Nur Nebi âlemi
doldurdu İslam nuruyla
Yaş yanarken az
daha yanıyordu kuruyla
Gönlündeki merhametin
nurdan nuruyla
Nuruna karışıp
imanla peşinden gidenleriz
Âlemlere Rahmet
nuruyla merhametiyle geldi
Onu görenler
nuruyla merhametiyle güldü
Zalimlerin saltanatı
yıkıldı hepsi geberdi öldü
Merhametinin nuruna
karışarak peşinden gülenleriz
Yarattı Rahman onun
nuru için arşı alayı insanı
Gördün mü hiç
peşinden gidip de perişan kalanı
O İslam nuruyla
iman nuruyla söylemezdi yalanı
İslam iman nuruna
karışarak onu sevenlerdeniz
Nur Kur’an’ı
indirdi gönüllere yirmi üç yılda
Anlaşılsın sindirilsin
istedi gönüllerde kalsın akılda
Nur Nebi çok
severdi insanları inanın kendi canında
Nur Kur’an Nur
Sünnete karışarak peşinden gidenleriz
Seherde dinleyin
adını Rahmanı anar cümle kuşlar
Sabah namazını
kılmak için kalkar müminler secdede başlar
Cümle insanlık
dert içinde akar gözlerde yaşlar
Gönüllere İslam’ı
imanı katarak nur Nebiye koşanlardayız
Tövbe kapısına
koşan kul günahını var af ettir
Bu dünyada yalan
dolanı nefreti sen imanınla bitir
İman etmeyen kula
imanla git merhametle var gönlüne gir
Tövbe kapısında
günahını terk ederek Nur Nebiye ulaşanlardayız
Kul Vakit gelince
ecelle göç yolculuğu başlar
Hazırlığın yoksa
yol için yıkılır üzerine kayalar taşlar
Hazırlığın varsa
ne mutlu seni taşır mezarına kuşlar
Hazırlıkla iman
merhametle Nur Resule yarışanlardayız
Kul Mehmet’im sen
Rahmanı Nur Nebiyi zikir et gönülden
İyilik yap derdi
olanın yarasın sar sende gelirse elinden
Salih amel
merhametle ol ahirette buluşalım cennete
İnsanlık derdine
imanı gönlümüzü kattık Nur Nebiye varanlardayız
Mehmet Aluç-Kul
Mehmet
