Deli Divane

Nedeliyim ne divane
Çok seviyorum aksine

Ayrılık çalınca kapımı

Yıktı gönül yapımı

Kırdı o an gönül sazımı       

Oldum böyle deli divane

Üzülsem de alabildiğince

Ayrılığa bulunmayınca bir bahane

Ayrılık oluyor o an şahane

Olsan da dönen pervane hazır bahane

Oldum böyle deli divane

Alsam gitsem başımı

Boşa akıtmasam gözyaşımı

Vermesem boşa savaşımı

Olmuyor sızlatma başını

Gonca güllerimi derdim

Oldum böyle deli divane

Sevmem artık nazlı gülleri

Kınasa da beni birileri

Esse gönlümde hazan yelleri

Kapandı artık gönül defteri

Tutmalı ayrılığın elinde

Gitmeli girmeli yerin dibine

Oldum böyle deli divane

Söyleseydi suçumu

Bölmeseydi uykumu

Parçaladı gönül kuzumu

Anlatamam bu durumu

Viran illerde ağlarım

Kime halim anlatırım

Kapalıdır bunun yorumu

Aradım sağımı solumu

Oldum böyle deli divane

Kul Mehmet’im çek sancını

Unutma sakın bu acını

Dönse de açma sakın kapını

Kaybet artık anlayışını

Dön yürü kendi yolunda

Tut seni sevecek birinin kolunda

Yürü koçum kendi yolunda

Oldum böyle deli divane

Şimdi oldum aşka pervane

Şimdi sevdiğimde bir tane

Gülüşleri de şahane

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Fikirsizler

Kendini insan sanan insan olmayan fikirsizler varmış, fikirsiz'likleri ile ülkeyi yıkan zalimlerden olmak için can atarmış, bu fikir'sizler…

Kendi fikri çöl gibi olan fikir'sizler, kendi fikrini çiçek açan gül sanırmış, kendi fikirsizliği ile batarken, ülkeyi batırmaya çalışanlar varmış.

Kendisi sesleri gibi, kargaları bülbül sanan adamlar varmış, sesleri ile gülün başında öterken solduranlar varmış…

Kendilerini değerli gül sanan fikirsizler kendilerini su ile beslerken, gülün dibine benzin dökerken su döktüğünü sananlar varmış!

Ömrü kara hazan ve kara hüsranla geçerken farkına varmayan fikirsizler, bahar ayını yaşıyorum diye sananlar varmış.

Kapıları şerre açan fikirsizler, güzelliğe açtığını sanan fikirsizlerin ağladığı ve hüsran il yok olduğunu bilemeyen fikirsizler ordusu varmış.

Fikirsiz hançeri sinesine saplar iken, kendisine de saplandığını görmeyen fikirsizler ordusu varmış, AYRICA kendilerinden haberleri olmayan fikirsizler varmış.

Ayağı kendi pisliğine takılarak düşen fikirsizler varmış, onun pisliğe değil gül bahçesine düştüğünü sanan fikirsizler ordusu varmış!

Yolları pislik ile döşeyen fikirsizler varmış, onun pislik döşediğini değil suladığını sanan fikirsizler ordusu varmış.!

Sönmüş fikirsizlik ile ısınmaya çalışanlar kendilerini yaktığını görmez iken, onları görenler ışığı ile karanlığı aydınlattıklarını sanan fikirsizler varmış!

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Münzevi Evimde

Yorgun umutlarım hazan mevsiminde

Yaşar titrek,titrek gözyaşı dolu ömründe

Köpüren sevgilerim yok olurken gönlümde

Büyüyen bir yangın sarmış yanıyor cemalim de

Ruhum kavgasında biten ömrümün hazan mevsiminde

Zehrini akıtırken, ruhuma ve bedenime kavganın şerrinde

Ömrüme yavaş,yavaş düşer iken mahkum hayallerim,

düşlerime kısık gözlerinde.

Düşlerim akarken zamana,

dünden kalmış memleketimin hasretinde.

Ömrüm kaybeden denizin gözyaşları ile güçsüzlüğümün mateminde

Ağlar ruhum tutsaklığın zindanında vaveyla,vaveyla mabedinde

Yüzerken derinsiz sellerde düşlerim,

gezerken anılarım gönlümün münzevi evinde.

Beklerim ilkbaharı münzevi bestemi yazar iken,

dinler iken gözlerinin içinde.

Bakar iken gözlerinin sahil kıyısına ürkek,ürkek,

esir düşen yalnızlığımın ertesinde sevdamın gemisinde

Beklerim seni münzevi şarkımı bestelerken seni gözlerinde

Sarmışım çocukluğumun kırmızı pabucuna hayallerimi de

Beklerim seni münzevi şarkımı bestelerken seni gözlerinde

Sabır ekmeğini kattım aşıma gözyaşıma

İçli türküleri yaktım sessiz sensiz çığlığıma

Yolladım tüm mektuplarımı körfezin yalnızlığına

Gömdüm hayallerimi umut rüzgarının sonbaharına

Baktım aşkımızın düşlerini beklerken musalla taşında

Ak gönlümün perdesi yırtılır iken hicran yarasının başında

Beklerken kırık kuşun kanadında özlemim göz yaşında

Sensizliğim can çekişir iken bir İstanbul sabahında

Hüzünlü gecelerim boğulur iken halicin serin sularında

Arar seni gözlerim istiklal caddesinin kalabalığında

Bedenim titrer iken soğuğun yankısında

İrkiliyorum Vedanın son busesinde

Biliyorum seninle olmayacak bedenim,

ikinci baharın penceresinde.

Yarım kalmış yanım üşür iken Pembe,pembe gözlerinde

Ben hala bekliyorum seni kız kulesinde,

çiğ sabahı acı,acı öten vapurun iskelesinde

Saçların savrulurken rüzgara, bahar kokan melteminde

Eriyorum içtiğim çayın içinde kattığım özleminde

Bitiyorum bir İstanbul sabahı umursamaz yangın gözlerinde

Gelmeyeceksin biliyorum bitiyor iken münzevi şarkım, bittiğinde

Gidiyorum hoşça kal acılarımla kıvranır iken sensizliğin mezarına

Sarılıyorum gömülür iken kefenimin üstündeki toprağa sen gibi

Kokuyor sen gibi terek edilmişlik kokuyor sen gibi

Terk edilmiş diyarlar gibi çamur kokuyor vıcık,vıcık sen gibi

Hiç olmazsa öldüğümü duyduğunda bir buse gönder,

soğuk mezarımın münzevi kokan toprağına

Sen gibi gönderme buseni,

benim seni sevdiğim gibi,

gözyaşı matemi gibi değil

Seven kul Mehmet'in boynu bükük

süzgün dalgın bakışlı aşkı gibi kokan kokusu ile gönder.

Mehmet Aluç

Lisanım Boşaldı

Damlasa da gözümde bugün hüzün toprağa

Ben seni sevmiştim güz ayında aşk ile

Hasret elimde tutsa demem mübalağa

Lisanım boşaldı yar sendeki bu aşk ile

Hazan mevsimi sinem nasibim var kor alev

Sensizlik eyler beni perişan gel beni sev

Cenk eyler gönlüm yar aşk ile seninle yar

Lisanım boşaldı yar sendeki bu aşk ile

Kul Mehmet’im başına yaz ayında yağar kar

Ne olur gülüşünle gel şifa ile sen sar

Yüreğimde sensizlik şifa olmaz bana yar

Lisanım boşaldı yar sendeki bu aşk ile

Mehmet Aluç

--------------------------------------

Empty my language

Also drops in my eyes today sadness soil

I love you, I fall in love with

Longing tuts I have also not hyperbole

Empty my language contest in love with you

Hazan season I share my bosom glow flame

Ey have come so miserable without you love me

Cenk O my soul split in half with you love

Empty my language contest in love with you

Mehmet oil per servant in the summer snow

What happens when you smile to come with healing song

Sensizlik half of my heart will not heal me

Empty my language contest in love with you

Mehmet Aluç

Susma Konuş Ey Gönlüm

Ah endişeler kervanı, gönül dünyamı çerçeveledin, yüreğim pır pır eder ayrılık kapımızı çalar diye.

Ah gönlüm ne kadar kırılgansın hassasın?

Sen sevgi aşk ile olduktan sonra korkma dersinde ey gönlüm, ayrılık kapısı açılır da derman bana ulaşmaz diye korkarım!

Ah gönlüm sen bilmezsin bir daha böyle gönülden seveni bulmak çok zor, yar gittikten sonra âlem bana hayran baksa ne faydası olacak?

Susma konuş ey gönlüm, bana yardımcı ol, bakışlarına gülüşlerine hayranım, tatlı bakışları ile bakmaz ise ben ne yaparım ey gönlüm bana cevap ver susma? Ben okurum aşk ile gönlünü ya o benim gönlümü bir gün okuyamaz ise bana ben ne yaparım ey gönlüm?

İşte böyle ey gönlüm her an bu endişe çığlığım gönlümü tarumar ederek ruhumda senin etrafında yankılanır ve sende duyarsın, bir şey söylemezsin, eğer bana bir şey söylemezsen yıkıl git bana yanındayım deme sakın, bundan sonrada olma bana sen yakın…

Ey gönlüm senden isteğim gönlüme ışık olan bu ışığı söndürme, ben söndürmeye çalışırsam bana hatırlat, sevda bahçemde hazan rüzgârları esmesin…

Ben onsuz viran olurum ben viran olursam sende viran olursun

Yârdir gönlümün dilberi

Göğsünde açar aşkın gülleri

Gönül hanemizde öter aşkın bülbülleri

Hicran elbisesi giymesin ömrümüz ey gönlüm

Mehmet Aluç