Her Dem Gönüle Bakar Yüce Allah

 

Her dem gönüle bakar yüce Allah budur kulun durumu

Kul bazen şaşar gönlüne söz geçiremez anlamaz yorumu

Akıl idrak tan bir an yoksun kalır gece gündüzü şafağı sezemez

Şair şiire bazen şaşar ya şaşmazsa ne yapar yazarda yazar

Tepeden tırnağa gönlü yazar arzuları dilekleri yazar yazar

Gayret tepesine çıkar çıkar yorulsa da bakar bakar yazar

Hayret içinde Allah aklına gelir idrak denizinde yüzer yazar

Şair şiire bazen şaşar ya şaşmazsa ne yapar yazarda yazar

Menzil olursa uzun vazgeçmez yürür yazdıkça yürür

Gönüldeki gülüşleri görür koşar yazar aşka bürünür

Gönüle dilbere güzel olmayan söz yazmaz aşkla görünür

Şair şiire bazen şaşar ya şaşmazsa ne yapar yazarda yazar

Gaflet uykusunda uyandırmak için yazar

Gönül içindeki dikenleri atın demek için yazar

Gayretle gönüllere varın gayretle varın yol alın der yazar

Şair şiire bazen şaşar ya şaşmazsa ne yapar yazarda yazar

Gönüllerdeki aşka meşke vurgun olur yazar

Aşk nakş etmek ister gönüllere şair yazar

Hakka koşun gönüllere koşun yüzünüz gülsün der yazar

Şair şiire bazen şaşar ya şaşmazsa ne yapar yazarda yazar

Gama düşse de üzülse de gönüllere yazar durur

Gönüllerin güzelliğine canı gönülden vurulur

Hakkı bilir hak sözünü yazar bu yolda yol alır

Şair şiire bazen şaşar ya şaşmazsa ne yapar yazarda yazar

Hakikati hakkın sözleriyle yazar gösterir

Marifeti gayret yolunda der gayrete gönderir

Zulmü yıkmak için birlik gerekir der birliğe çağırır yönlendirir

Şair şiire bazen şaşar ya şaşmazsa ne yapar yazarda yazar

Şair gönül adamıdır işçisidir derim ben her an her dem

Heceleri gönüle dizmezse okuyan nasıl gülsün diyem

Marifetle şevkle yazmazsa nasıl şiir şiir olur bu âlem

Şair şiire bazen şaşar ya şaşmazsa ne yapar yazarda yazar

Kalp yani gönül pınarından süzülmeden şiir yazılmaz

Hak melekleriyle ilham göndermezse şiir yazılmaz

Hak yaz dememişse kul yazamaz izniyle yol alamaz

Şair şiire bazen şaşar ya şaşmazsa ne yapar yazarda yazar

Kul Mehmet’im yazdığın şiirde gayret içinde Allah’a var

Sana gayreti nuruyla veren Allah yaz der gönüllere der var

Her nefeste ismimi an ismimi gönlüne gönüllere yaz sen sar

Şair şiire bazen şaşar ya şaşmazsa ne yapar yazarda yazar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Nereye Çıkar

elimde yerken tuzsuz hıyar

gönlümede verdim bir ayar

boş yollara ayağım boşa kayar
bilmem yönsüz yolum nereye çıkar

 

bari hıyar yersin maydanoz olma
hırsla koşanın önünde durma
halden bilmeyen sen yol sorma
bilmem yönsüz yolum nereye çıkar

 

gezdim illeri diyar diyar elimde hıyar
(duyan olmasın karnım aç başka aşım yok)
gönlüm nerde güzel görürse ona bakar
ey gönlüm dedim halden bilmez çıkar yakar
bilmem yönsüz yolum nereye çıkar

 

insanın yönü varacak menzili olmaması ne kötü
insan varınca menzile olur bahtiyar olmazsa yaşar çöküntü
bulsam bir zülfü uzun eş kalacağım yanında, 
bilmem sanki bana yollarla herkes küstü
bilmem yönsüz yolum nereye çıkar

 

Bundan sonrası uzun bir solukta anlatayım
laf söz girmesin artık araya oraya buraya sona varayım
durdum bir köyde oturdum bir tarlaya 
dedim olayım burada ben bahtiyar
karşıma çıktı halimi sordu bir ihtiyar
anlattım dedim yıllardır olamadım bahtiyar
ihtiyar dedi kal yanımda kimsesizim olursun benimle bahtiyar
düşündüm taşındım az kaşındım düşündüm adım adım
dedim bari kalayım zaten mutsuz benim adım
ihtiyarla kalayım dedim az nefes alayım
bana yardım eden kul çıkmadı bari ben ihtiyara yardımcı olayım
bir kaç gün yanında kalayım rızkım varsa kalayım
tamam dedim elin öptüm tarlada çalışarak dedim budur bana ayar
akşam oldu düştük yola vay seni gidi hınzır ihtiyar
güzel bir kızı varmış korkmuş lal olmuş bana söylememiş ihtiyar
isteyeni olmamış  benim gibi olmamış bahtiyar
kapıyı açtı zülfüyari gördüm gönlüm uçtu oldum aklı tam ayar
akşam yemeğini yedikten sonra kızına anlattı halimi söyledi kızının halini
ben evet dedim zülfüyar düşündü bana baktı az güldü eliyle işaretle evet dedi
Allahım sana şükür dedim bahtiyarlık ne güzelmiş dedim şükür ettim
mutluluk içinde bir ömür boyu ben güldüm zülfüyarim güldü kayınbabam güldü
işte yönüm bahtiyarlığa çıktı şükür gördüm

Mehmet Aluç-KulMehmet

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Atışalım Güzellikler Çıksın Meydana-2

neden sen boş gözlerle bomboş bakar gezersin

kendi çıkarın için masumları ezersin

cehennem için kefen sen kendine biçersin

nefis şeytan ile sen neden boşa gezersin

imandır bu dünyada bulunmaz bir hazine

nefis şeytanla gezmek söyle senin neyine

nasıl yaşarsın söyle sen edepsizcesine

nefis şeytan ile sen neden boşa gülersin

neden nefesin hakkın yolunda hiç dinlenmez

önündeki cehennem çukurun gözün örmez

kazanırken kulların ey hakkını sen vermez

nefis şeytan ile sen neden boşa gidersin

gönlünde gönüllerde açma sen sakın yara

zalimliğinle sana güzellik nasıl vara

bir gün düşersin sende ah'la dermansız dara

nefis şeytan ile sen neden boşa neylersin

adımlar yaklaşırken adım adım mezara

bir adım varda gel hak yola sende bir ara

gönlüne erişilmez niyetin hakka vara

nefis şeytan ile sen neden boşa gülersin

atma sakın sen nefis şeytanın o okunu

gelir sanada değer kaybetirir yolunu

hakkın zoruna gider kırar senin kolunu

nefis şeytan ile sen neden boşa gezersin

kul mehmetim tıkanır gibi neden hep yerler

aç gezenleri neden yaşarken hiç görmezler

hak yolda hakka doğru neden hiç yürümezler

nefis şeytanla ey kul neden boşa gidersin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Bakar Hayran (Beyit)

Ey insan sendeki gönül güzelliği olmazsa kim sana bakar

Sen o gönlündeki güzellikle durma haydi gönüllere ak yoksa seni yakar

Aç gönül kapını gönül gözünle seyreyle âlemi eyle nazar

O gönül güzelliğindeki güzelliği açarsan Yüce Allah ömrüne ne güzellikleri yazar

Nefret şeytan düşmanla olma sakın sen onlar hep mezarları kazar

Bilmez mazluma mezar kazanlar kendi kuyularını kazar içinde düşer azar azar

O gönlündeki merhamet güzel sözlerle çık pazara güzellikleri sat bedavaya

Bu güzelliklerinle âleme güzellik kat ahirette Yüce Rahman ile Nur Resul seni gelsin sarmaya

Al gönlündeki merhameti imanı saklama deme ki içimde dursun

Sen gönlündeki güzellikleri merhameti dağıttıkça nursun

Bu âlemde ey kul Yüce Allah’a kul olmakla memursun

İman ederek Nur Kur’an Nur Resul peşinde vatan bayrak için şehadete koşmakla meşhursun

Hakiki kul olan gönlünde olmaz hiçbir zaman nalan

Bak gönlündeki imanla semada ki cümle melekler sana olmuş bakar hayran

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Nazar: Bakış anlamında kullandım

Gör Olup Biteni

 

Yakarsa dünyayı

Gariplerin ahı yakar

Suçsuzum diyen

Sahip çıkmayan da

Beraber yanar

Beşer zalime ne diye kanar

Doğru yaptığını mı sanır

Ne diye peşinde koşar

Koşmazsa da ne diye

Yakarsın diye sormaz bakar

Ölümün sofrasını neden kurunca

Kurma demez

Bedava diye neden oturur sofrada bağdaş kurar

Dokunmaz yara merhem gibi, kaçar

Virüs bulaşır diye mi korkar beşer

Ne diye mezar kazar ölmemiş olana bakar

Elinde neden keserle gezer

Vursana zalimin başına o zalime zaten yeter

Bu zulümde biter neden gülüp de geçer beşer

Neden beşer doğru olmayanı seçer

Gözlerin önü puslu

Neden göz olmaz susar uslu uslu

Muallakta durur gezer çok mu namuslu

Arkasında var mı yoksa binlerce nüfuslu

Ölmeyecekler mi onlarda bir bir uslu uslu

Ey düz yolda giderken yolunu değiştirmeye çalışan dik yokuşlu

Baksana garip sallanır askıda

Çiçek değil ki o yetişsin saksıda

İnsandır o bak görsene bir bakışta

Ya çekil aradan zalime destek verir gibi durma oracıkta

Ya da def ol git kendi cehennemine yok olmadan şuracıkta

Çare değilsen ne sorarsın garibin halini

Sen misin bu âlemin en çok bileni

Zalim ile gezeni

Zalim yıkar iken görmeyeni

Hep ezenle ezileni görmeyen sezmeyeni

Bak görsene ey beşer haini

Sanma sakın o dünya zengini

Şeytanın odur dengi

Ona doğru sürme sen gemini

Gör olup biteni

Bir söz çıksın dilinde

Ya da yaksın dilindeki o sözcük zalimi

Tesellide kendini çaresizliğe sürüme gör halini

Gariplerin yaraları sızlıyor

Seni yolda kim tutuyor

Unutulmuşluk kapısında çadır kurduğun yeter

Baksana haller zaten beter

Bu hayat böyle nasıl devam eder

İyilerle ol zaten bu hayat biter

İyiliklerle olanın gönlünde güller açar mezarında bülbüller öter

Bir an ölüm gelip öpecek alnında

Temiz olmasına dikkat et

Yoksa iki yakanda sürükler

Cehennemde sonsuz bir hayata yanmak için sürükler

Gözlerinin aydınlık perdesini aç

Bırak içeriye gülümseten

Isıtan

Saran güneş girsin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Kul Anlar Teslimiyetle Kul Olduğunu

Hak yolunda yürüyen kul Allah için sefere çıkar

Gözlerinde Allah'a teslimiyet parıldar etrafına bakar

O gözler ki görmediğini şimdi anlar o an şaşar

Kul anlar teslimiyetle kul olduğunu kulluğu ile yaşar

Hak yolunda teslimiyet gömleğini kul giyer

Hak yolunda yürüyen kulda olur basiret

Gönlündeki teslimiyetle yağar Rahmet

Artık kul hak yolundadır yıkılır cümle zahmet

Kul teslimiyetle kul olduğunu anlar kulluğu ile yaşar

Teslimiyet hırkası giyen kulda sapma olmaz

Küfür bilir tek millet onun içinde solmaz

Hak yolunda hakka teslim olmayan kul olmaz

Kul bu dünyada aradığını teslimiyet ’siz hiç bulmaz

Kul anlar teslimiyetle kul olduğunu kulluğu ile yaşar

Ey kul teslimiyet ‘siz bir çare bulurum sanma gülme

Teslimiyet’ siz bu dünyada bir güzellik bekleme

Teslimiyet’ siz kurak çöle bir parça buğday ekme

Boş yollarda gezerek eza ile cefa sen çekme

Kul anlar teslimiyetle kul olduğunu kulluğu ile yaşar

Hakikati teslimiyetle gören hak sözünü söyler

Hak yolda olamayan nefis şeytanın sözünü söyler

Hak yolda olmayanın kazandığı boş şeyler kim neyler

Hak yolda kulun kazandığı ne güzel nurdan güller

Kul anlar teslimiyetle kul olduğunu kulluğu ile yaşar

Ey teslimiyete yürümeyen kul bak nefsin şeytandır seni bozan

Kalem değildir gönüldür içinde gezen kaleme gönüldür yazdıran

Bu dünya üç günlük değil midir gelip konaklandığımız bir han

Dünya içinde gezen can teslimiyete varırsa olur gerçek can

Kul anlar teslimiyetle kul olduğunu kulluğu ile yaşar

Ne güzel kuldur hak yolunda gönlünü koşturan

Hak yol içinde hakka varıp gönlünü coşturan

Hak yolda hakkın nuru çamurlu yolda kulu paklayarak aşırtan

Teslimiyetten gerisi boştur ey kul var git nefsinle sen yan

Kul anlar teslimiyetle kul olduğunu kulluğu ile yaşar

Rahman’a teslimiyettir her işin başı

Yanlış yolda akıtma sen boşa gözyaşı

Nefis şeytan boşa eğdirir hilal kaşı

Nefis ile şeytan değil midir teslimiyete karşı

Kul anlar teslimiyetle kul olduğunu kulluğu ile yaşar

Ey kul teslimiyet ‘siz tüm sınırları aştın

Nefis şeytana yanmak için mi kaçtın

Karşında hak yolu duruyor neden etrafına bakmadın

Etrafına bakmadın ey kul nefis şeytan ile kaldın yandın

Kul anlar teslimiyetle kul olduğunu kulluğu ile yaşar

Teslimiyet bu dünyanın tek hanıdır

İçine girmeyen bu dünyada yanılır

Boş yolda boş giderken yolda bayılır

Hak yolda teslimiyet ile kul ayıkır

Kul anlar teslimiyetle kul olduğunu kulluğu ile yaşar

Ey kul gel hak yolda hakkın atına binek

Hak yolda hakka ulaşak birlikte gülek

İnsanlık kulluk neymiş öğrenek bilek

Ecel gelince hakkın gülümsemesi ile ahirete gidek

Kul anlar teslimiyetle kul olduğunu kulluğu ile yaşar

Kul Mehmet’im hak yolda teslimiyet ‘siz yaşamak zordur

Her adımında eline gönlüne yapışan bir kordur

Hak yolda yürü zalimleri kul hakkı yerken durdur

Hak yolda teslimiyetle yaşayan hakiki iman eden kuldur

Kul anlar teslimiyetle kul olduğunu kulluğu ile yaşar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sen Gönlüme Girmedikden Sonra

Çıkamıyorum yokuşları

Koşarak iniyorum bayırları

Gözlerim yollarına bakar

Kör talih bana çelme takar

Gözlerim sana bakar

Seni sevdim oldum sakar

Sensizlik gönlümü horlar

Nerede cana can olan canlar

Akmasın boşa kanlar

Cana candır cümle canlar

Kapalıdır sensiz gülüm tüm hanlar

Herkes der küsmüş ayrılmış onlar

Sen gönlüme girmedikten sonra

Bu gönül koluna kimi takar

Bu gönül gece gündüz ağlar

İçinde yıkılır dağlar

Kuramadım yeşeren bağlar

Kısmetimi kim bağlar

Rahatlığım yok gönül yanar

Sanki rahat mı yatar

Her yorgan battıkça batar

Gönlümü açık artırmada kim satar

Battıkça da sensizlik batar

Sen gönlüme girmedikten sonra

Bu gönül koluna kimi takar

Anıların içine bu gönül dalar

Küs bakışların çöllere salar

Sen yoksan kim koluna beni takar

Gözlerimde kolumda hasret

 Beni onunla gören kaçar

Bazen işte kalırım naçar

Vuslat bende kaçtıkça kaçar

Bana kollarını kimler açar

Bu gönlüm her dem seni anar

Hem anar hem yanar

Bir sahte gülüşün dahi olsa bu gönül kanar

Sen gönlüme girmedikten sonra

Bu gönül koluna kimi takar

İstedim olasın cananım

Senin için yananım

Sana yakın bakanım

Gözlerinde olanım

Gönlüne dolanım

Gözlerine aşkla bakanım

Seni koluma takanım dedim

Olmadı

Hayallerim tutmadı

Maya koymuştum aşkı tutmadı

Bu gönlümde mutlu olmadı

Sen gönlüme girmedikten sonra

Bu gönül koluna kimi takar

Kul Mehmet’im ben kaçanım

Çok yalvardım olmadı naçarım

Pencere den giren paçadan kaçanım

Dert içine mutluluk koyanım

Mutluğu kaybedip yok olanım

Ağlama gözlerim yok maralım

Alıp başımı dağlara varayım

Dağların başında çöllere uzanalım

Arayan bulunursa yanına varalım

Yoksa sessiz bir köşede beraber ağlayalım

Ağlamakla bu iş olmaz yolda kaybolalım

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-