Var Mıdır Benim Sırrımı Çözen

İçinizde var mı görünce beni tanıyan

Gülüşümü görerek var mı gönlüne alan

Her şey farklı olsun diyen var mıdır ey insan

Bir sır gibiyim var mıdır benim sırrımı çözen

Bir sardım mı ben âlemi kollarımla sararım

Bundan başka yoktur benim kavli bir kararım

Ben ancak benimle olanlar ile âlemde varım

Bir sır gibiyim var mıdır benim sırrımı çözen

Bir ağlayan ile mazlum varsa ona hemen koşarım

Derdine derman olmak için zaten ben yaşarım

Bir köşede oturup bakanlara ben hep şaşarım

Bir sır gibiyim var mıdır benim sırrımı çözen

Güneş gibi bu âlemde hiç batmam hep ısıtırım

Batmam çok kolay kolay kolay doğmam kanarım

Yarası derin olanın yarasını derman ile sararım

Bir sır gibiyim var mıdır benim sırrımı çözen

Benimle olanlar bu âlemde ahirette hep güler

Bensiz yaşayanlar ölmeden önce ölür hayata küser      

Benim bir gülüşüm beni taşıyanla bu âleme yeter

Bir sır gibiyim var mıdır benim sırrımı çözen

Zalim benden kaçar âlim ise bana kucak açar

Benimle olanlar her an ışıkla nurumu saçar

Zalim dersen beni görünce altına o an …ar  

Bir sır gibiyim var mıdır benim sırrımı çözen

Az daha düşünün anlayın bendeki güzelliği

Benimle olursanız bulursunuz siz özelliği

Her an bu âlemde yaşarsınız sürekliliği

Bir sır gibiyim var mıdır benim sırrımı çözen

Benim adımdır insanlık gönülde yaşarım

Beni gönlüne alanla merhamete koşarım

Gülenle güler ağlayanla ben her an ağlarım

Gülen zaten güler ağlayana derman ararım

İşte budur benim sırrım ben bu sırla yaşarım

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Gönlümdeki Senle Ben Seninleyim

Son bir adımla kapına geldim

Kapını bana açarsın gülersin dedim

Ne kapını açtın ne yüzüme güldün

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Bir görmedin beni ne haldeyim

Gönlümdeki senle ben seninleyim

Gece gündüz düşünde ben gezenim

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Ne kolaydı gönülde keder bırakmak

Kapıyı kapatarak yüzüstü bırakmak

Seni seveni terk edip yalnız bırakmak

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Bir gülümsemek çok mu zordu

Hasretin gönlümü yakan kordu

Bu laf anlamaz gönlüm geldi kapında durdu

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Gidiyorum artık bu diyarda

Bulamazsın artık beni arasan da

Gülemedik ikimizde aynı anda

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Bu derdim artık bana yeter

Yüreğime saldın onca keder

Belki olursun sen benden beter

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Kul Mehmet’im kendini harap etme

Yâre kızıp bu diyarlardan sen gitme

Bekle kapısından sen sakın küsme

Sen el âlemi bırak rezilliğe çekip gitme

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Uyandırdı O An Yüce Rahman.

Nasıl oldu bilinmez şeytan libasını giydim şaştım

Hak yol var iken eğri olan yola doğru kaçtım

Sonra durdum şöyle bir etrafıma baktım

Hak var iken ben şeytanı nasıl koluma takmışım

Uyandırdı o an yüce Rahman yıktım şeytanı şükür

Yürürken sanki yıkılırdı adımlarımda kaldırım

Söz söylerken sanki çakardı o an yıldırım

Sağa sola bakar aptalca insanları ayırırdım

Hak var iken ben şeytanı nasıl koluma takmışım

Uyandırdı o an yüce Rahman yıktım şeytanı şükür

Dilim sanki sokmuştu eşek arısı hep yakar yıkardı

Beni karşıda görenler şaşkınlık içinde kaçardı

Ben takmazsam şeytan beni koluna alır takardı

Hak var iken ben şeytanı nasıl koluma takmışım

Uyandırdı o an yüce Rahman yıktım şeytanı şükür

Ulaşılmazdı sanki benim burası şurası orası

Dilimde eksik olmazdı gönül yıkma çabası

Bendim dünyanın en akılsızı kabası

Hak var iken ben şeytanı nasıl koluma takmışım

Uyandırdı o an yüce Rahman yıktım şeytanı şükür

Gözümde hiç silinmezdi şeytanın izleri

Peşinde koşardım geceleri gündüzleri

Gönlümde biriktirmezdim hiç sevgileri

Hak var iken ben şeytanı nasıl koluma takmışım

Uyandırdı o an yüce Rahman yıktım şeytanı şükür

Bu âlemde benden başkasının yoktu sanki hevesi

Şeytan beni alır götürürdü bazen karanlık her akşam gecesi

Bazen küserdim kendime dünyaya biterdi gönlümün neşesi

Hak var iken ben şeytanı nasıl koluma takmışım

Uyandırdı o an yüce Rahman yıktım şeytanı şükür

Bazen geceleri isterdim kendimi ben dövem

Dövem de yedi sülaleme değil şeytana sövem

Bilmezdim ben artık bu halimle nerelere gidem

Hak var iken ben şeytanı nasıl koluma takmışım

Uyandırdı o an yüce Rahman yıktım şeytanı şükür

Kul Mehmet’im şeytana kandın kanacağın kadar

Hak yol döndün şimdi bu günahla ben nasıl yatar

Çok şükür kalbim gönlüm hak yol için artık atar

Hak var iken ben şeytanı nasıl koluma takmışım

Uyandırdı o an yüce Rahman yıktım şeytanı şükür

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Attım Adımım Aşk’a.

Attım adımım aşk’a son bir adım gayretle

Ne olacak bilinmez gönül haydi seyreyle

Nazlı yar sever mi ki duamla son dilekle

Nedir aşkı aşk yapan yârin baldan dilimi

Yoksa bu gönlü aşk’ın gülümseten yüzümü

Açtım kapısın talim ettim ben aşk yolunda

Aşk ile kol kola yar gelir aşkın kolunda

Sever misin sen dedim aşk yürürken yanında

Çıkar mısın dedi sen aşk yolunda sağ salim

Çileyi derdi servet diye sen alır mısın?

Dedim aşkla çileye dertle olurum âlim

Elin uzatırsan ben çıkarım yar sağ salim

Aşkı içerim yudum yudum olurum kaim

Ömür boyu seninle aşkımız olur daim

Bu güzel sevilir de olur aşkla can yârim

Kul Mehmet işte aşkla gönül işte dirildi

Beni aşkla görenler önüme de dizildi

Nazlı yâri kolumda görenlerde sevindi

Güzel aşkla gönüller böylesine dirilir

Nazlı yârin gamzesi de aşk’la sevilir

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Beni Kapından Kovduğun Gibi...

---

Sürüne sürüne kapına geldim
Halimden anlarsın sen belki dedim
Geldiğe beni sen bin pişman ettin
Sende benim gibi hep sürünesin
Gün var iken gün yüzü görmeyesin
Beni kapından sen kovduğun gibi
Tüm kapılarda sende kovulasın

Akan gözyaşımı silersin dedim
Kanar yaram merhem olursun bildim
Yaşarken bir gün güldük mü görmedim
Beni başından sen def ettin gittin
Halim ne olacak hiç düşünmedin
Beni kapından sen kovduğun gibi
Tüm kapılarda sende kovulasın

Garip bir kulum ben hakka sığındım
Sana geldim kaçtın benden on adım
Ben sana hep koştum koşar adım
Yalancı sözlerine nasıl kandım
Geç ayıktım eyvah bende yanıldım
Beni kapından sen kovduğun gibi
Tüm kapılarda sende kovulasın

Kul Mehmet'im sevsen yolum olurdun
Sen bana dermanım elbet olurdun
Candan sevecek bir yârim olurdun
Boş olan gönlüme sen sultan olurdun
Gönlümde açan gül çiçek olurdun
Beni kapından sen kovduğun gibi
Tüm kapılarda sende kovulasın
Mehmet Aluç-Kul Mehmet

__________________
Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için
Selam ve dua ile...

Medeniyet Ah Medeniyet-1-

Medeniyet ah medeniyet

Ar namusla süslenir isen ne güzel olur

Ah seni soyar soğana çevirirler

Çıplak kalırsın üşürsün bilirim

Ah seni taşıyamayanlar

Kucağa almayanlar

Yerlerde süründürenler

Bilmez insan sensiz neler gelir başına

Üzerinde yük gibi taşıyanlar

Taşıyamayanlar

Bir beden büyük

Ya da dar gelen medeniyet

Sus ağlama

Anlarım halinden

Bilirim solan güllerinden perişansın

Ah medeniyeti taşıyamayanların ağır yükü

Ah onların adımları sokaklara ağır gelir

Taşımak istemez ah ne zor gelir

Şehrin sokakları bu ağır adımlarla çöker

Ah mevsimler sizlerinde rengi değişir

Ah medeniyetsiz'lerin ağır yükü

Sizi de yıkar

Onlar ki sert granit taşları ezer

Sizler nasıl dayanırsınız

Ah asırların öldüremediği

Güzel çınarlar sizlerde solar'sınız

Sınır iklim taşımadan

Yok, olan edepli

Namusla süslenmiş

İman ile örtünmüş medeniyet

Neredesin? Nereye kayboldunuz?

Gün dönümü yine geldi

Hala o şen türkülerin söylenmiyor

Ayaklar çıplaktı gezerdi sokaklarda

Sen ey kaldırımlar

Şehrin sokakları o insanlar ne kadar hafif

Kalırdı yürürdü üzerinizde

Siz şehrin sokakları

Ölmez hayatın sırrına

Erişmiş gibi

Siz onlardan önce uçar'dınız

Sevinçle

Ah olgular param parçasınız

Kanıtınız var

İnananlar az

Ah algılama eksikliği

Ah duruşlar

Suratınız beş karış

Yüreğinizde acıdan parçalanmış

Yurtlar mı saklı

Sukutun çığlıkları

Cidarları parçalarsınız

İnsanlar parçalanmaz

Duymaz

Mahkûmiyetin kurbanı olan

Şehrin sokakları

Kaldırım taşları

İnsan yükü ağırdır

Kulakları da sağırdır

Yakıp yıkmaya da hazırdır

Değmedi sana bir güzel kalemin ucu

Medeniyetin var mı suçu

Kendine iyi bak

Sendin ak

Tek dişi kalmış

Canavara döndürdüler seni

Sen sokul yamacıma

Yorgunsun

Ben taşırım seni omuzum da

Bakma çok durgunsun

Merhametin yolu uzun

Yıkanırız denizinde

Yağar üzerimize Rahmet

Sus ağlama

Nar'ımız büyük

Senle olmaz karımız küçük

Taşıdın ecdadımı cihana

Cihan seninle güldü

Sendin varımız

İmanın gölgesinde gezerdin yarınımız

Düşlerin sislerle kaplı bilirim

Takıl koluma

Yürüyelim yan yana

Bakma sen seni taşımaza

Seninle yanmaza

Mevla'm yanımda

Yardım eder

Alır ey sokaklar yükümüzü

Mevla'm kerimdir

Biter inkârcı düşünceler sözler

Çıkarız açığa seninle

Biter karanlıklarda

Işığa çıkmama cezan

Sana bu cezayı verenler yok olur

Seni gizleyenler gizli olur yok olur gider

Sil gözyaşlarını

Dur ben sileyim ellerinle

Sen ağlama

Mehmet Aluç

Cidar: Duvar

Mahşere Kadar

Sevdanın yanar hiç sönmez ateşi

Gönülde doğar sevginin sıcak güneşi

Kavuşmak için bekler âşık yüreği yanar

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Mahşer dediğin üç beş adımlık mesafe

Seven gönlünü hiç kor mu kafese

Varır sevdiğine âşık aldığı son nefesle

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Ağarır saçı bükülür yıkılmayan beli

Gözlerinde akar vuslat için gözyaşı seli

Uzanır uzanmasada sevdiğine uzanmaz eli

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Sevda aşk ateşi bu düşmesin gönül'e tatlı dile

Gezdirir çölü sahrayı sevinçle güle güle

Kavuşur muyum demez yüzünü görse yeter bile

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Aşkın sırrıdır bu gönüller birbirine ermez

Mahşer kopmadan âşık sevdiğini görmez

Âşık olan sanmayın bunu gönülden bilmez

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Âşık bakmaz kendi sefil garip haline

Laf gelmesin ister nazlı sevdiğine

Kavuşur mahşerde bilir söyler sevdiğine

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Nazlı yar anlar aşığının gözünde o mahşeri

Gönlünde açıktır aşığına gül kokan gönül defteri

Mahşere saklar harcamaz gönlündeki tatlı sözleri

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Aşkın sırrını esrarını elbette ki âşıklar çözer

Yol uzak olsa da onlar gönüllerinde gezer

Sanmayın yol çileli olur bu aşk burada biter

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Kul Mehmet'im aşk böyledir yaşayan bilir

Aşk yolunda nazlı yârin bekleyerek ölen sevilir 

Ölüm anında aşığa sevdiğinin nur yüzü görülür

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-