Ey Gönül

Akmazsa bir damla göz yaşım

Senden şüphelenirim gönül

Rahat olursa her an başım

Derdimle ilgilenmez sayarım seni ey gönül

Bir gün hıçkırık çıkmazsa

İnsanlar yüzüme bakmazsa

Aşk gönlüme seller gibi akmazsa

Benimle ilgilenmez sayarım seni ey gönül

Girmez isen düşüncelerimin içine

İzin verirsen başka illere göçe

İnanmazsa hiç kimse sözüme

Derdimle ilgilenmez sayarım seni ey gönül

Dilime vurur isen kelepçe

İçinde gezen olmaz ise kraliçe

Yaşatırsan bana hayatı artistçe

Beni yakarsın sayarım seni ey gönül

Neden içinde olmaz güllerden açan bir bahçe

Gönüllere aşk ile yazmazsın dilekçe

Bana hayatı yaşatma sakın çirkefçe

Seninle yaşanmaz sayarım seni ey gönül

Madem sevmezsin vaz geçersin

Neden düşürüşün beni peşine üzersin

Hiç gitmez mi sevgisiz yaşamak gücüne

Seninle yola çıkılmaz sayarım seni ey gönül

Az biraz huzurum için ne olurda yalvarsan

Her sevdiğimi gönlünü almadan neden yakarsın

Ben sana yaklaş dediğimde neden kaçarsın

Seninle insan olunmaz sayarım seni ey gönül

Bir insan senden nasıl bıkar

Seni bırakıp ta dağlara nasıl çıkar

Sende hiç his kalmamış insan seninle nasıl yatar

Seninle aşk yaşanmaz sayarım seni ey gönül

Sanma sana olurum mahkûm

Benim yerime veremezsin sen hüküm

Ben sevdiğime derim iki gözüm

Seninle çözüme ulaşılmaz sayarım seni ey gönül

Hani senin gülümseyen gözlerin nerede

Parça parça olmuşsun her bir parçan ayrı yerde

Neden düşürüşün beni çaresiz her derde

Seninle dermana ulaşılmaz sayarım seni ey gönül

Neden pencerene çekersin kara perde

Az gülümse mutluluk olsun gülüşlerde

Ara huzuru sen aşk denilen denizlerde

Seninle aşk çekilmez sayarım seni ey gönül

Kul Mehmet’im bu şekilde hissiz yaşayamayız bence

Sende sessiz kalma bir şeyler söyle sence

Az gülümse hayat gelecek sana sen gülünce

Seninle hayat yaşanmaz sayarım seni ey gönül

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Bugün Yine Sensizliğin Hıçkırık Günüydü

   

                                    

Bugün yine sensizliğin hıçkırık günüydü, gerçi her gün sensiz hıçkırıkla geçirdiğim, sensizliğin hasret yüklü kahır dolu gününü yaşıyorum, seni kendi ellerimle toprağa verdiğim o günden beri, yaşadığım hıçkırıklarla geçmeyen, yüreğime bir hançer gibi saplanan günlerden hiç farkı yok... Gökyüzünün rengi, hayatın tadı, nefes aldığım havanın kokusu gidişinle değişti gitti, her şeyin kapkaranlık bir gölgeden farkı kalmadı... Yüreğimin derinliklerinde gülümsemen de olmazsa ben nasıl yaşarım, nasıl senin yanına beni götürecek olan son yolcuyu Azrail beklerim bilemiyorum... İyi ki benim yerimde değilsin, böylesine hasreti yaşamanı hiç istemezdim, gül yüzlüm...

Sahilde el ele gezerken bizimle olan martılar şimdi mezarının üstünde geziniyorlar,ben geldiğimde mezarının başına omzuma konarak uykuda olan seni uyandırma mı istiyorlar,yine gülümseyerek yan yana yürüyerek onlara el sallayarak gülümsememizi istiyorlar sanki nur tanem...Bekle beni bende yakında yanına geleceğim,sımsıcak yüreğimde sen soğumadan geleceğim,yine el ele,omuz omuza sonsuz yarınlara yürüyeceğiz gül kokulum...

Mehmet Aluç