Acıyan Yanlarımızı Yazar Kalemim

Işıkları Kapat

 Acıyan Yanlarımızı Yazar Kalemim

Bazen kalbim kırıktır şiirlerim gibi

Bazen şiirlerim kırıktır gönlüm gibi

Zengin bir kalem değildir kalemim

Benim gibi az fakir gönlü zengin

Aşka gönüle çok çok yakın

Zenginlerin dansı olan valsı yazmaz

Elleri kadehlerde yaşayanları hiç yazmaz

Fakir gönüllerin sofrasında

Eksik zeytini peyniri yazar

Ha sanmayın peynir zeytin eksik diye fakir üzülür

Kalemim şiirlerim üzülür

Fakir paylaşır bir lokmasını gülümsemesini

Aynı şiirlerim gibi

Fakirin sırtında kazancı

Benim sırtımda herkese gülümseyen şiirlerim

Fakir kazancına hamal

Ben şiirlerime hamalım

Hüzün olsa da hüznü demli çay gibi içerim fakirin sofrasında

Zaten zenginin sofrasında hiç oturmadım

Zengin sofrasını yazamam kalemim yazmaz

Kalemim bir türkü yazar bir aş tadında

Dinleriz yoksul komşumla yoksulluğumuzla

Gönlü yoksul değil aslında hiç yoksul değil

Yoksul derler

Sofrasında iki zeytin eksik olunca

Olsun her şey zeytin kaşarlı peynir değildir ki

Aslında zengin yoksuldur bilmezler

Zengin paylaşamaz fakirdir

Yemez yedirmez fakirdir

Gülmez güldürmez fakirdir

Bilmezler öylesine söylerler

Romeo’yu yazamam

Leyla ile Mecnunumuz var

Kerem İle Aslımız var bizim buralı

Romeo Avrupalı yakışmaz kalemime

Hem yanımızda yaşamadı

Hem de sözleri hecelerimize yabancı

Gönlü bizim gibi sıcak değil sanki

Hey sende bir şey söylesene hancı

Hiç uğradı mı senin oralara uğramaz

Ama Leyla Mecnun Kerem Aslı

Uğramıştır yol üstünde senin hana

Gülüşleri benzer bilirsin cana

Aşkı yaşamışlardır yudum yudum içerek kana kana

Acıyan yanlarımızı yazar kalemim

Düşlerin ışıkların söndürenleri yazar

Düşlerle yaşarken düş ’süz kalanların

Düş ’süz kalanlara koşmalarını yazar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Çok Geç Oldu Deme Sakın

 

Lakin çok geç oldu deme sakın çık gel

Gözyaşları aktı kurudu unutmuştur deme sakın

Hicran taşları gönlümde yük gel yık ol yakın

Bana gelmene söylesene nedir bunca engel

Yoksa ecel mi sana attı gelemezsin de çengel

Haydi, çok geç oldu deme sakın gönde bana gel

 

Haydi, gel de bakayım o tatlı gülümseyen gözlerine

İnanayım bana aşkla söylediğin o tatlı sözlerine

Bir sabah geleceğim dedin benim artık her anım sabah

Gel de ne olursun bitsin bu yüreğimdeki dilimdeki ah

Yoksa ecel mi sana attı gelemezsin de çengel

Haydi, çok geç oldu deme sakın gönde bana gel

 

Yudum yudum ayrılık mı içitin de gelmezsin

Yoksa seni candan sevdiğimi mi bilmezsin

Giderken senin için yandığımı da görmedin

Gönlümde senin için ağlayan hıçkırıkları da mı duymadın

Yoksa ecel mi sana attı gelemezsin de çengel

Haydi, çok geç oldu deme sakın gönde bana gel

 

Çok geç olmuş ölenler içindir bunu iyi bil

Sen hala kalbimde yaşıyorsun gel de gör

Ne olursun gel de bu hasreti ayrılığı sil

Yoksa aşksız sensiz lal oldu bu dil

Yoksa ecel mi sana attı gelemezsin de çengel

Haydi, çok geç oldu deme sakın gönde bana gel

 

Kul Mehmet’im bana yudum yudum ölümü içirme

Sensiz hasret ayrılık kapısında ömrümü çürütme

Dön gel hatanla af ettim beni güldürtmeden öldürtme

Hatam varsa söyle ne olur beni perişan yerlerde süründürtme

Yoksa ecel mi sana attı gelemezsin de çengel

Haydi, çok geç oldu deme sakın gönde bana gel

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

 

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Beyaz Gelinliğinle

Bir anda nasıl kaldık dilimiz bağlı

Gözlerimiz oldu ağlamaklı

Hasreti vuslat ile nasıl bağlamalı

Severek gönüllerde çağlamalı

Karalar yerine beyaz giymeni isterdim

Beyaz gelinliğinle seni sarmak isterdim

Sana yakınken ben sen çok uzaktın

Nasıl olur şimdi uzaklarda kaldın

Seni sarmak isterken uzaklara kaçtın

Ayrılık hançeri gönlümüze saplandı

Karalar yerine beyaz giymeni isterdim

Beyaz gelinliğinle seni sarmak isterdim

Ayrılığımıza neden ne onu çözemedik

İkimizde ayrı ayrı hiç gülemedik

Birleşelim dedikçe biz birleşemedik

İmkânsızı yaşadık kuramadık bir ocak

Karalar yerine beyaz giymeni isterdim

Beyaz gelinliğinle seni sarmak isterdim

Söndü gönül ocağımız yanmaz mı acep

Yeniden sevmemiz için yok mu sebep

Aşkımıza neden değil ki hiçbir mezhep

Yıkılmasın ne olur o kaşlarındaki hilal

Karalar yerine beyaz giymeni isterdim

Beyaz gelinliğinle seni sarmak isterdim

Yeter artık artık ağlamayalım

Gel kaçalım yalnız yaşamayalım

İki lokma ekmekle doyarız gel ayrılmayalım

Ayrılık değil vuslat olsun bize helal

Karalar yerine beyaz giymeni isterdim

Beyaz gelinliğinle seni sarmak isterdim

Korkma seninle enginleri dağları aşarız

Sığınacak bir liman bulur neşeyle yaşarız

Birbirimizi aşkla seviyoruz iyice bağlanırız

Bu gönlüm senindir sevdiğim gel sen al

Karalar yerine beyaz giymeni isterdim

Beyaz gelinliğinle seni sarmak isterdim

Seni bırakıp ta nereye gideyim

Sen yoksan ben nasıl güleyim

Bırakın beni o zaman öleyim

Mezarlara sığamam ki söyle nasıl öleyim

Koş gel kollarıma seni seveyim

Karalar yerine beyaz giymeni isterdim

Beyaz gelinliğinle seni sarmak isterdim

Kul Mehmet’im yıkılsın aramızdaki duvar

Zaten ikimizin de gönlünde aşk var

Aç kollarını beni aşkınla beraber sar

Yoksa bu dünya ikimize olur dar

Karalar yerine beyaz giymeni isterdim

Beyaz gelinliğinle seni sarmak isterdim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Duvarda ki Saate

Hasret ateşi ile yanmak nedir kim bilir

Yakın ile uzağın perişan kor halini

Lal olan bu dilin kim kırabilir belini

Duvarda ki saate zamana hapis düşe

Hangi gönül perişan iken bakar gülümser

Gönül sayfanı aç ben bir ömür ben güleyim

Zamanın ilerleyen yolunda ben geleyim

Sabitlenmediği mi ben zamana bileyim

Duvarda ki saate zamana hapis düşe

Hangi gönül perişan iken bakar gülümser

Aç kolunu hiçliğin baskısında kurtulam

Bak gözüme de seni alan hiçlik mi bilem

Ondan sonra sen ayrı bende yoluma gidem

Duvarda ki saate zamana hapis düşe

Hangi gönül perişan iken bakar gülümser

Gideceksen umudu al götür sen yanında

Hasretle bakmayayım ben giderken arkanda

Bir dilenci gibi sen bırak sokak başında

Duvarda ki saate zamana hapis düşe

Hangi gönül perişan iken bakar gülümser

Issız sokak gökyüzü olsunda arkadaşım

Zamanla alışırım aramam ben anlayış

Şifa için yanımda artık olmasın bakış

Duvarda ki saate zamana hapis düşe

Hangi gönül perişan iken bakar gülümser

Kul Mehmet'im artık bu gönlüm kaldı bak yorgun

Aşk ile severken sen yedin işte bak vurgun

Bakışların sözlerin duygun olsa da durgun

Duvarda ki saate zamana hapis düşe

Hangi gönül perişan iken bakar gülümser

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Rahmana ol yakın kul- Zincir Bent-

Bırak sözlerim sana aksın yar akın akın

Akın akın gelsen bana yakın

Yakın baksan bana gülüşünü takın

Takın merhametini etrafına bakın

Bakın cümle âleme gönülleri yakmayın sakın

Sakın şeytana yaklaşma imanını gönlünüze alın

Alın ağlayan gönüllerin dertlerini merhametle yakın

Yakın olun gönüllere olmayın ırak

Irak gönülde merhamet bırak

Bırak benliğini Rahmana ol yakın

Ol yakın nefisle olma sakın

Sakın nefrette kinden uzaktan bakın

Bakın gönüllere olun yakın

Yakın olsun dilin merhamete yatkın

Yatkın ol secdeye koşun akın akın

Akın akın düşünceniz olsun Kur’an’a akla yakın

Yakın ol kul Mehmet Kur’an’a gül Resul ile takıl

Takıl beş vakit namaz kıl

Kıl namazı secde de Rahmana ol yakın kul

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Allah’a Olun Yakın

Canı veren Allah

Canı imanla yaşatmak

Düşer kula MAŞALLAH

Hür ol imanla SUPHANALLAH

İman gönülde açan gül

Her şeye kadirdir Yüce Rahman

Nefis şeytana uyma ey kul

Yürekten et tövbe silinsin tüm günah

Vicdanı gönlüne takın

Nefis şeytanda kaçın

Allah’a olun yakın

Kula her an yakın yüce Rahman etrafına bakın

İmandan daha güzeli yok bu cihanda

İman ile gezelim cümle meydanda

Açılsın cümle gönül gözü

İmanla çıksın dilinde iman sözü

Rahman sınar kulu bakar nasıl özü

Resul ile açsın gönüllerde gül ile göz

Mehmet Aluç

Duanın Dili

Bir adam Hz. Ali’ye (k.v.) geldi ve:

–Sana sormak istediğim dört sorum var dedi..

İlim Şehrinin Kapısı:

“Buyur, sor.!” dedi.

Adam sordu:

–Vacip nedir? Vacipten evvel vacip nedir? Hz. Ali cevap verdi:

–Tövbe etmek vaciptir; günahları terk ise ondan önce vaciptir..

Adam sordu:

–Yakın nedir? Yakından yakın nedir?

Hz. Ali cevap verdi:

–Kıyamet yakındır; ölüm ondan daha yakındır..

Adam sordu:

–Acayip nedir? Acayipten daha acayip nedir..?

Hz. Ali cevap verdi:

–Dünya acayiptir; dünyayı sevmek ise ondan daha acayiptir..

Ve adam son olarak, şu soruyu sordu:

–Zor nedir? Zordan daha zor nedir?

Ve Hz. Ali, bu son soruya da, şöyle cevap verdi:

–Kabir zordur; azıksız, amelsiz kabre girmek ondan daha zordur..

Alıntıdır: