Sözlerim Aşka Açık Gözlerim-1-

Uykusuzluğun nöbetini tutuyorum sanki uyumamak için, öylesine uykum var ki göz kapaklarım isyanda kapanmak için, hayalin karışıyor gözlerime uyuyorum bu seferde uyanmak istemiyorum. İki ikilem iki denklem bu olsa gerek! Ama gel gör ki seni nefes diye içime çekince tekrar uyanıyorum, sevincimden yine uyuyamıyorum.

Gözlerim yine uykuya dalmak üzere iken, özlemin beni sarıyor, çıkıyorum gecenin sessizliğinde sokağa, sokak sukuta bürünmüş sessiz huzur dolu, lakin bende huzursuzluk diz boyu, sokağın huzurunu da bozuyorum, öylesine işin içinden çıkılmaz bir hal ki ben uykusuz kaldığım yetmezmiş gibi sokaklarda, benimle uykusuz kalıyor.

Yürüdükçe sokaklarda hasretinle derinlere dalıyorum, karanlığa dalıyorum, karanlık bendeki sensizliğin karanlığı ile görünce bir bıçağın üzerine yatmış gibi benden kaçıyor, aydınlıklara sığınıyor. Canım yandıkça kuytu köşelere sığınıyorum bende, kuytu köşelerde benimle dost oldular çünkü yalnızlıklarına arkadaş buldukları için.

Hem üşüyorum hem de gönlünden düşüyorum bir sonbahar yaprağı gibi, arasan da beni bulamazsın ben kuytu köşelere saklandım, onların yalnızlığında kayboldum, arama artık bulamazsın beni.

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

TEZATLAR DÜNYASI

TEZATLAR DÜNYASI

 

 

Aklın çözemediği bir ahenk mi düşlerim

Gönlüm gönlüne denk mi yeter mi gülüşlerim

Hala ben seni arar ben yıllardır özlerim

Sen özlemedim ben hala bilirim ve beklerim

Gelseydin bari düşlerime düşerim olsaydı ahenkli

Bir izler sesler gülüşler içinde ben uyansaydım

 

Bir sessizlik sensizlik treninde tek yolcuyum

Sızılar acılar menümde ben hala umutluyum

Ahenkli tezatlarla yaşıyorum hala kendimleyim

Sen yoksun yanımda ahenkli tezatım

Sancılarını yaşatan ahengimsin

 Zerreden küreye

Yaratanın varlığını hatırlatan yol işaretimsin

 

Gözlerim ışıltıyla bakar her örümcek ağına

Güvercinin nurdan yuvasına

Vahit çağında bir hikmetini onunla gösteren Rahman

Uzansan yıkılacak örümcek ağı

Uzansan kaçacak uçacak güvercin

Kaçmaz ve yıkılmazı yaratan Rahman

Nur Resulle Hz Ebubekir Sıddık’ı o an korudu

Gözlerim ışıltıyla bakar her örümcek ağına

Güvercinin nurdan yuvasına

 

Tezatsın dünyanın tadımı olur

Karışık yolarda gezen çözemeyen mutlumu olur

Yetim iken solmadan vahiy çağına koşan

Tek başına değil Rahmanla kesret ile yol alan

Gönüllerin merkezine damarına gülüşüyle varan

Gökyüzünde meleklerle bizimle olan

Nurdan Nebi yaşamadı mı tezatı

 

Cahiliye ile yok olan insanoğlu

Nurdan İslam’la var olan dirilişe koşan insanoğlu

Nurdan Nebiden önce bir batış yıkılış

Nurdan Nebi ile bir var oluş hakka koşuş

Zalim koltuğunda yarınından emin

İnsanlar zalim kıskacında dilim dilim

Nebinin gelişiyle yıkıldı ya zalim demin

 

Anlamsızlığı küçümseme içi bin bir sır dolu

Gözyaşına acı vardır içinde var bin bir yolu

Çileye sırtını dönme uzanır herkese kolu

Anlamsızlık anlamanın kapısını açar

Gözyaşı merhametin gülüşüne vardırır sarar

Çile sabrı sabır derman ile çare merhemini sunar

 

 

Sonsuz değil bu dünya sona varacak

Sonun ardında sonsuza yol ulaştıracak

Sondan sonra sonsuzu yaratanla kul olacak

Naçar kapısı çareye varış kapısına kapı

Varmazsan ulaşamazsın çaresiz kalırsın

Tezatlar dünyasında tezatla yaşar böyle insanoğlu

 

Kendi aklınla çözülmez bu tezatlar

Yaşamak gerek tezatı her canlar

Çözünmezi çözer uzanır vahyin nurdan kolları

Yükünü hafiflet akıl ile yorma kendini

Vahyin nurlu yolunda yürü deme yokum

Var olanla var ol çözülsün tezatlar

 

Bu dünyanın yolu olsa da derin

Umman mana dolu insan mana kulu

Manaya ermek için manaya bürünmek gerek

Vahyin gölgesinde manayı imanla almak görmek gerek

Kapanmadan bakan gözler manayı bulmak gerek

Derin umman derin manaya koşar kul

Ara kendinde manayı Vahiyle bul

Bundan başkada arama sen bir yol

 

Bak kâinata kim kaldı kim ne aldı

Bir şeyler alanlar kazanalar ne ile baş başa kaldı

Gelen gitti giden bak nasıl nereye gitti

Var olanla gelen bitenle gitti

Var olanla gelen var olanla gitti güldü

 

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

 

 

 

Gideceğim

Sen yüreğimdeki acıyı hissetmeden

Kaprislerinle sen saklambaç oynarken

Özlemlerini tek tek uçuruma atarken

Sana yaranmanın sancısını yaşamadan

Seni ve sokakları terk edip gideceğim

Seni terk ettiğimi sen bile bilmeyeceksin

Yüreğimdeki bıçak yarasının izini görmeyeceksin

Sokaklar sensiz olduktan sonra

Sahildeki martılar uçmadıktan sonra

Beklenilen gelmedikten sonra

Burada kalmanın ne anlamı var

Afetler kol gezerken bedenimde

Seni ve sokakları terk edip gideceğim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Mahinur Tebessümlerimizle.

Mahinur geceleri tebessümlerimizle kutsallığa boyarken

Sıradanlık karşımızda cesurca uzaklaşırken gözlerin şafak kadar güzeldi

Adımlarınla açılan umut kapıların kolu güneşe doğru açılırken

 Anlamsızlık kokan düşler karanlık sokaklarda kayboldu

Kavuşmayı unutmuş caddelerde 

Birbirimize hasret kokan çiçeklerin kokusunda

Karanlıkta kalan kaldırımları ışıtarak sevinçle sarıldık

Caddeler kaldırımlar sanki asırlardır buluşmaları unutmuş

Gözlerimizde akan sevinç gözyaşlarına hasret

 Bilmem kaç yıllarca özlem duymuş gibi

Ayaklarımızın altında dans ediyordu adeta bizimle beraber

Kaldırımlar caddeler...

Ertesi güne hep kalan mutluluklar

Sevinçler...

Umutlar sanki bizimle güldü...

Yokluğumuzda ne kor alevlerde kalmış

Çiçeksiz solmuş baharları yaşayan

Gece ve kâinat...

Küsmelerin cehenneminde yatan gece gündüz

Bizimle beraber...

Mahinur tebessümlerimizle kutsallığa boyandı

Gülümseyen gözler birden etrafımız sararken

Sevinçlerin aldanışların prangasın da

Koşmalar yıkılışın zincirinde kurtulurken

Bizimle tebessüm edenler geceyi sabaha kadar

Birbiri ardına mutluluğa boğdu

Sırtımıza vurulan ihanetler tek tek kayboldu

Gecenin karanlığında

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sözlerim

Arzularının peşinde koşanın değil, İnançlarımızın peşinde koşanın yanındayız, Yarınlara imanı taşıyanlarla beraberiz…

Bayramlarda deniz tatil özlemi ile yaşamayı hayal edenlerin değil, akraba ziyareti ile komşu ziyareti ile bayramı gönülde yaşayan ve yaşatanların peşindeyiz…

Bir hayali vardır diye o hayalleri yıkanların ve kendi hayallerinin peşinde koşanların değil, kendi hayalini geriye atarak, insanların hayalleri gerçekleşsin diye inançla imanla umutla yola çıkanların peşindeyiz.

Acıyan yaramıza yara açan değil, acıyan yaramızı saran merhem olan merhametlilerin yanındayız.

Mehmet Aluç

Dondurucu Zemheriler'de Gül Yetiştirmenin Edepsizliği.

Bunca yıllık yalnızlıktan hasret ve hicrandan sonra, insanımız İslam ile iman ile yeniden kendine dönüyor kendini arıyor, özünü arıyor, yabancılaşmanın ıstırabını, anlayarak imansızlığın gönüllerde ve yaşamdan açtığı onulmaz yaraları görerek yaşayarak, imanı görerek kalbine hayatına ruhuna kalkan yaparak bunca yıllık yalnızlıktan hasretten hicrandan kurtuluyor kurtulup kendini, bulmaya çalışıyor Elhamdülillah. Vefa bizim semte çoktan beri uğramadı diyenlere nur nur geliyor imanlı gönüller, merhametleri ile umman umman merhamet ile coşmuş iman ile. 

Uzun zamandır ayrılık rüzgârı esen sokaklara, şer üstümüze kar gibi yağarak bedenlerimizi ruhumuzu tir tir titretiyor, benliklerimiz benlik kavgasında esir düşmüş diyenlere huzur dolu bahar iklimlerinin muştusu ile geliyor, ümit var olun. Özlemle bekleyen bir çift hüzün dolu gözlere, yüreğe ellerindeki vefa kokan gülleri ile geliyorlar. Sevgiyi ertelemiş, pişmanlıkları öbek öbek dizmiş, küsmenin okyanusunda boğulmuş bir adım atarak; sevgiyi hapse atmış gönüllerin kapısını açmaya sevgileri özgür bırakmaya küsmeleri barışmanın barış kanatları çırpan güvercinleri ile barıştırmaya, pişmanlıklar için tövbe kapısının varlığını hissettirmeye aday imanlı gönüllerimiz geliyor. Koşarak geliyorlar biliyorlar ki ölüm insanı ansızın çağırır gönüller geç kalmasın geç kalarak alev alev yanmasın köz olmasın diyerekten uçarcasına geliyorlar. 

Dünyanın en harika eserinin iman olduğunu göstermeye… Hep beyaz gecelerde tek başına yapa yalnız geçirdik yanı başımızdaki mutluluğun resmini mutsuzluğun gözyaşı ile değiştirdik utanmazcasına, soğuk kış gecelerinde esen soğuk yanına yalnızlığın boranını da katarak kutup soğuklarından daha soğuk gecelerde soğuğa karşı haykırdık acılarımızı çare gelir diye merhametin sıcaklığını yanı başımızda görememenin körlüğünde... Dondurucu zemherilerde gül yetişir diye buz tutmuş toprağa güller diktik yetişir diye hoyratça! Hasreti zindanlarda büyüttük. Gül büyütemedik koynumuzda yalnızlığın korkunç hüzün dolu meltemlerini zalimlik kokan, hüznünü büyüttük utanmadan edepsizce! Merhamet sevgi dostluk bir damla olsun imanı katarak damarlarımızda bir an olsun akmadı, akmasına izin vermedik. Tanıyamadık birbirimizi aşkı sevgiyi insanlığı, hep dikenlere sarıldık acımasızca kanatan, gülü sevmedik gülü sevseydik diken kanatmazdı hep dikenleri sevdik, umutlarımızda hayallerimizde geleceğimizde hep diken gibi oldu hep battı hep kanattı! 

Tutsak güvercinlerimiz gökyüzüne salmadık, karanlık dehlizlerde kafeslerde yaşamasına izin verdik, her sözümüze duygularımıza prangalar vurduk, bilinmezlik diyarlarına yolcu ettik yanımızda bilinenin yolu var iken. Gözlerimizde akan yaşlar sızladı, kalplerimiz taştan heykellerle süsledik, betondan setler çektik. Ayrılık bile bıktı kavuşmak yanı başında beklerken, vaveyla vaveyla. Kendi söylediğini işitmeyen sağırlar gibi, söylenenleri sunulanları duymadık kabul etmedik insafsızca!

Bu acıları gören imanlı gençler nesiller geliyor işte çare olmak sunmak için kapılarınızı sakın onlara kapatmayın, açmazsanız ömrünüz bu acıların içinde yok olup gidecektir ister inanın ister inanmayın. Öyleyse, bir kez daha her şeye olumlu olarak hataları kabul etmenin erdemine sarılarak, hayata insanlara gönüllere bakmalı değil miyiz kendimize siz ne dersiniz? Şu andaki yaşadığımız prangalarla mahkûm varlığımız bizi biz etmeye yetiyor mu acaba? Olduğumuzdan fazlası olmaya niyetli değil miyiz, hak etmiyor muyuz? Yetiyor muyuz kendimizi kendimiz mutluluğun kardeşliğin engin denizinde yüzmenin güzelliğinde yüzmeye kucaklaşmaya? 

Ayaklarımız varıyor mu fıtratımızın zirvelerine ulaşmaya merhameti kucaklamaya dağıtmaya ne dersiniz? Kendimizden birbirimizden ayıran kocaman bir dağın arkasına saklanmayı bırakarak küçük bir dağ olmalıyız engin ovaların önünü kapatmayan dağ olmaya ne dersiniz.. Ferhat olup Şirin olan yanımızı arıyoruz, oysa bu halimizle bizde Ferhat ’lığın izi yok ki şirini arayalım. Dağın öbür tarafında bırakıyoruz kör gözümüzle aslında kör olmayan iki elimizle kapayarak kapattığımız gözümüzle kendimizi; hep bu yamaçta kalıp kazıyoruz kazıyoruz kendi kuyumuzu. Kim bilir, belki de kendi kendimizi kesen kör bir bıçağız, hatta keskin bir kılıcız. 

Bu nedenle gelen imanlı gönüllere kapınız her zaman açık tutun ve korkmadan çekinmeden yaklaşın size sunduğu önce Allah'tan sonra Kurandan ve Resulden aldığı İslam'ı ve gerçek imanı alın korkmadan yaşayın, yaşatın zaten eksik bir şey varsa, önünüzde Kuran ve sünnet ve Âlimlerin ışığında tahlil ederek gerçek ve doğruyu zaten göreceksiniz. Az biraz cesaret edin haydi durmayın yarın çok geç olabilir hatta biraz sonrası bile geç olabilir. Selam ve dua ile.

Mehmet Aluç

YÜREĞİMİZDE HASRET

YÜREĞİMİZDE HASRET

Yüreğimizde hasret
Gecenin soğuk yüreği
Özlemlerimiz
Titreyen anılarımız
Binlerce ahin alındığı anlarımız
Sabır dualarımız her an taptaze zamanlarımız
Hasretimiz alabildiğince dipdiri yarınlarımız
Özlemlerimize tırmandıkça vuslata doğru koşmalarımız
Gözyaşlarımızda mutluluk coşkusu dile gelir vuslat ile her anlarımız
Suskunluğumuz çok kıymetlidir bilinirse heyhat 
O an özlemlere kavuşturan vuslat
Vuslatın gece yarısını vurduğu özlem dolu o anlarda
Hasreti özleme kavuşturan
Özlemi vuslata dönüştüren o suskunluğumuz değeri anlaşılır pırıl pırıl
Gözlerimizde mutluluğun cennet kokusu yansımaya başlar
Hüzün dolu o bakışlar sessiz terk edilişlere takılı kalır
Bir o kadar da yok oluş eklenir yok olur gider
Mehmet Aluç