Bin Umutla Açılır Hakkın Kapısı

Hakkın kapısı Halkın kapısı

İmanla yapılıdır yapısı

Kuran ile kurulmuştur açılır kapısı

Umutsuzluk değil bin umutla açılır hakkın kapısı

Varırsan kapısına imanı gönlüne yazar

Varmazsan şeytan nefis seni kapar

Bundan gerisinde Rahman gelmezsen ne yapar

Süzülme ince yolda Rahman gelmeni bekler seni sınar

Umutsuzluk değil bin umutla açılır hakkın kapısı

Rahmet kapısı tüm kulları içindir

İmanı alarak gönül kapısında ömrünü biçimlendir

Sen gelmezsen umut ne yapsın

Sen gelmezsen karanlık toprak ne yapsın

Umutsuzluk değil bin umutla açılır hakkın kapısı

Kul Mehmet’im bin nasihat çeksen de sağır gönül anlamaz

Ağlayıp sızlasan da menzil için yola çıkmayan menzile varmaz

Gönülde açarsa yaz çiçekleri yaz ayında karlar yağmaz

Deryayı gül ile süsleyen Rabbim sen gelmezse ne yapsın

Süzülme ince yolda Rahman gelmeni bekler seni sınar

Umutsuzluk değil bin umutla açılır hakkın kapısı

Mehmet Aluç

Bırakın Çocuklar Oyun Oynasın

Oturmuşum bahçede koltuğumda

Oyun oynayan çocukları seyrediyorum

Masum gözlerindeki mutluluklarını tada tada

Çıktı amcanın birisi hırsla koşa koşa

Dağıttı masum çocukların oyununu sırıta sırıta

Bağırdım haykırırcasına bırakın oynasın çocuklar

Çocukluğu yaşaya yaşaya umutla

Hayatları değişene kadar çocukça

Bir çocuğun ana vatanı oyunlardır

Çocukluğunu doya doya yaşamasıdır

Onların sevgisidir oyun

Çocuklar bana baktı hayretler içinde

Amca hala elindeki sopa ile çocukları kovalıyordu

Kan ter içinde.

Haklıydı belki çocukluğunu yaşamamış kaybetmişti

Çocukluğunu yitirmişti çocukluğunu yaşarken, bilinmezdi

Bilinen yaşayamadıklarımıza izin vermekti

Güneşin altında uyuyan çocukluğumuzun uyanmasına izin vermekti

Pes etti az sonra

Çocukları çağırdım bahçeme

Onlar oynadı ben seyrettim

Çünkü bende çocukken çocukluk dilimi kaybetmiştim

Yaşayamadım çocukluğumu, şimdi onların dilinde

Yaşıyorum kaybettiğim çocukluk dilimi

Artık hatırlıyorum çocukluk dilini

Yitirmiş olduğum çocukluk günümü, kendimi.

MEHMET ALUÇ