Var Git Güzel

Akıl mantık ile sevmedin gönülden dışarı çıktın

Gönül evine değer vermedin utanmadan yıktın

Hayret etmiş gibi birde edepsizce durdun baktın

Var git güzel sen yoluna senden bana yar olmaz

Yıkık hatıralar arasında kendi düşlerimle kaldım

Bir güzel seveyim dedim seveyim derken yandım

Severken herkesi kendim gibi dürüst kul sandım

Var git güzel sen yoluna senden bana yar olmaz

Bülbül gibi gül dalına neşeyle ben konarken

Gül yerine zakkum ağacına konup yanarken

Her gün damla damla seninle ben solarken

Var git güzel sen yoluna senden bana yar olmaz

Kul Mehmet’im yazlarım artık oldu kışım

Dertsiz iken bin dertlerle dolu bu başım

Gece gündüz akıyor artık benim gözyaşım

Var git güzel sen yoluna senden bana yar olmaz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ben Hayat Yolunda

Hayat yoluna yürürken

Sen çıktım karşıma sen gülümserken

Matem tutarken ben gülümsemez iken

Bana ne güzel yakıştı gülüşün

Ben hayat yolunda yalnız yürürken

 Bendeki ayrılık bu sevdaya yakıştı

Yalnızlık uçurumunda beni çekti çıkarttı

Ben derken uçurumlarda çıkamam

Kalbime saplanan oklar yayından çıktı

Bana ne güzel yakıştı gülüşün

Ben hayat yolunda yalnız yürürken

Aldığım vebalin yükü beni ezerken

Hasret yolunda karanlıklar beni boğarken

İnsafsız bakışlar ömrüme yağarken

Bana ne güzel yakıştı gülüşün

Ben hayat yolunda yalnız yürürken

Artık merhamet seninle benim kolumda

Sevgi ırmağı gülüşünle bakışın artık yanımda

Kapımdan kovdun yalnızlığımı sen sessizce bir anlamda

Bana ne güzel yakıştı gülüşün

Ben hayat yolunda şimdi seninle yürürken

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Çok Arsız Çıktın

kalemimin cızırtıları ile seni yazarken

hıçkırıklar ile gözyaşım kağıda damlıyordu

sevgimin pınarı olan sen

ben gözlerinde sanki sönmüştüm

çok arsız çıktın sen sevgilim

dertleri beraber paylaşacaktık

seninle mutlu günleri yaşayacaktık

çocuklarımız olacak beraber büyütecektik

ben gözlerinde sanki sönmüştüm

çok arsız çıktın sen sevgilim

sevgimi ben aşın içine kattım

sen rahat uyumadan ben hiç yatmadım

senden sonra yatakta hiç kalkmadım

ben gözlerinde sanki sönmüştüm

çok arsız çıktın sen sevgilim

seven gönlümü bir kenara attın

söyleneler yalan dedim beni duymadın

tası tarağı toplayıp uzaklara kaçtın

ben gözlerinde sanki sönmüştüm

çok arsız çıktın sen sevgilim

beni değersiz sözler kervanına kattın sattın

bir veda etmeden gittin yüreğimde kor alevi yaktın

bir derdim içine binlerce dert kattın

ben gözlerinde sanki sönmüştüm

çok arsız çıktın sen sevgilim

yüreğimde bıraktın dinmeyen ince sızı

sendin dünyalar kadar beni seven ey zalimin kızı

sensiz nasıl geçiririm yazı kışı

ben gözlerinde sanki sönmüştüm

çok arsız çıktın sen sevgilim

bıraktım sensiz hasretle yaşamayı

hasret yolunda seni düşünerek koşmayı

vefasızlar için değmezmiş göz yaşı içinde yaşamayı

ben gözlerinde sanki sönmüştüm

çok arsız çıktın sen sevgilim

kul Mehmet'im gönlün hüzünle yatar

insanı bir söz ile satan sanma mutluluğu tadar

demekki bu aşk buraya kadarmış Rahman böyle yazar

ben gözlerinde sanki sönmüştüm

çok arsız çıktın sen sevgilim

Mehmet Aluç