Gidemezsin

 

Gitmek istesen de öyle çekip bende gidemezsin

Beraber yaşıyoruz aynı çatı can altında bilmelisin

Benimde bir canım var sen gibi duygularım var insanım

Canın istediğinde çekip gitmek istesen de gidemezsin

 

Birbirimizi severken hasrete koşmayacağız demiştik

Beraber severken ayrı duyguların esiri olmayacaktık

Sensiz bensiz bir hayat bizi yıkar demiştik ayrılmayacaktık

Canın istediğinde çekip gitmek istesen de gidemezsin

 

Her arzuna esir olup ta beni terk edip sen gidemezsin

Beni yalnızlıkla sensiz bırakarak başkasını sevemezsin

Gitmek istesen de bırakmam seni bensiz gidemezsin

Canın istediğinde çekip gitmek istesen de gidemezsin

 

Gerçek duygularınla bir daha düşün sana ben derim

Sevmiyorum diyorsan eğer yolun açık olsun derim

Sensiz yaşayamazsam da nereye bilmem ben giderim

Canın istediğinde çekip gitmek istesen de gidemezsin

 

Aşkımı gönlümün virane mezarlığında sensiz saklarım

Sensiz gecelerde ben sensiz sokaklarda sanma yatarım

Bakarım ufuklara gülmeyen yarınlarıma kendimden kaçarım

Canın istediğinde çekip gitmek istesen de gidemezsin

 

Erimezse de buz tutsa dondursa da bu gönlümün karları

Ben sensiz hiç yaşayamam inan mutlulukla ben yarınları

Viran illerde viran edilmiş ötmez bülbülüm bağlarımda

Canın sağ olsun çekip gitmek istedin git gidebildiğin yere

 

Sen bu aşkı saklayamazsın ben gibi boşu boşuna harcarsın

Benden gittin gittiğine yaklaştın sanma mutluluğa koşarsın

Pişmanlık içinde kalırsan bu mutlu günleri bir gün ararsın

Canın sağ olsun çekip gitmek istedin git gidebildiğin yere

 

Sensiz bir an bu hayatı aşkı sensizliği sandım ki ben ölüm

Kaybettim sandım bir daha bulamam dedim ben yönüm

Fazla sevmek bağlanmakla hata etmişim ben zaten körüm

Canın sağ olsun çekip gitmek istedin git gidebildiğin yere

 

Ey dünyam mutsuzluğuma sende benimle durma ağla

Gözümde akan her damla hatırına o yâri bana sen bağla

O yar terk etti sen terk etme yaşayamam böyle bu canla

Canın sağ olsun çekip gitmek istedin git gidebildiğin yere

 

Kul Mehmet’im artık anladım sensiz ölmem artık kahrımda

Artık seni hiç düşünmem ben artık yalnız başıma kaldığımda

Seni unuttum artık seni düşünmüyorum artık ben uzaklarda

Canın sağ olsun çekip gitmek istedin git gidebildiğin yere

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

İzin Versen

Yıllar oldu ayrılalı bilmem ne diye

Hala giriyorsun geceleri düşüme

İzin versen tekrar düşerim peşine

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Neler geldi sensiz bu garip başıma

Kimse acımadı akan gözyaşıma

Böyle garip kaldım sensiz tek başına

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Çektiklerimi yazsınlar mezar taşına

Sen gelmezsen sığamam yerin altına

Sanki zehir kattım ekmeğime aşıma

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Bir selam için geldik bu yalancı dünyaya

Bir kelam etmeden gidiyoruz diğer dünyaya

Severken ayrıldık biz ağlaya ağlaya

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Elveda deyip helalleşemeyiz

Ecel gelince gitmem diyemeyiz

Gel bir defa daha sarılayım sensiz gitmeyeyim

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Biliyorum çok hatalar yaptık

Bir kaşık suda fırtınalar çıkardık

Pişmanlığımızla yeter artık çok yandık

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Bir sabah gel gülüşünle gönül evime

Sormam eskiye dair tek bir kelime

Güneşler doğsun gelişinle gönül haneme

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Kul Mehmet’im gelmezsen bitmez acılarım

Mezara girsem de kesilmez akar kanlarım

Yıkıldı viran kaldı sensiz gönül hanlarım

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Yol Verin Yollar

 

Yol verin dağlar yârim gelsin

Ya da izin verin ben gideyim

Aramızda uzun yol var nedeyim

Yol verin yollar yârim gelsin

Kaderde var ayrılık elden ne gelir

Yol verine ey kader yârim gelsin

Vuslat gelsin bize ulaşsın

Yol verin yollar yârim gelsin

Sevdanın yelleri başımızda essin

Nazlı yar gülüşü ile bana gülsün

Ayrı yollarımız bir yolda birleşsin

Yol verin yollar yârim gelsin

Selamımı götürün ey seher vakti

Bulsun bizi ey kader aile saadeti

Onun gülüşü bana hakkın nimeti

Yol verin yollar yârim gelsin

İçeyim yârin elinde aşkın şerbeti

Budur benim gönlümün niyeti

Ayrılıkta yârim beni kaybetti

Yol verin yollar yârim gelsin

Yollar yârim yolumu gözler bekler

Günün üstüne günleri ekler

Gözlerinde kanlı gözyaşları döker

Yol verin yollar yârim gelsin

Kul Mehmet’im bu dünya fani

Ya Mevla’m ayırma bu bedeni

Nazlı yârin sarsın kokusuyla beni

Yol verin yollar yârim gelsin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Sancısı Yüreğimde Çıkaramıyorum

Sancısı Yüreğimde Çıkaramıyorum

Seni terk ediyorum

Sensiz illere gidiyorum

Giderken vefasızlığını bırakıyorum

Ben ayrılığı alıp gidiyorum

Göğsündeki acımı sana bırakıyorum

Ama bırakamıyorum

Sancısı yüreğimde çıkaramıyorum

Benden bir kalmadı bende

Aldın sen beni bende kaldım sende

Nasıl yaşarım ben sensiz yaban ellerde

Kadrim kıymetim bilinmez

Senden bir gel haberi de gelmez

Göğsündeki acımı sana bırakıyorum

Ama bırakamıyorum

Sancısı yüreğimde çıkaramıyorum

Çok zaman geçti hala bir selamın yok

Galiba burada sensiz perişanım haberin yok

Gel albeni o gül sinenin içine sok

Günüm perişan anım perişan perişanım

Gel de ne olur bir gül bitsin bu sancım

Göğsündeki acımı sana bırakıyorum

Ama bırakamıyorum

Sancısı yüreğimde çıkaramıyorum

Bir gel demek çok mu zor

Git derken bana kolaydı

Bakışlarında her gün bir olaydı

Kabahat bende ise çoğu sendeydi

Terk edip giderken gönlüm sendeydi

Göğsündeki acımı sana bırakıyorum

Ama bırakamıyorum

Sancısı yüreğimde çıkaramıyorum

Anlaşılan senden bana fayda gelmez

Bu çilem de senli hatıralarla bitmez

Sen gönlümde iken kaderde bana gülmez

Atıyorum seni kalbimde karanlık sokaklara

Kendim giderim artık yeni ufuklara

Göğsündeki acımı sana bırakıyorum

Ama bırakamıyorum

Sancısı yüreğimde çıkaramıyorum

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

İlacım Yokluğun

Yüreğimde fırtınalar eser

Acıları dillerimi keser

Bu hasretim bana yeter

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Bana bakanlar beni kınadı

Hasretini içtim ruhum canlandı

Bu ayrılık ikimizi de sınadı

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Gizlemiyorum gözyaşlarımı

Sırtımda sensizlik yüküm

Sırtını bana döndü bana yarınlarım

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Teselli aramıyorum meyhanelerde

Bahaneler yok sözlerimde

Hasretimi taşıyorum gönlümde

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Ben olayım gafil şaşkın

Senin oldu gönlündeki aşkın

Zaten bana yatkın değildi bakışın

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Ben çekerim eyvah’ı

Kıyamadım seninle gönül nikâhı

Olamadım da ne yazık gönlünün padişahı

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Muhannetin kahrını çekerim

Sanma sana da güzel derim

Güzel benim olmayınca ne ederim

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Gel dediğimde gelmedin

Mutlu bir gün göstermedin

Aşk bira fedakârlıktır bilmedin

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Bitmesin gönlümün hicran yarası

İstemem bende kalmasın aşkımızın hatırası

Beni aradı buldu bahtımın sen karası

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Bir gün karşılaşırsak görmem seni

Üzülme ayrılıkla rezil etmem seni

Çevir benden yüzünü görme sen beni

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Çok emindim sevginden

Döndün ettiğimiz yeminden

Çevirdik yönümüzü biz dünden

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Dikiş Tutmaz

Dikiş Tutmaz

 

Sarmayla dikmeyle dikiş tutmaz açtığın yara

El gün içinde beni düşürdün sen böyle dara

Beni terk ettin gittin geçtin mi şimdi kâra

Kanayan gönlüme atarım yüzlerce dikiş tutmaz

Aradığın mutluluksa bu yaptığınla seni bulmaz

Uykularım haram gecelerim haram beni uyutmaz

Ben unutmaya çalıştıkça hatıralar yakamı bırakmaz

Hatıralar güzelde beni sen gibi sarıp sarmalamaz 

Kanayan gönlüme atarım yüzlerce dikiş tutmaz

Aradığın mutluluksa bu yaptığınla seni bulmaz

İnsan alışıyor her şeye lakin ayrılık çok zor

Tutmaya çalışsan tutulmaz eli gönlü yakar kor

Ah sen gel bu acıyı çekmeyene değil birde çekene sor

Kanayan gönlüme atarım yüzlerce dikiş tutmaz

Aradığın mutluluksa bu yaptığınla seni bulmaz

Bu ayrılığın acısına bir merhem ararım bulunmaz

Gece gündüz deliler gibi ağlarım buda çare olmaz

Hangi yöne dönsem ayrılık Vuslat hemen gelmez

Kanayan gönlüme atarım yüzlerce dikiş tutmaz

Aradığın mutluluksa bu yaptığınla seni bulmaz

Çalışmayla bu ayrılığa çareler bulunmaz

Bu hasret acıyla gece gündüz yol alınmaz

Bu hasreti çekmekten başka bir yolda bulunmaz

Kanayan gönlüme atarım yüzlerce dikiş tutmaz

Aradığın mutluluksa bu yaptığınla seni bulmaz

Otur bu acıyı çek ağla ya terk et bu dünyayı

Parayla da mutluluk olmuyor ki veresin parayı

Alnımıza sürdük elden ne gelir bu silinmez karayı

Kanayan gönlüme atarım yüzlerce dikiş tutmaz

Aradığın mutluluksa bu yaptığınla seni bulmaz

Susmak çare değil kaçmak hiç çare değil

Kul Mehmet’im sen deme bu ayrılık layık değil

Gel bu ayrılığın önünde saygı ile sende eğil

Kanayan gönlüme atarım yüzlerce dikiş tutmaz

Aradığın mutluluksa bu yaptığınla seni bulmaz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Yar Benim mi Olur

 

 

Her ah çektiğimde yüreğim yanar

Nazlı yar acep benimi o an duyar

Ahım içinde yüreğim kanar yar mi koşar

Ağlayan gönlüme acıyıp yar benim mi olur

 

Söyleyin yar anlamazsa halimden kim anlar

Ağlarken gözümde akar kanlı yaşlar

Kanayan yüreğime yar merhem mi olur

Ağlayan gönlüme acıyıp yar benim mi olur

 

Sevenlerin neden bağrı yanıktır

Gönlü kırık beli neden büküktür

Hak karşında boynu bükük olunca

Yar karşısında dik olmaz mı?    

Ağlayan gönlüme acıyıp yar benim mi olur

 

Yar karşısında seven dik durmaz mı?

Seven sevdiği ile hiç mutlu olmaz mı?

Yoksa bir ömür ağlar seven kul olamaz mı?

Ağlayan gönlüme acıyıp yar benim mi olur

 

Bu ayrılık tak etti artık canıma

Neden yar yaklaşmaz yanıma

Aldım sardım ben onu bu canıma

Ağlayan gönlüme acıyıp yar benim mi olur

 

Neden derdime yar derman olmaz

Seven gönlü ile beni kucaklamaz

Ayrı bir baş çeker yanıma yaklaşmaz

Ağlayan gönlüme acıyıp yar benim mi olur

 

Garip fakirsek Rahman olur yarama merhem

Gönlünde hatırına düşmem mi ben bir dirhem

Görmez her gün yas tutarım yaşadığım cehennem

Ağlayan gönlüme acıyıp yar benim mi olur

 

Gitmez kulağımda sözleri ben kime gidem

Ayrılık kapısını açam mutsuz mu ölem

Yoksa hep sevince nazlı yar ile dedim gülem

Ağlayan gönlüme acıyıp yar benim mi olur

 

Gönülden sevmeyen muradına ermez

İnsan sevince gün yüzü mü görmez

Böylesi ayrılıkla yüzümde hiç gülmez

Ağlayan gönlüme acıyıp yar benim mi olur

 

Ağladığımı gören yar yanıma neden gelmez

Beni güldürmeyen bu hayatta hiç gülmez

Halden anlamayan merhamete erişmez

Ağlayan gönlüme acıyıp yar benim mi olur

 

Cana can değil miydi söyleyin bu canlar

Severken nasıl gözden akar kanlı yaşlar

Aşk yoluna el ile düzülür mü koca taşlar

Ağlayan gönlüme acıyıp yar benim mi olur

 

Kul Mehmet’im benimle yer gök ağlar

Yıkılmaz yârin gönlündeki yüksek dağlar

Yıkılsın solsun mu gönlümüzdeki bağlar

Ağlayan gönlüme acıyıp yar benim mi olur

Benim olmayan yar karalar bağlatan yârim mi olur

Mehmet Aluç © Kul Mehmet