Yakar Yıkar Şeytana Uyan.

İnsanlardan ayrı gezenin gör başına ne gelir

Hak yol var iken şeytan yolunu hak bilir

Uzun zaman geçse tek başına doğru zor bilinir

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Yürüdüğümüz bu asırda yollar dikenli çok zor

Herkesin yüreğinde yanar alev alev ateşten kor

İnsan mıyız değil miyiz bilinmez sen gel de sor

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Nasıl ne zaman kim düşürdü insanı bu hale

İnsan böyle zalim olmaz ki göz göre göre bile

Nasıl nefret ile insan düştü zalim peşine güle güle

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Bu gidişle uçurumdan başka menzile varılmaz

Nefret kin ile gönüller insanlık böyle parçalanmaz

İnsan der yanına yaklaşınca yıkarcasına davranılmaz

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Dünya değil mi bir günlük konaklamak için han

Herkesin bedeninde taşıdığı seninki gibi can

Bu nefrete son vermezsek daha çok  akacak kan

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

İnsan değil mi muhabbetle yaşayan yürüyen bir anda

Bu beden bu can değil mi emanet bize bu canda

Ölümden sonra sormaz mı bize dünya halimizi Rahmanda

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Kul Mehmet'im Rahman kâinatı yıkmamız için yaratmadı

Merhameti almadık kini aldık tam bir eşek inadı anlaşılmadı

Ecel gelir bu canı alınca çetin olacak hesap kaale alınmadı

Yakar yıkar şeytana uyan kadir kıymeti unutur

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bu Nasıl Bir Yok Oluş ?

Avare düşlerin içinde gezen yolcu

Dur bak bir etrafına nereye gidiyorsun

Kimsin

Günahkârlık kokan yolların içinde

Düştüğün çukurları görsene

Hangi zalim yolunu çevirdi

Seni bu yola gönderdi

Dur ve düşün

Az silkelen

Bak her adımda ölüyorsun ve diriliyorsun

Sancılarının eşliğinde

Nasıl bu sancıya dayanır bu beden

Cennet kokan sokaklar karşıda

Ne gezersin bu yollarda

Aç sana az gözünü

Dağılmışlığından kurtul

Dirilişle var ol yeniden

Bak bakalım yaşadığım dediğin

Bu hayat yaşıyor mu?

Az hisset ne olur

Şükür kapısına uğramadan

İsyan kokan ısırgan otları ile yakan

Yıkık kapıların önünde

Acılarınla daha hala ne beklersin

Bu nasıl bir yok oluş

Var olmak var iken seni yandıran

Paslı duvarların acısı'damı

Yüreğine işlemiyor

Parçalamıyor bedenini

Batarken her an yerin dibine

Yeniden çıkarken feryatla

Bitmeyecek mi bu sancıların

Son vermeyecek misin hala

Bak sana cennet kokan sokaklar elini uzatmış

Gör artık

Koskocaman karanlığı yırt

Kâinatı aydınlatan nura koş

Sevgiye koş

Mühürlemesinler izin verme gönlünü

Dön yüzünü sevgiye

Hatta bir adım at yeter

Yığınla biriktirdiğin sancılarından kurtul

Doğrul belin günahlarının ağırlığında

Ölç biç öfkenin desibelini

Hançerinin uzunluğunu

Akan kanların ne kadar aktığını

Ne olur çok zor değil

Nedir seni döndürtmeyen

Uzat elini ya da kırp gözlerini sevgiye

O ulaşır sana

Kendi günahlarının kefaretini veremezsin tek başına

İçinde yanan nefret mumlarını söndür

Kangren olmuş yaralarına derman için gel

Sönmesin umudunun gözlerindeki feri

Gel az gerisin geri zor değil

Kolayda değil

Ama sen adım atmazsan

İstemezsen

Bu olmaz

Çığlıklar kulaklarına feryatla

Çirkinlik kokan sözleri fısıldamasın

Haydi, dön gel gerisin geri

Sevgi limanına

Sahiline

Ovasına

Yaylasına

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ey Nefreti İle Gezen Nefret Sahibi, Az Ol İnsan...

  İnsan bazen gönlündeki coşkun sevgi ile karşısındakine al gönlümdeki sevginin tamamı senin olsun az biraz gülümse der, ama maalesef o karşındaki sevgiden anlamaz, gönlüne nefret tohumları ekmiştir anlamaz bilmez sevgiyi, bilmez sevgiyi, sırtını ihaneti ile döner gider... Sessizce usulca gönlüne dokunmak istersin kükreyen Aslan gibi seni parçalamak ister, sanki sen onun rızkına mani oluyormuşsun gibi,algıda seçici olmadığı için, algıları nefret ile köreldiği için anlamaz, yağan yağmurlar rahmettir çiçekleri böcekleri güldürür ama nefreti ile gezeni güldürtmez o rahmet ,çünkü kalbinin kapısını rahmete sevgiye kapatmıştır, anlamaz, bilmez, hissetmez!

  Hep kavgaya tutuşmak ister, hep yenilir tekrar kavga ister... Kalbini nefreti hırpalar yok eder görmez, masum olanı yıkmaya çalışır, pişmiş kelle gibi sırıtır, onu ancak cehennem paklar, ya da kul çaresiz kalınca ağlar o zamanda ölmeden önce yüce Rahman alnından haklar o nefret ile gezeni. Akşamdan üstüne yattığı zaten nefret, kalktığında elbise diye giyindiği nefret, günde üç öğün yediğin nefret, nasıl böylesi sancı gaz yapmaz midende hayret, hayallerin geleceğin ayakaltında bakar kör görmez. Ah nefreti ezip geçen gurur, hayatın aynasında o çirkin suratınla nasıl güzel görünmeye çalışırsın bilinmez! Seni taşıyanlar paramparça olur hayalleri geleceği nasıl anlamaz muamma! Çanakkale de yazıldı destan, destanı kabul etmez içindeki düşman nefretini kusar hala anlasana ey insan! Elinde dilinde nefret söylemi bundandır o batı denilen zalimlerin, yenilgiyi hazım edemez, zaten hep yıkılmaya mahkûm olan anlasan ey insan!

  Ey nefreti ile gezenler gezen, ülkenin bağrına vurduğun yumruk senin yumruğundur, o yumruk senin yüreğini de acıtacak biraz sonra ne zaman mı -ESARET-altında kalınca, işte o en umursuz gününde sana umut olacak bir şey bulamayacaksın, nefreti ile yanında gezdiğinde umut yok ki sana da versin, onda hep nefret var bunu anladığında çok geç olacak, yaktığın mazlum yüreklerin ateşi senide yakacak, o zaman bağrına yumruk değil dağlar çökecek ve altında ezileceksin, seni o zaman elinden tutarak kaldıran da olmayacak, çünkü nefreti olan hep yıkmayı bilir, kaldırmaktan anlamaz, cayır cayır nefret ile yanmadan önce iyi düşün ey ülkemin güzel insanı, yakarsan yanarsın, yıkarsan yıkılırsın unutma, itersen son bir defa daha düşün, yıkanla değil, inşa edenle yürü... 

  Sen ekmek dersin o kavga ile yıkım der, sen helal ekmek dersin o haram ekmek der, sen koyun dersin, o kurt gibi saldırır ve kurtların saldırdığı ortamda onunla olan yüreğini o kurt'a kaptırmış demektir, can çekiştiğinde önce senin can çekmeni ister...

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

İman İle Gezen Kul İmiş

İman var iken âlem de

İmansızlık yolunda gezen şeytanmış

Kuran var iken âlem de

İmansız gezen şeytanla kul imiş

Dünya malı insanın gözünde

İman yok olmuş özünde

Merhamet var imanın içinde

İmansız gezen şeytanla kul imiş

Kul bilmeli helali haramı

Sen bil ey dünyanın adamı

İmansızlığın yoktur devamı

İmansız gezen şeytanla kul imiş

Kuran belirler insan rengini

Ara kul sende bul dengini

Kuran Gül Resul ile olan dünya zengini

İmansız gezen şeytanla kul imiş

Var kul iman ile ol

Şeytan ile olma iman eden ol

Kul Mehmet’im işte sana yol

İman ile gezen kul imiş

Kulda ki imanı gören ölen şeytan imiş

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Öylesine Bir Şiir

                   

    Bu beden bu bedense

Bedense kötülük kimdense

Kimdense bu tokat yedimse

Yedimse bir şey demedimse

Demedimse razı oldum denilmesinde

Hayat bir anda rotasın değiştirdi, sanki

Sanki gözler kör olmuş bakmaz ahlaki

Ahlaki sanki çelişki yumağı dağıtılan pilav ne ki

Ne ki ne ki bu pişkinlik edilmez ki telafi

Vefasızlık bizi sanki yaptı tiryaki

Ortalıkta kimdir yüreksiz gezen

Gezen yürekleri ezen

Ezen edepsizce gezen

Gezen değil mi ki tehlikeyi sezen

Sezen bakışlar ki yerdegezen

Yerdegezen işte odur boş nefretle gezen

Yollara güller ektik

Ektik gülümsersiniz dedik

Dedik yıkmayın boşa mı ümitlendik

Ümitlendik bindiğimiz dalı kestik

Kestik başları dimdik gökyüzüne diktik

Diktik doğmamış çocuğa kefen biçtik

Biçtik gökyüzüne çıkarken feryat

Feryat ile yağarken kulakları sağır eden ürperti

Ürperti kapasan da kulakları delip geçen

Geçen pişmanlıkla yeryüzünde çaresizlikle gezen çimdik

Çimdik ayıktır ’mayan ayvayı yedik

Yedik ne yediğimizi bilmedik

Bilmedik ümit ile gezmedik

Gezmedik sezmedik

Sezmedik önümüzü görmedik

Görmedik ne yaptığımızı bilmedik

Bilmedik gözyaşını hiç silmedik

Silmedik gönülde nefreti kini

Kini ile açılırken börekte ki sini

Sini kokar yanık ateş kini pimi

Pimi oda ne ki anladım ayar pimi

Ayar pimi kimin ki

Hayaldi rüya bitti mi?

Bitti mi nefret yok olup gitti mi?

Gitti mi güzel düşünen insan

İnsan denilen enteresan

Enteresan gökten yağmaz nefretinle ihsan

İhsan iman edene yağan dilinden anlar gönlünde lisan

Lisan ortalıkta gezer insan perişan

Perişan insan akıldan noksan

Noksan yeter kul Mehmet noktayı koysan

Ettimse sürçü lisan af ola

Af ola güzellikler âleme dola

Âleme dola yollarımız nur ile dola

Sonumuz ise hayırlı ola

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)