Canım Babam Bugün Gidişinin Kırkıncı Günü

Nur bakışlı canım babam bugün gidişinin kırkıncı günü

Oysa ben seninle unutmamıştım güldüğün dünü

İmanla ayırırdı iyi ve kötüyü derdin anlamamıştım oysa hala

Ne güzel elimden tutardın yaşatırdın her günü

 

Okudum Kuran, senin dediğin gibi Allah’ın selamıdır

İyi ile kötüyü birbirinden ayıran Allah kelamıdır

Onun emriyle kazanılan helal kazancın tatlılığıdır

Ne güzel elimden tutardın yaşatırdın her günü

 

Gönlünü hiç bağlamadın dünyaya, bağladın Allaha

Haram lokma kazanmadın getirmedin gittin Rahmana

Kul hakkından korkardın korkun derdin varın Allaha

Ne güzel elimden tutardın yaşatırdın her günü

 

Gönlünü açardın bize merhametinle çekinmeden

Yardımseverdin gizli verirdin göstermeden

Hayalperest değildin sığındığın Rahmandan emin

Ne güzel elimden tutardın yaşatırdın her günü

 

Duygularını karşısındakine açardın gül gibiydi sevgin
Sakin bir deniz gibi bana bakardın sanki demin

Algılama gücün yüksekti sendin bir baba yoktu dengin

Ne güzel elimden tutardın yaşatırdın her günü

 

Rahmandan verilen bir defineydik senin için

Kıymet verirdin üzülsen de demezdin neden niçin

Hala gönlümüzdesin hiç gitmemiş gibi elimde elin

Ne güzel elimden tutardın yaşatırdın her günü

 

Bu babalar günü yine sensiz buruk geçti

Rabbim seni yanına aldı nurdan libaslar biçti

Benim güzel babam olman için seni seçti

Ne güzel elimden tutardın yaşatırdın her günü

 

Oğlun Kul Mehmet bıraktığın gibi hala

Nurlar Rabbim ile seninle her an ola

Gülüşün gibi kabrine nurdan nurlar dola

Mekânın yurdun cümlesi ile cennet ola

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Anlayamadım

Düşündüm bana neden uzanmadı hiç elin
Seni sevmiştim bana olmuştun sende gelin
Beni sevecektin sen neden küstün sen bana
Bunu anlayamadım çileni çektim durdum

Aynı his duygularla yola çıkmıştık oysa
Keşke bu yaptıkların hepsi numara olsa 
Beni yeniden sevsen yüreğim senle dolsa
Bunu anlayamadım çileni çektim durdum

Madem sevmiyordun sen neden gönlüme girdin
Yaşarken bu dünyada beni neden öldürdün
Allah rızası için neden hiç güldürmedin
Bunu anlayamadım çileni çektim durdum

Yoksa  ben söylesene  seni boşa mı sevdim
Sen seviyorsun diye boş yere mi ben güldüm
Kaderim dedim razı oldum seni hep sevdim
Bunu anlayamadım çileni çektim durdum

Olsa olsa imtihan budur dedim hep sevdim
Gülmen için gönlümde olanı sana verdim
Gözlerimle gönlümle yansa da kabul ettim
Bunu anlayamadım çileni çektim durdum

Kul Mehmet’im mağdurum tatlı gülümsetmedin
Allah rızası için neden hiç güldürmedin
Neden hep sevdiğimi bildin biraz sevmedin
Sen  beni sevmesen de ben seni inan sevdim

Mehmet Aluç– Kul Mehmet-

Sen Var Kaybolmuşluğunla Yaşamaya.

Sıcaklık sevgiyle başlar

Oysa ben terk edişinle

Kızgınlık dolu

Sıcaklık duyuyorum

Benimle sokaklara taşan

Beni kor alev yakan

Masmavi göğün

Düşleri yağar diyordum

Külleri yağdı başıma

Hadi neyse

Verseydin gitmeden bir buse

Görünüşün kalbimde kalsaydı cüsse

Döndün gittin ya

Arkada gördüm sadece bir ense

Elinde yüreğimi söken o pense

Aşkımızı

İsyanının bayrağına ne diye diktin

Nefret ederim bilirsin ben isyanda

Nasılda terk ettin bir anda

Seni canım sandığımda

Yüreğime sakladığımda

Sen terk ettin gittin

Ben ağladığımda

Arkanı dönüp bakmadın

Ben yıkıldığımda

Kalkmaya çalışırken kalkamadığım da

Haydi neyse

Artık af etmeyen

Yitik sokakların bekçisiyim

Yolun düşerse uğrama

Sana kapalı

Yıkayım diyorum hasretliği

Senin gözlerin gibi bakınca

Yaklaşamıyorum yanına

Sen kim bilir şimdi nerdesin

Hangi kollardasın

Ama ben hala

Seninle yakıyorum

Gönül lambamı

Akşamın karanlığı ile söndürüyorum

Sendeki karanlığı anlamak için

Ama boğuluyorum

Koşuyorum sahile

Denizdeki yakamozların

İçinde kayboluyorum

Hala seni anlayamıyorum

Haydi neyse

Ben düştüm hapise

Sen giy pembe elbise

Hasret kalsam da gülüşe

Sanma yürüyorum güneşe

Yine sendeki karanlıkta kayboluyorum

Sana da kızamıyorum

Sadece nefret ediyorum

Sonrasında üzülüyorum

Artık bir şey söylemiyorum

Ben gidiyorum kaybolmaya

Sen var kaybolmuşluğunla yaşamaya
Devam et.

Mehmet Aluç -Kul Mehmet-

Bu Sorular Ne Kadar Ağır Oysa Cevabı Çok Hafif!

Zaman zaman düşünürüm, kar taneleri gibi bembeyaz sevgi çiçekleri, neden gönlümüzde yetişmez diye!

Etrafımıza dünyaya bakınca bunu anlamak için dahi olmaya gerek yok sanırım.

Birbirimize yol vereceğimize birbirimizin yolunda açan sevgi çiçeklerini nedense edepsizce çiğner geçeriz, hatta gönlümüz de sevgi çiçeklerini açtırmak için ne yolumuzda bahçe açmamıza izin veririz nede dikilmesine tahammül ederiz!

Neden birbirimizin halini sormayız da, zorda kaldığında ona neden aklını kullanmadı diye zulüm eder bir tekmede arkasından biz vururuz?

Dilimizde sevgi sözcükleri yerine, dikenler gibi gönlü parçalayan değersiz bizi birbirimizden ayıran sözlerin peşinden koşarız?

Çok yakınız ama birbirimiz aramıyoruz arasak ta uzaklarda arıyoruz! Bak işte yanındayım görsene beni,  bizi, onu, bunu şunu…

Birbirimize yabancıyız tanınmak istemiyoruz acaba neden? Niçin? Niye? Bilmiyorum.

Bu sorular ne kadar ağır oysa cevabı çok hafif!

Bir gülümseme, bir nasılsın demek, bir ihtiyacın var mı demek ne kadar ağır geliyor, sanki sırtımıza ağrı dağı yükleniyor!

Körüz gördüğümüzü sanıyor, ama gerçekten kör olduğumuz gerçeğine kulağımızı tıkıyoruz.

Bazen düşünmek ve çaresini bildiğimiz halde düşünmenin eziyetinden dolayı düşünmek istemiyorum.

Hücrelerimiz ile yakıp yıkanın yanında gururmuş gibi duran bizler, merhamet ile gülümseyenin yanından kaçıyoruz!

Yok delidir, neden boş boş gülümsüyor, ajan mı yoksa falan filan! Sana bana bize gülümsüyor, gülümse gönlünde bahar çiçekleri açsın diyor, gülümse hayatına mutluluk gelsin bu mutluluğu da al dağıt diyor, ama insan her şeyi bilen ya, işte bilmediğinin anaforunda fikirsizlik veya fikri olmayanların uçurumuna düşmek için, var gücü ile koşuyor. Anlamak mümkün değil! Akılın neden bunu yaptığını anlamak hiç mümkün değil.

Rahmanın huzurunda bu dünyada yaşarken merhametten haberi olanlardan hatta farkında olanlardan, karışık olan yola gitmek yerine iman nuru ile aydınlanmış yola girmeyi görmeyi Rabbim cümlemize nasip eylesin. Selam ve dua ile…

Mehmet Aluç