İnsan
arayıp ta buldu mu kendine lazım olan buluşu
Yoksa
hala başında mı kendini yok eden yok oluşun
Halamı
kazanırken gönül demez halamı sayar üç beş kuruşu
Para
harcar gibi gönül harcanmaz para harcanır saklanmaz
Bugün
az kazansak ta ne çıkar açlıktan mı ölürüz
Bir
gönül sevelim sayalım belki ömür boyu güleriz
Hepimiz
insanız bu dünya kalıcı değil ölüp gideriz
Para
harcar gibi gönül harcanmaz para harcanır saklanmaz
Para
ile onca kar yaptık hala kar der zırvalarız
Amelde
kar yok ağlamayız gönülleri yakarız
Ölüm
gelince amel ile gidilir para geçmez yanarız
Para
harcar gibi gönül harcanmaz para harcanır saklanmaz
Bilmeyiz
neden her şeyi bilirken Rahmana kulluğu
Fakire
verilmez arzu istek için açılır paranın oluğu
Fakirin
çocuğu ağlar bakılmaz bizi çocuklar sanki süt çocuğu
Para
harcar gibi gönül harcanmaz para harcanır saklanmaz
Kasalarda
paralar kimin için neden hep saklı
Rahman
fazla verirken fakire de ver dedi ey yarım akıllı
Onun
hakkı sana verilen o fazlada saklı
Para
harcar gibi gönül harcanmaz para harcanır saklanmaz
Asırlar
önce ecdadımız böyle miydi çekinmeden verirdi
Fakir
hakkını alır gerisini bırakır gönülden gülümserdi
Şimdi
fakirin hakkını da yiyoruz ateşi içinde saklı
Para
harcar gibi gönül harcanmaz para harcanır saklanmaz
Kul
Mehmet’im işte böyleyiz kırıldı tutunacak dalımız
Rahmana
sığınalım o en güzel gidilecek yolumuz anımız
İnsanlar
elbet bizim dostumuz sığınacak canımız
Para harcar gibi gönül harcanmaz para
harcanır saklanmaz
Mehmet
Aluç-Kul Mehmet
