Gönlümün Zenginliğini Senin Gönlünde Buldum

Ağlatma beni ey dilber bu can aşkı sende bulduysa

Aşk meyvesini gönlünde tatmak için umudu olsunsa

Lütuf edip gönlünü bağışla bana aşkım gönlüm senin oysa

Arayıp bu fakir gönlüm zenginliğini senin gönlünde buldu

Aşktan güzel yol var mıdır gönlü kuş gibi uçuran ileri geri beri

Sevmezsen sen beni ben kalırım bu dünyada bir kemik deri

Bu gönlümün son durağı mutluluk yeri hanın senin gönlünün yeri

Arayıp bu fakir gönlüm zenginliğini senin gönlünde buldu

Gel söndür aşkın ile yanan köz olan gönlümü sinemi

Seven gönlün kadri kıymeti kıymet vermemek mi?

Sana gülümseyerek kapında sabahlayan aşığı sevmemek mi?

Arayıp bu fakir gönlüm zenginliğini senin gönlünde buldu

Didarın çevirdin benden gönlümde yara var görmezsin

Terk eyledin gönül diyarımı halin nicedir sen bilmezsin

Seni seveni sevmedin aşk’sız sen hiç bu âlem de gülmezsin

Arayıp bu fakir gönlünüm zenginliğini senin gönlünde buldu

Kul Mehmet’im yar sözünü bağlamadın sen hala ikrara

Yolumu döndürdün ikrarsızlığınla yüksek çıkılmaz dağlara

Söyle nasıl ekeyim gül gülümsemezsen viran olmuş bağlara

Arayıp bu fakir gönlüm zenginliğini senin gönlünde buldu

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Dilber

Dilbere doğru gidecek oldum

Yola çıkmadan çatık kaşıyla soldum

Beni sever'misin diye sordum

Gönülümü seven kuldan'mısın dedi

Seni gördüm lisanım tutuştu

Can evim çatık kaşınla soldu

Elbet seni seven bu candı aşık oldu

Gönlünü seven kuldanım dilber

Aşkın yolu kamiller içindir dedi

Bu yolda nice aşık kafayı yedi

Gönüldeki oyunları bozan kimdir dedi

Gönülümü seven kuldan'mısın dedi

Gönüldeki oyunları bozan aşktır

Gözlerden akan aşk ile yaştır

Beni mest eyleyen hilal kaştır

Gönlünü seven kuldanım dilber

Öfkeni aşk ile dindirir'misin

Kin nefreti gönülden siler'misin

Haydi kalk çöllere gidelim dersem gelir'misin

Gönülümü seven kuldan'mısın dedi

Ben kul Mehmet  zaten sensiz çöldeyim dilber

Bakışlarında var sanki kokulu amber

Haydi kalk yola düşelim beraber

Gönlünü seven kuldanım dilber

Mehmet Aluç

Susma Konuş Ey Gönlüm

Ah endişeler kervanı, gönül dünyamı çerçeveledin, yüreğim pır pır eder ayrılık kapımızı çalar diye.

Ah gönlüm ne kadar kırılgansın hassasın?

Sen sevgi aşk ile olduktan sonra korkma dersinde ey gönlüm, ayrılık kapısı açılır da derman bana ulaşmaz diye korkarım!

Ah gönlüm sen bilmezsin bir daha böyle gönülden seveni bulmak çok zor, yar gittikten sonra âlem bana hayran baksa ne faydası olacak?

Susma konuş ey gönlüm, bana yardımcı ol, bakışlarına gülüşlerine hayranım, tatlı bakışları ile bakmaz ise ben ne yaparım ey gönlüm bana cevap ver susma? Ben okurum aşk ile gönlünü ya o benim gönlümü bir gün okuyamaz ise bana ben ne yaparım ey gönlüm?

İşte böyle ey gönlüm her an bu endişe çığlığım gönlümü tarumar ederek ruhumda senin etrafında yankılanır ve sende duyarsın, bir şey söylemezsin, eğer bana bir şey söylemezsen yıkıl git bana yanındayım deme sakın, bundan sonrada olma bana sen yakın…

Ey gönlüm senden isteğim gönlüme ışık olan bu ışığı söndürme, ben söndürmeye çalışırsam bana hatırlat, sevda bahçemde hazan rüzgârları esmesin…

Ben onsuz viran olurum ben viran olursam sende viran olursun

Yârdir gönlümün dilberi

Göğsünde açar aşkın gülleri

Gönül hanemizde öter aşkın bülbülleri

Hicran elbisesi giymesin ömrümüz ey gönlüm

Mehmet Aluç

BİR MENZİLE VARMASAN

BİR MENZİLE VARMASAN  (Aşık Sümmani)

Bir menzile başa kadar varmasan,
Sen o yola kervan olsan ne fayda.
Bir dilberin sinesine konmasan,
Hayal ile mihman olsan ne fayda.
Bir yazı ki kara olur kalemde,

Sözü hor görünür her bir kelâmda,

Bir güzel ki seni sevmez âlemde,

Ya sen ona hayran olsan ne fayda.

Arâbî Farisi dilin olmasa,

Bülbüle münasip gülün olmasa,

Asla bir meslekte elin olmasa,

Dava ile sultan olsan ne fayda.

Deli gönül bir isyandan beridir,

Bir ah çeksem dağı taşı eritir,

Her bir güzel bir yiğidin yâridir,

Elin güzeline baksan ne fayda.

Sefil Sümmani gel Hakk´ı zikreyle,

Verdiği nimete daim şükreyle,

Yaman kişi ta ezelden fikreyle,

Başa geçip pişman olsan ne fayda.

Aşık Sümmani