktı kuru otları bir anda

Yorgundu sordum ismini yaşardı

İsmi gibi yaşamıyordu, sanki yitirmişti hayallerini sevgilisini

Anlat dedim dinlerim dedim derdini

Sevdim çok sevdim gönülden dedi

Çobanım vermediler dedi öldürdüler yaşarken beni

Peki dedim sevgilin ne yaptı dedim

Şimdi oda benim gibi gözü yaşlı dedi

Bak dedi o insanların kalbi şu dağlardan daha sert ve kaba

Üzüldüm sarıldım ona

Uzaklarda salınarak gelen birisi vardı

Bir anda gülümsedi kanatlandı

Gelen sevgilisi nazlı imiş

Kavuştular sarıldılar bir birlerine

Bir daha kopmamacasına ömürlerine

Ben geldim kaçır beni gidelim dedi

Artık yaşayamam ölürüm sensiz

Kalmamıştı dayanacak gücü kalmıştı fersiz

Gönlündeki sevgiyi yaşarın gönlüne nakış nakış ördü

Bu sevgiyi yaşadığı köydeki herkesten başka dağlar kuşlar gördü

Döndü bana bizi geldiğin şehre götürür müsün dedi

Baktım gözlerine gülümsedim başım üstüne

Yazdı birkaç satır not astı elbisesi kepenek ile ağacın dalına

Yolda son sürat giderken arkalarına bakmadılar

El ele gülümsüyorlardı

Şimdi çalışıyoruz beraber

İki çocukları oldu

Biri kız biri erkek

Gülen gözleri ile

Ayaklarımız altında gülümseyerek dolaşıyorlar şimdi

Ben o gün o yaylaya gitmeden önce sanki yoktum

Şimdi ise gülümseyen çokum

Hiçliklerim

Sessizliğim

Yokluğum

Boşluğum

Yok, oldu bir anda silindi

Dediler sen ne yaptın

Başına bela aldın duymadım

Karanlık olacaksa gecem gündüzüm

Zaman duracaksa dursun anım

İki gönül gülsün bana yeter dedim

Onların mutluğu bana yeter bana dedim gülümsedim

Şimdi hep birlikte gülümsüyoruz

O an o gün rüzgâr kulağıma bir şey fısıldamıştı

Al götür bunları bu sağır dilsizlerin arasında

Bu aşka yazık olmasın

Yıkılmadım o anda

Yıkıntılar altında kalmalarına müsaade etmedim

Onları sevgisizlik darağacına asmaktan ziyade

Bir not ile kepenek astık ağaca

Şimdi halimiz fevkalade

Mehmet Aluç