Deli Divane

Nedeliyim ne divane
Çok seviyorum aksine

Ayrılık çalınca kapımı

Yıktı gönül yapımı

Kırdı o an gönül sazımı       

Oldum böyle deli divane

Üzülsem de alabildiğince

Ayrılığa bulunmayınca bir bahane

Ayrılık oluyor o an şahane

Olsan da dönen pervane hazır bahane

Oldum böyle deli divane

Alsam gitsem başımı

Boşa akıtmasam gözyaşımı

Vermesem boşa savaşımı

Olmuyor sızlatma başını

Gonca güllerimi derdim

Oldum böyle deli divane

Sevmem artık nazlı gülleri

Kınasa da beni birileri

Esse gönlümde hazan yelleri

Kapandı artık gönül defteri

Tutmalı ayrılığın elinde

Gitmeli girmeli yerin dibine

Oldum böyle deli divane

Söyleseydi suçumu

Bölmeseydi uykumu

Parçaladı gönül kuzumu

Anlatamam bu durumu

Viran illerde ağlarım

Kime halim anlatırım

Kapalıdır bunun yorumu

Aradım sağımı solumu

Oldum böyle deli divane

Kul Mehmet’im çek sancını

Unutma sakın bu acını

Dönse de açma sakın kapını

Kaybet artık anlayışını

Dön yürü kendi yolunda

Tut seni sevecek birinin kolunda

Yürü koçum kendi yolunda

Oldum böyle deli divane

Şimdi oldum aşka pervane

Şimdi sevdiğimde bir tane

Gülüşleri de şahane

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Yol Verin Yollar

 

Yol verin dağlar yârim gelsin

Ya da izin verin ben gideyim

Aramızda uzun yol var nedeyim

Yol verin yollar yârim gelsin

Kaderde var ayrılık elden ne gelir

Yol verine ey kader yârim gelsin

Vuslat gelsin bize ulaşsın

Yol verin yollar yârim gelsin

Sevdanın yelleri başımızda essin

Nazlı yar gülüşü ile bana gülsün

Ayrı yollarımız bir yolda birleşsin

Yol verin yollar yârim gelsin

Selamımı götürün ey seher vakti

Bulsun bizi ey kader aile saadeti

Onun gülüşü bana hakkın nimeti

Yol verin yollar yârim gelsin

İçeyim yârin elinde aşkın şerbeti

Budur benim gönlümün niyeti

Ayrılıkta yârim beni kaybetti

Yol verin yollar yârim gelsin

Yollar yârim yolumu gözler bekler

Günün üstüne günleri ekler

Gözlerinde kanlı gözyaşları döker

Yol verin yollar yârim gelsin

Kul Mehmet’im bu dünya fani

Ya Mevla’m ayırma bu bedeni

Nazlı yârin sarsın kokusuyla beni

Yol verin yollar yârim gelsin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

İlacım Yokluğun

Yüreğimde fırtınalar eser

Acıları dillerimi keser

Bu hasretim bana yeter

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Bana bakanlar beni kınadı

Hasretini içtim ruhum canlandı

Bu ayrılık ikimizi de sınadı

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Gizlemiyorum gözyaşlarımı

Sırtımda sensizlik yüküm

Sırtını bana döndü bana yarınlarım

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Teselli aramıyorum meyhanelerde

Bahaneler yok sözlerimde

Hasretimi taşıyorum gönlümde

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Ben olayım gafil şaşkın

Senin oldu gönlündeki aşkın

Zaten bana yatkın değildi bakışın

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Ben çekerim eyvah’ı

Kıyamadım seninle gönül nikâhı

Olamadım da ne yazık gönlünün padişahı

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Muhannetin kahrını çekerim

Sanma sana da güzel derim

Güzel benim olmayınca ne ederim

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Gel dediğimde gelmedin

Mutlu bir gün göstermedin

Aşk bira fedakârlıktır bilmedin

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Bitmesin gönlümün hicran yarası

İstemem bende kalmasın aşkımızın hatırası

Beni aradı buldu bahtımın sen karası

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Bir gün karşılaşırsak görmem seni

Üzülme ayrılıkla rezil etmem seni

Çevir benden yüzünü görme sen beni

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Çok emindim sevginden

Döndün ettiğimiz yeminden

Çevirdik yönümüzü biz dünden

İlacım yokluğun şifam gözyaşlarım

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Bırak Kendini Kollarına

Artık ayrılık şarkılarını sen söyle

Hayat geçiyor kırgınlıklarıyla böyle

Nasıl yaşanılır söyle nasıl neyle

Bir yudum sevgisiz hasretle

Yaşanılır mı sen söyle

Bir an anlamamak

Bir anda bilememek

Nefretini sezememek

Anlamamanın bilememenin

Sezememenin çek sancılarını böyle

Susmak sessiz kalmak

Nasıl olur böyle

Bir ömür konuşmamak

Sessiz durmak hayata küsmek

Olur mu söyle

Neden böyle

Neden ağır olur çekmek söyle

Ağırdır hayatın yükü

Taşımayı bilmeyeni ezer böyle

Sorma neden ne diye

Kaydımı ayağın ezer öyle

El sallar bitirirken böyle şöyle

Bir an hissetmezsen böyle

Uçurum çiçeğini koklatır düşerken

Gel hak ettiğini bilemedin

Hak etmediğini yaşa der haliyle

Gündüz gözüyle

Çıplaklığın gerçeğiyle

Çeker seni en dibe tüm gücüyle

İçinde çılgın yenilgi

Siler umutlarını o silgi

Uzaklarda kalmıştır artık ilgi

Arama bir yudum sevgi

İşte sana koskocaman bir yenilgi

Bir şiirde gülümsememek

Şiirin gözlerinde hapis olmamak

Artık uzaklarda ulaşılmaz limanlarda

Fark etmediğin için kaybettin

Anlayamadığın için yitirdin

Kendini bitirdin

Şimdi neyin hesabındasın

Dibi bularak diplerde boğulmamanın mı?

Zaten diplerdesin

Sessizce boğuluyorsun

Bırak kendini kollarına

Ya boğar

Ya serbest bırakır

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Dikiş Tutmaz

Dikiş Tutmaz

 

Sarmayla dikmeyle dikiş tutmaz açtığın yara

El gün içinde beni düşürdün sen böyle dara

Beni terk ettin gittin geçtin mi şimdi kâra

Kanayan gönlüme atarım yüzlerce dikiş tutmaz

Aradığın mutluluksa bu yaptığınla seni bulmaz

Uykularım haram gecelerim haram beni uyutmaz

Ben unutmaya çalıştıkça hatıralar yakamı bırakmaz

Hatıralar güzelde beni sen gibi sarıp sarmalamaz 

Kanayan gönlüme atarım yüzlerce dikiş tutmaz

Aradığın mutluluksa bu yaptığınla seni bulmaz

İnsan alışıyor her şeye lakin ayrılık çok zor

Tutmaya çalışsan tutulmaz eli gönlü yakar kor

Ah sen gel bu acıyı çekmeyene değil birde çekene sor

Kanayan gönlüme atarım yüzlerce dikiş tutmaz

Aradığın mutluluksa bu yaptığınla seni bulmaz

Bu ayrılığın acısına bir merhem ararım bulunmaz

Gece gündüz deliler gibi ağlarım buda çare olmaz

Hangi yöne dönsem ayrılık Vuslat hemen gelmez

Kanayan gönlüme atarım yüzlerce dikiş tutmaz

Aradığın mutluluksa bu yaptığınla seni bulmaz

Çalışmayla bu ayrılığa çareler bulunmaz

Bu hasret acıyla gece gündüz yol alınmaz

Bu hasreti çekmekten başka bir yolda bulunmaz

Kanayan gönlüme atarım yüzlerce dikiş tutmaz

Aradığın mutluluksa bu yaptığınla seni bulmaz

Otur bu acıyı çek ağla ya terk et bu dünyayı

Parayla da mutluluk olmuyor ki veresin parayı

Alnımıza sürdük elden ne gelir bu silinmez karayı

Kanayan gönlüme atarım yüzlerce dikiş tutmaz

Aradığın mutluluksa bu yaptığınla seni bulmaz

Susmak çare değil kaçmak hiç çare değil

Kul Mehmet’im sen deme bu ayrılık layık değil

Gel bu ayrılığın önünde saygı ile sende eğil

Kanayan gönlüme atarım yüzlerce dikiş tutmaz

Aradığın mutluluksa bu yaptığınla seni bulmaz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Sözlerim

Saracaksan yaranı yârine sardır, başkaları sararken kanatır, hiç kimse yar gibi hafif dokunuşlarıyla dokunamaz saramaz, incitir.

Sana içimi açamazken, nasıl ayrılıklara yelken açmamı benden isteyebilirsin? Nasıl ayrılığa doğru yürümemi benden bekleyebilirsin?

Gitmemi benden isteme, ben daha sana gelmenin tadına varamadım ki, gitmenin acısı ile bu gönlüm yakayım ıstırap içinde kalayım!

Gitmek bir yara, kalmak cennet bahçelerinde yâri ile gezintiye çıkmak var iken ey sevgilim gitmeleri sen ve ben unutalım…

Hayatım seninle son durağa kadar gidecekse şunu bil ey sevgilim, hayatımızda müsait bir durak olmayacak tek bir durak olacak bu da son durak, bunu iyi bil de beni öyle sev sevgilim.

Küçükken düşerdim dizlerim kanar acırdı annem öper geçerdi, şimdi aşka düştüm gönlüm kanıyor annem öpse de geçmiyor, bu gönlüm annen değil sevdiğin gelsin öpsün sarsın diyor.

Aşk ile gönlünde bahar çiçeklerini açtır, sonbahar mevsimi aşka yakışmaz, aşkı soldurur hicran kapısına götürür.

Ben yaramaz bir çocuktum çocukluğumda, şimdi hala yaramazım ve bu yaramazlığımı çok seviyorum, sen beni unut dedikçe ben hala yaramazlık yaparak seni unutmak istemiyorum. Gel sende benimle yaramazlık yap, iki yaramaz çocuk gibi birbirimize sarılalım.

Ben seninle karanlıklarımı gündüz yaptım, şimdi bana sakın ola ayrılık sözlerini söyleme hatırlatma, ben artık karanlıklarda yaşayamam, korkarım.

29 harften üç hece aldım gönlüne gönlüme “aşk” diye aşkı yazdım, geriye kalan 26 harfi başımıza nöbetçi diye diktim, ayrılık hicran gözyaşı etrafını etrafımızı sarmasın diye.

Ben saatin yelkovanında akrebinde dolaşırken her an her saat başı seni bekledim yolunu gözledim, dakikalar asır oldu, sen hala bir saniye olarak yanıma gelmedin…

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Kırık Kalpler Mezarlığında

Kırık Kalpler Mezarlığında

Bekliyorum Bir Tanem

 

benden uzaklaştın gittin ya bir tanem
giden sen değildin bendim
bendim bu dünayayı terk edip giden
mutluluğa sevgiye gülümsemeye hasret kalan
yarınları sakat doğumsuz öksüz kalan
sevdiğinin gamzelerine bir öpücük
bir demet çiçek bırakmaya hasret kalan bendim
sensiz bir tanem ne şehrim kaldı ne de bir ilim
ne de bir ovam yaylam kaldı
hepsi gidişinle kurudu kaldı
bir daha yeşermez ovalarım yaylalarım
ötmez artık gönül bahçemde bülbüller
artık kim yüreğimde acılar olunca dağlayacak
gülümsemeler ile saracak
dünyamı kim öpücüklerle ısıtacak şenlendirecek
kim sımsıcak yumuşacık kolları ile beni saracak
sen gitmedin bir tanem
ben gittim kayboldum
ne önümü görebiliyorum 
ne de yarınlarımı örebiliyorum gülüşlerinle
gönül evim hanemde baykuşlar ötüyor
tüten ocağım tütmez oldu
seni bilmem ama 
ben ben var ya
kollarımı açanda kollarım kırıldı
hayallerim yıkıldı görünmez oldu
aşk artık gönlüme şarıl şarıl akmaz oldu
yüzüme artık kimse bakmaz oldu
yanarken yüreğim kor alev
gidecek her zaman ki gibi
Yüce Rabbimin yanı kaldı
gerçi her zaman bizimleydi
gönlümde hep seninleydi
buda benim seninle imtihanımdır dedim
sabırla sabrı bekledim
yeniden karşıma çıkarsın dedim
bakarsan dört bir yanına
seni arayan
sevgine susamış gözlerimi göreceksin
rüzgarı dinlersen sevgi dolu sözlerimi duyacaksın
unutma bir tanem ben seviyorum seni dön gel bir tanem
hata ettim de koş gel kollarıma sarıl bana
sarılayım aşkın kokusuyla sana doya doya
şimdi sen kokan sahilimizde seni bekliyorum
gözlerin sahilde denizde kalmış
ona bakarak kendimi avutuyorum
dalmıyorum karanlıklara
sakın üzülme
gülen gözlerin gibi denizdeki gözlerine bakarken gülümsüyorum
koş gel bir tanem ben seni bekliyorum
ıssız kalmasın sahilimiz martılarımız sevdamız
martılar isminle ötsün
gülüşünle sahil martıların ötüşüyle şenlensin
gözlerinde ben ve yarınlarımız gülüşün olsun
bekliyorum seni dön gel bir tanem
bekliyorum...
Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Veda Vaktinde Kendimle Yalnızım

veda vaktinde  ben koptum bu dünyada

yağmur gibi yağdı düşlerim okyanuslara

çırıl çıplak kaldım düştüm uzaklara

artık veda vaktinde kendimle yalnızım

artık sesleniyorum uzaklarda kendime

mutlu mesut cevaplar alıyorum kandi sesimden

gönlümde ötelere kandiller yakıyorum karanlığa ışık diye

artık veda vaktinde kendimle yalnızım

ışık ötelerde bana tekrar yansıyor kendim diye

yüreğime örttüğün perdeler açılıryor kendi ışığımla

sen ötelerde karanlıklara gömülüyorsun ahımla

artık veda vaktinde kendimle yalnızım

dönük kalmasın bana artık yüzün

aynalar sana küssün kalsın bakmasın

baharlar senin yanına hiç yaklaşmasın kaçsın

artık veda vaktinde kendimle yalnızım

biraz ölümdür sanki hasret kabulümüzdür

gönderen kalbimize Rahmandır başımız üstündedir

kırık bir hayatın içinde yaşarız yarınlar bizimledir

artık veda vaktinde kendimle yalnız değilim artık

anladım ki yüce Rahman artık her an benimledir

Mehmet Aluç-KulMehmet

Götürdü

yıllar varki düştüm ardına
ayrılık yükünü vurdun sırtıma
bindin gittin ayrılığın sırtına
acımadın yıktın seni seven bu canımı
giderken arkandaki çıkardığın fırtına
aldı beni viran ellere götürdü

 

açmadın bir gün benimle gözünü
esirgemedin söyledin yıkıcı sözünü
göstermedin o gülümseyen yüzünü
gösterdin o ekşi suratsız yüzünü
giderken arkandaki çıkardığın fırtına
aldı beni viran ellere götürdü

 

her gün çıkardın  bin bir hadise
gönül evimde attın beni kodese
anlamadığım benden ne istediğinse
hep yolumu çıkardın çıkmaz adrese
giderken arkandaki çıkardığın fırtına
aldı beni viran ellere götürdü

 

senden yedim severken büyük kazığı
seninle paylaşmıştım yediğim her azığı
seninle kuramadım mutlu bir aile ocağı
kısmette varmış senin elinde yemek kazığı
giderken arkandaki çıkardığın fırtına
aldı beni viran ellere götürdü

ellerimle yedirdim her çeşit kaymağı
seninle yaşadım ben anlam aykırılığı
gündüzüm  hep olurdu akşam karanlığı
buluştuğumuz yerdi sanki ayrılık mezarlığı
giderken arkandaki çıkardığın fırtına
aldı beni viran ellere götürdü

 

her oturduğumuzda sanki şeytan bize bakardı
koynunda merhamet değil sanki nefret yatardı
söylermisin aşk değil kin mi damarlarında akardı
bitirdin viran ettin beni söyle senin yüzüne kim bakar
giderken arkandaki çıkardığın fırtına
aldı beni viran ellere götürdü

 

kul Mehmet'im ben aldım boyumun ölçüsünü
benim yaşadığım gibi sende yaşarsın mahşer gününü
artık bir daha görmek istemiyorum o ekşi yüzünü
sensiz görüyorum artık çok güzel ben önümü
giderken arkandaki çıkardığın fırtına
aldı beni viran ellere götürdü

Mehmet Aluç-KulMehmet-

 

 

Söylesene Ey Zalim

terk edip gittin gönlümde ahlarım çoğaldı

benden başkası seni nasıl koynuna aldı

sen gittiğin günden beri zamanım durdu

söylesene ey zalim seni hangi neden benden aldı

hangi sebep seni aldı başkasının koynuna attı

gittiğin günden beri hasretin yüreğime dokunur

söylesene benim gibi seni seven nerede bulunur

ayrılık okları hasretinle yüreğime hergün saplanır

söylesene ey zalim seni hangi neden benden aldı

hangi sebep seni aldı başkasının koynuna attı

sen yanımdayken her günüm bahardı

söylesen kim seni aldı yüreğimde nasıl çaldı

gittiğin gündenberi gözlerin gözlerimde kor alev kaldı

söylesene ey zalim seni hangi neden benden aldı

hangi sebep seni aldı başkasının koynuna attı

mazi gülüşünle gözümde her gün canlanır

ağladıkça seni seven gözlerim kanlanır

söylesene ey zalim severken insan nasıl aldatılır

söylesene ey zalim seni hangi neden benden aldı

hangi sebep seni aldı başkasının koynuna attı

attığım her adımda ismini anarım yüreğim kavrulur

akan pınarlar çeşmeler gibi sanma yüreğim durulur

söylesen ey zalim insan nasıl sırtında hançerle vurulur

söylesene ey zalim seni hangi neden benden aldı

hangi sebep seni aldı başkasının koynuna attı

sen bu gönlümde göç ettin edeli

seni ararken ben oldum serseri deli

bana ulaşırmı bilmem tabiplerin eli

söylesene ey zalim seni hangi neden benden aldı

hangi sebep seni aldı başkasının koynuna attı

dolaşırım sensiz karanlık gecelerde

ararım sorarım seni şiirler de hecelerde

bulurmuyum seni ben bir gün bir yerlerde

söylesene ey zalim seni hangi neden benden aldı

hangi sebep seni aldı başkasının koynuna attı

bilmem ki ben sensiz nasıl sokaklarda dolaşırım

kolum kanadım kırıldı ben sana nasıl koşarım

sensiz sızım sızım sızılar her bir yanlarım ağlarım

söylesene ey zalim seni hangi neden benden aldı

hangi sebep seni aldı başkasının koynuna attı

son defa artık birbirimize dönemeyiz mi

ilk günkü gibi birbirimizi yine sevemeyiz mi

bahar çiçekleri gönlünde açıp tenime değmez mi

söylesene ey zalim seni hangi neden benden aldı

hangi sebep seni aldı başkasının koynuna attı

sebep neden neydi bilemdim sende söylemedin gittin

sebep neden bende ise neden bana güzellikle söylemedin

seni üzen dilimse onu sökerdim yerinde bilemedim

seni üzen sözlerimse söyleseydin silerdim gönlümde

söylesene ey zalim seni hangi neden benden aldı

hangi sebep seni aldı başkasının koynuna attı

kul mehmetim hiç yolun yoluma düşmezmi

beni bulup pişmanlığını gönül dilin söylemez mi

seni bilmem sensiz bu hayatım böyle devam etmez ki

söylesene ey zalim seni hangi neden benden aldı

hangi sebep seni aldı başkasının koynuna attı

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.