Gökyüzünde Düşler Düşüyor

 

Gökyüzünde düşler düşüyor

Kargalar üstüne üşüşürken

Uzakta bir çocuk elinde bir sapan

Mütemadiyen taşları üzerlerine atıyor

Uzaklarda piyona sesi ürkütüyor kargaları

Kargaların gözlerinde eski ölümlerin cansız bakışları

Koşuyor iki çocuk düşlere doğru

Piyanonun başındaki çocuk kalkıyor usulca

Dökülürken piyanonun tuşları yerlere tuz buz olurken

Koşuyor iki çocuğun koştuğu yöne

Yerde serili bir sofra bezi

Üzerine serilmiş düşler

Şaşkınlık düşlerin çevresinde

Saygıyla eğildi üç çocuk düşlerin önünde

Sessizce oturdular sofraya

Bir bir aldılar saklamak için sinelerine koydular

Şimdi sımsıcaktı düşler

Avuçlardaki kurşunlar güllerle yer değiştirdi

Acılar sevinçlerle umutlarla yan yana oturdu

Yok, oldu acılar

Artık ak beyaz kâğıda kan damlamıyordu

Şairin yüreği kanamıyordu yazarken

Üç çocuk şairin yanındaydı gökyüzünde düşen düşlerle birlikte

Umut olmuşlardı yarınlara

Kızıl şafaktaki şafağın yanında bekleyenlere

Bir deniz misali deniz olmuşlardı

Dalga dalga kayalıkları yalayan vuran, doğmayan şafaksız ana şafak

Vurdukça kayalıkları saran

Bekleyen insanlara varan kucaklayan türküler gibi saran

Bitmişti binlerce şafaktır dinmeyen sancılar

Bakışlardaki karanlık bakışlar silinmiş

Parlak gülümseyen bakışlar gelmişti yerine

Sancılarla düşlere giden sancılı yolculuk sona ermiş

Mutlulukla bitmişti

Umut için yola çıkanlar umutla olmuş

Umut onlara koşmuş karanlıklar güneşle kaybolmuştu

Aynı hayat kavgasında aynı yolda yola çıkanlar var oldukça

Gökyüzünde düşler yeryüzüne düşmeye devam edecekti

Gökten düşen üç elma misali

Birisi isteyene birisi düş ’süz kalan ülkelere biriside size

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Hasretin

Mavi düşler gibiydi gözlerin

Berrak pınar gibi duruydu sözlerin

Beyaz kanatlar gibiydi ellerin

Yaşanmamış düşlere saldı beni hasretin

Baharlar gibi kokardı saçların

Cennet gibiydi o bakışların

Cennet sarışı gibiydi o sarılışların

Yaşanmamış düşlere saldı beni hasretin

Karanlık gülüşlere saldı ecelinin gelişi

Ne çabuk bitti hayatının gülüşü

Yaktı kor alev gibi gidişin

Yaşanmamış düşlere saldı beni hasretin

Dipsiz karanlık kuyulardayım çıkamıyorum

Arasam da sensiz mutluluğun yolunu bulamıyorum

Hasretinle bu dünyaya ben sığamıyorum

Yaşanmamış düşlere saldı beni hasretin

Suskunluğumuzu bozacak eceli bekliyorum

Seninle yine ben güleceğim biliyorum

Beni sana getirecek ecele ben her gün gülümsüyorum

Yaşanmamış düşlere saldı beni hasretin

Kul Mehmet’im gönlümdeki yarayı gülüşünle dağlıyorum

Ben sensiz gecelerde gizli gizli ağlıyorum

Sana kavuşacağımı düşününce ben hep gülümsüyorum

Yaşanmamış düşlere saldı beni hasretin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Kuşkuları Yakacağım Bedeninde

Hatırlayamadan yaşamak

Yaşamadan koşmak

Umursamamanın karyolasında yatmak

Doğum sancısına eşlik etmek

Oradayım ama oraya ait değil gibi

Buradayım burası bana ait değil

Ait olmadığım anın karanlığında

Anın karanlığında kayboluyorum

Ama buradayım kaybolan düşlerim

Kuşku yüreğimde bir saplantı

Oradayım kuşkunun içinde

İkna etmenin dışındayım

Karanlıkların silsilesinde dolaşan

Ben olmayan benin dışında

Kayboluyorum

Kaybolan ben değilim düşlerim

Ayaklarımın izinde koşarken

Kayboluyorum

Nedensizliğin vurgusu belirsiz iken

Çözemediğim dünyamın içinde kayboluyorum

Naftalin kokan sokaklarda

Kaybolan ben değil düşlerim

Arıyorum

Kaybolmuşluğuma dalarken

Bütünsellik ararken

Yansımayan bendeki benliğimin

Katran karası gözlerinde kaçan

Düşlerimi arıyorum

Bensiz gezen

Bensiz var olmaktan uzak

Ürkekliği ile kaçan

Azgın sularda boğulmaya terk edilmiş gibi

Boğulmanın nefessizliğin de

Boğulmaya mahkûm düşlerim bensiz

Beni yorarken benden habersiz kaçan

Kaçma gel koynuma

Umursamamanın karyolasında

Artık yatmayacağım

Kuşkuları yakacağım bedeninde

Gözlerimde bedenime ak

Düşüncelerimle seviş

Yeniden doğ düşüncelerimde

Kaçma bende olmayan benden

Anlamanı sağlar mı bendeki belirsizlik ifadesi

Hatırlayamamanın sancısı ile

Uykuya dalıyorum

Gel uyandır beni düşlerim

Ya da bırak sensiz hiç uyanmayayım

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sen ağlama Filistinli küçük kız...

Sen ağlama Filistinli küçük kız zalimler özgürlüğünü yarınını aldılar seni bıraktılar

Ya peki ben ne yaptım senin yarını almalarına göz yumdum

Beni benden alıp koparmalarına göz yumdum ağlayamadım sessiz kaldım

Sen ağla küçük kız sesini bir duyan insan çıkar belki senin gibi ağlayan

Ağla gözyaşlarınla zalimi boğ küçük masum kız belki ben gözyaşlarınla dirilirim

Belki sen sancılara son vereceksin ağlama küçük kız dayanamam ağlama kahr olurum

Sileyim gözyaşların gel kucağıma ağlama sen dur ben senin yerine ağlayarak ayağa kalkayım

Silkeleneyim bana o gözlerindeki umuttan ver küçük kız

Gözlerin gibi doğan güneşi ver gözlerime küçük kız sen ağlama dayanamam kahr olurum

Ölürüm desem de ölemem, ölüm bundan daha beter olur, sana sahip çıkamadığım için

Ölüm azap değil tarifi mümkün olmayan demektir sana sahip çıkamadığım için

Haydi, tut ellerimde al götür beni düşlerinin ülkesine

Sen kal orada ben düşlerin için çıkayım yola

Sen sadece gülümse küçük kız

Ben ağlarım senin yerine

Oyun çok büyük bozmam gerekir

Yerine yenisini senin hayallerine götüreni koymam gerekir küçük kız

Senin gönlüne diken batmasın üzülürüm küçük kız

Ver o dikeni bana ben saplarım gönlüme korkma küçük kız

Acıtmaz diri tutar feryadını çağrıştırır dayanılmaz sancını duyarım belki

Derinlere saplansam da bu ok beni o korkunç derinlikten kurtarır

Sana kendime yeni limanlar kurmak

Umutlarımıza açılan yeni bir kapı bulmak için önünde durmak için

Gidiyorum küçük kız sen bekle beni burada

Ben geleceğim gelmezsem

Seni mutlu edecek geleceğinle selam göndereceğim

Hatta yüreğine kocaman bir gülümseme göndereceğim

Senin gençlik yüreğinde olmak ve yaşamak için

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

ARZULARININ ÇIKMAZ UÇURUMLARI

Düşlerimde sensizlikten acı bir feryat kopar
Düşlerimde sessizce uyanır seni ararım
Bitmeyen arzuların odamda çığlık çığlık dolaşır
Çılgın bir feryat olur sokaklarda seni ararım

Yolumu kapatan arzuların şimşek gibi önümde çakar
Beni sokaklarda yenilmiş pehlivan gibi yıkar
O an zaman durur beni benden alır
Ben silinirim mekân silinir zaman yok olur

Sonsuzluğa giden yolda yol ararken
Bir an soluk anılar yok olur
Giderim anlarım gidemem mutluluk uzak
Mutluluk yakın arzularının esaretinde çözemem dolu tuzak

Merakın ölüme eşit aşkın yorgun kafesinde ben
Sen bir meşale gibi yakarken zamanı
Ben silinirim mekân silinir zaman yok olur
Süzüle süzüle ruhum göğe çıkar

Sende çile denizine uzanırken ahların feryadın göğü kaplar
Kavuşurken yüreğimi sahibi Rahmana
Sevdanın ikliminde koşarken ben
Sen çile denizinde süzüle süzüle boğulur gidersin

Arzuların çıkmaz uçurumlarına düşerken
Hicran bakar arkasında gülümseyerek özgürce
Süzüle süzüle sevda iklimine koşar mutluluğu kucaklar güzelce
Arzuların çıkmaz uçurumlarında kaybolur iken sessizce


Sende süzüle süzüle boğulur gidersin üzgünce
Hülyasızlık cehennemine doğru yok olup giderken
Sessizce sana bakıyorum yüreğimde ki acılarla
Sen giderken
Mehmet Aluç