Yolların Sanma Kimsesi Yok

Ey melun kimsesiz, yolların sanma kimsesi yok

Bu yolları kendi gönlün gibi tenha sanma

Cihanın nimetini yok sayıp yola sahip çıkanlar çok

Aman hep böyle bilerek sen kendini yakma

Yolda ıssız değil insanda yalnız değil bunu iyi bil

Dönüp dönüp etrafa bakıp yanılma

Kendi rengini sarartan çıkar alçalma

Çalarsın sessizce duyulmaz sen sanma

Düzgün yolda gidene karışma buna alışma

Yolda ıssız değil insanda yalnız değil bunu iyi bil

Takma bela zincirini gönlüne kurtulamazsın

Düşersin bir gün derde derman bulamazsın

Derdi boş ver yanına varacak insan bulamazsın

Rüsva eden rüsva olur şimdi sen bunu da anlamazsın

Yolda ıssız değil insanda yalnız değil bunu iyi bil

Kim abad olmuş nefreti zikrederken

Hiç yorulur mu gece gündüz Allah diyen

Hiç zarar gelir mi iman ile gezen helal lokma yiyenden

Kim sefa sürdü yol kesen gönül yıkan bu âlemde

Yolda ıssız değil insanda yalnız değil bunu iyi bil

Konuşurken sen sakat etme sen dilleri

Halin güzel iken sakat etme sen halleri

Güzel haber var iken gönderme kötü haberleri

Neşe içinde yaşarken gönder sen neşeleri

Yolda ıssız değil insanda yalnız değil bunu iyi bil

Bak gör her şey kendi neşesi ile çağlar

Çiçekler mor mor açmış ne güzel kokuyor bağlar

Çiçeklerin kokusu ile bayram eder insanlarla çocuklar

Bak mezarlara bir zaman sağlardı şimdi öldü onlar

Yolda ıssız değil insanda yalnız değil bunu iyi bil

Taş yumuşak taştan katıdır senin gönlün

Hiç taş gibi gönlüne elin değmez mi bilmez misin yönün

Yok mudur sende gönül titremesi sessize mi aldın söndün

Susma söyle şimdiye kadar yıktın mutlu bir gün mü gördün

Yolda ıssız değil insanda yalnız değil bunu iyi bil

Ölenlere bak yemyeşil sarılmış kökleri ile sarmaşıklara

Bak gör mezar gönlünde öyle fazla gitme uzaklara

At gönlündeki taşları açık kalsın yaran anlarsın yarayı bir ara

Sen yeter ki az gülümse korkma deme ki bu yarayı kim sara

Yolda ıssız değil insanda yalnız değil bunu iyi bil

Kul Mehmet'im seyreyle sen bu âlemi

Rahmanın izi her yerde yaz bırakma sen kalemi

Rahman gönül yıkmaya mı gönderdi bu kimin söylemi

 Dinle tut bu sözleri ey kul ey bu dünyanın âdemi

Yolda ıssız değil insanda yalnız değil bunu iyi bil

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-( Nöbetçi Şair)

Engelli Değildir.

Bedenin eksik olması sakatlık değildir

Bedeni çalışmayan özürlü değildir

Bedeni adım atmayan engelli değildir

Fikri duygusu niyeti bozuk olan

Eksiktir

Özürlüdür

Engellidir

İnsan hayatını çalmaya kalkan

Fikri ile fikirleri yok sayan

İnsan hayatına pranga vuran

Duygusu olmayan

Hissi olmayan

Eksiktir

Özürlüdür

Engellidir

Sevgi nedir bilmeyen

Af etmeyi sevmeyen

Kendin başka hayatın üstünü çizen

Eksiktir

Özürlüdür

Engellidir

Yarınları yıkan

Kendine sadece yarınlar kuran

Düşleri karanlığa boğan

Soluğu nefret kokan

Eksiktir

Özürlüdür

Engellidir

Bedeni eksik olmak sakatlık değildir

Bedeni çalışmayan özürlü değildir

Bedeni adım atmayan engelli değildir

Olsa olsa hayata bir sıfır yenik girmiş kul denir

Olsa olsa hayatı bir adım geride yürüyen kul denir

Bir sokağın karşısında karşındayım

Senden ayrı değil seninle aynı duygudayım

Hayatın telaşında seni unutmuş değilim

Ağlasan da gülsen de hep yanındayım

Sensiz olursam ben engelli özürlü sakat olurum

Sen varsan yanında ben tamım

Ben seninleyim adım adım

Sensin benim gönül bağım

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Hasretinle Yaşatma

Bakışların sanki yüreğime saplanan ok

Sanma sensiz bana mutluluk yok

Sever görünüp sevgisizliğine artık karnım tok

Ya gel hasretinle yaşatma Ya da çek git dünyamda

Yeter ağlatma artık bu canı

Aşksız akar bu kulun kanı

Gülmeyen gözlerin bana ayan

Bana gülersin diye günleri bu kuldur sayan

Ya gel hasretinle yaşatma Ya da çek git dünyamda

Kul Mehmet sensiz aşkı neylesin

Seni sevmediğimi bilen bir kul söylesin

Ayrılığın hasretini bu gönlüm görmesin

Ya gel hasretinle yaşatma Ya da çek git dünyamda

Mehmet Aluç