Ameller yok kopmuş gidiyor bedenler
Namaz niyaz karanlık gölgeler
içinde
Dinden haberin yok din ne söyler
bilmezsin
Müslüman’ım dersin gezersin
Müslümanlık öyle değildir yanlış
yolda gidersin
Şimdi söyledim diye birde kızarsın
Herkes kendi eliyle oynar bahtı
karayı
Sonrasında ağlar kaderden der
utanmaz
Farkına varmayı unutmuş nefis
şeytan peşinde
Varlık gününde ağa paşa yaklaşmaz
kimse yanına
Karanlık koridorlar açar gönüllere
ışık olmaz yarına
Kapatır tüm güzelliğin kapılarını
utanmaz edepsiz
Bir anda kalır karanlıkta figan
feryat ile yok mu ışık der
Dara düşer koşar Rahman’a derman
aramak için
Kapattın bütün kapıları kapı ne
ararsın derman ne ararsın
Umursamazlığınla zalim rolünü
oynarsın
Helalden değil haramdan çarpar
çırparsın
Hakkın olmayanı alır gönülleri
parçalarsın
Şehrin kavşaklarında harami gibi
beklersin
Soluksuz kalınca soluk için Rahman’a
koşarsın
Alacak soluk mu bıraktın soluk
ararsın utanmaz
Kış gününde baharı yaşarsın evinde
İnsanlara da kışı yaşatırsın yaz
gününde
Yenik düşmemek için kurnazlıkla iş
görürsün
Ayağın taşa takılır yenik düşersin
feryat edersin
Kalkmak için Rahmana koşarsın
utanmaz
Kalkması için kimin elinden tuttun rezil
Ondan sonra kalkmak için el ararsın
edepsiz
Doğru söz söyleyene muhalefet eder
yalanlarsın
İşine gelince doğru söylüyor diye
yanına koşarsın
Kul Mehmet’im der ki sen kendini
kandırırsın
Güzel hatıraları beğenmez yakar yok
edersin
Sonra hatıraların güzelliğinden söz
edersin
Yalnız başına kalınca yalnızlığı
kadere söylersin
Dansöz gibi kıvraklığın elbet son
bulacak
Cehennem ateşinde yanarken kor alev
Kıvranmaya yerin dahi olmayacak
Mehmet Aluç-Kul Mehmet-
