Hatırlayan Hatıraları Ağlıyor

 

Sanki her şey hatırlar gibi eskimiş

Gülmek isterken donmuş kalmış gülememiş

Böylesi bir resmi kim gönüle yerleştirmiş

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Acıyı göğsümüzde saklarız ninniler gibi

Acıyı yaşarız en koyusundan bulamayız tabibi

Birde oluruz en koyusundan asabi

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Geride kalan hatıralar olmalı ecnebi

Ayrılık hasret hatıraya ediyor eziyeti

Yıllarca demleniyor hasretle hatırlayınca dert sahibi

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Ağıtını içine yakarız dertli bir türkü misali

Ayrılıkta hatıraların ne işi var yok mu gülüşe emsali

İçine nasıl yığılır binlerce acıdan cevapsız soruları ezer garibi

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Gözlerin arkasında kalan bir karanlık ölesiye

Hatıralar yaşar mı karanlıkta nefessiz böylesi ’ye

Yaşamaz ama yaşatırız biz cansız olanı ölmüş nefesiyle

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Cansızı canlı diye sararız ne diye sımsıkı

Baksana konuşmuyor çıkmıyor sesi gıkı

Üzerimize nereden yapıştı sanki Arap zamkı      

Bir insan ayrılıkla hatıraları anmasın bu değil hakkı

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Geride kalan kalışsa bırak karanlığında kalsın

Hasreti yaşayan hatıraya bakmasın yanmasın

Ayrılık ilinde yaşayan bu hatıraları yanına almasın

Yeni hayatın kapısını açacağına karanlığa dalmasın

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Ayrılık son tren değil karamsarlığa lüzum yok

Yüreğe saplansa çıkar elbet bu ok

Başka sevilecek girilecek gönül mü yok

Hatıraların hançeriyle bağrımız deleriz vay vay vay

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Hatıralar yanlışı silen silgi olmalı

İçine acıları kahırları doldurmamalı

İçine bakınca yanlış olanı görmeli dersi alınmalı

İçine girince kendini karanlığına kapatmamalı

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Kul Mehmet’im hasretlikte hatıralar bir sancı

Hatıralar bu anlarda olmasın bize hancı

Acılar üste üstümüze gelen sanki bir akıncı

Yazarız onunla acıları oluruz neden destancı

Bakan ağlıyor hatırlayan hatıraları ağlıyor

Hatırlayanın gözlerinde hep yaşlar akıyor

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Marifet

Marifet insanın gönlünde çıkar

Takip edilmezse uzaktan bakar

Gözlerde yaşlar akarda akar

Hüsranı sonuna kadar kul yaşar

Marifet uzakta hala kula bakar

Kararsızlık oku gönülde kalır

Oku çıkarmayan kul hep yanılır

Uzakta mutluluklara bakılır

Gönül yandıkça can çalılara takılır

Hüsranı sonuna kadar kul yaşar

Marifet uzakta hala kula bakar

Bir adımda karar vermek çok zor olmasa gerek

Marifet deryasına yürümek gerek

Almalı Gönül’e hep gülümseyerek

İnsan her şeyi yapar bilerek

Hüsranı sonuna kadar kul yaşar

Marifet uzakta hala kula bakar

Gönülden başka terazi yok aşk için

Aşk ile gönülde ömrünüze bir değer biçin

Kul Mehmet’im bu dünyaya acep geldik biç niçin

Nefreti bırakın sevgiyi seçin

Hüsranı sonuna kadar kul yaşar

Marifet uzakta hala kula bakar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Konma Dalına

Ey insan düşme cahil peşine

Sen bak iman ile kendi işine

İman hazır aç döşün girsin içine

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

İnsan bu akıtılır mı insan gözünde yaşlar

İnsan elinde gezdirir mi koca taşlar

Eğilmesin sakın o kalem kaşlar

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Sen insansın merhametle imanla başlı başına

İnsan seni insan bildi umut bağladı yaşına

İnsan derdi olanın yarasını tuz basar mı inadına

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

İnsanda olur gâvur inadı yaşar hezeyan

İnsan merhametle insanlığını eder beyan

Bu güzelliği duyan koşan değil mi insan

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Boş işlerle ömrünü kendini etme ziyan

Düşün az sendeki olan can nedir

Bu canı veren neden verdi an nedir

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Canı veren dedi dost ol var git dostuna

Demedi ki bürün sen tilki postuna

Ecel ile insan yaşar burun buruna

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

İnsan gözüne çeker bazen perde

İnsan insanı düşürür mü derde

İnsan insanla karşılaşır her yerde

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

İnsanoğlu bazen insan diye seçilmiyor

İyi dersin kötü çıkar buda bilinmiyor

Gönül bahçesinde her zaman gezilmiyor

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

İnsan bu her zaman bulunur neşesi

İman olursa gönülde hoş olur hevesi

İnsana hoş gelir mi insanın inlemesi

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Ecel gelince anlarsın yaşamıssın boşu boşuna

Merhamet iman ile yaşa gitsin Allah hoşuna

Nur Resul cennete sarılsın senin boynuna

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Kul Mehmet’im derki sanmayın yollar dolaşık

İnsan gönülden sever olur sevdiğine âşık

İnsanla küs olma her zaman yaşa barışık

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Allah için

Gözünde aksın yaşlar Allah için

Kazandığın helal malı harca Allah için

Ömrünü harca Allah yolunda mümin olduğun için

Ölüm gelsin gülümseyerek Allah'a kavuşmak için

Rahman ile sen secde de ol

Rahman sana açar bir yol

İşte iman ile sana mutlu bir yol

Rahman'a ol iman eden bir kul

Tebessüm ile Kuran'a ver selam

Kuran dili ile eyle kelam

Hayatına iman ile et devam

Rahman'a ol iman eden bir kul

Tenin uzak olmasın Kuran'a

Mukaddes kuran alsın seni avucuna

Kuranda uzaklaşıp dar sokaklarda girme esaret altına

Rahman'a ol iman eden bir kul

Avucunda dua ile süzülsün nur

Kuran iman sanadır onur

Tövbe ile günahını eyle pak nur

Rahman'a ol iman eden bir kul

Nefis şeytan ile matem kaplamasın ömrünü

Kuran Nur Resul kaplasın gönül gülüşünü

Gönlünde biriksin Rahmet nur nur

Rahman'a ol iman eden bir kul

Kul Mehmet'im selamet ile ol Kuran sana onur

Kuran gönlüne nur nur işlesin odur ferah nur

Gönlüne yağsın rahmet can nur

Rahman'a ol iman eden bir kul

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Ben Mi Hissetmedim?

Sen gönlümü Leyla gibi sevdin de

Ben Mecnun olmadım mı?

Sen aslı gibi gönlüme doğdun da

Ben gönül kapımı sana kapattım mı?

Dilinde aşk sözcükleri ile konuşup

Kalbimin kin nefretini sildin de

Beni aşkın deryasında gezdirip elimde tuttun da

Ben karşında lal olup durdum, bön bön baktı mı?

Aşk beklemektir diye gece gündüz yolumu gözleyip

Gökyüzünde yıldızları avuçlarıma toplayıp

Umudun gülümseyen yüzünü gönlüme döşedin de

Ben seni terk edip gittim mi?

Gözlerimde hasretinle yaşlarım dökülürken

Bahar gülüşü olan gönül çiçeklerimi ellerinle sökerken

Gözlerimde akan yaşları sildin de ben mi görmedim

 Solan gönül çiçeklerimi benden habersiz sulayarak yeşertinde

Ben mi hissetmedim görmedim bilemedim?

Gözlerin şiir gibide ben mi okuyamadım

Aşkın hece hece gönlüme yazdın da ben mi anlayamadım

Gülüşün aşk pınarından damlayan bir damla da bana sundun da

Ben mi bir damla içmedim?

Başaklar gibi yeşeren sevgisizlik perdemi yırttın da

 Avuçlarımda kangren yaralarım senli kanarken sardın da

Gelirsin diye gece gündüz yollarını beklerken ağladığımda

Gözyaşlarımı sildin de ben mi sana teşekkür etmedim

Yaralarımı sardın da ben mi hissetmedim görmedim

Yaralarımı sardınsa yaralarımın neden sızısı kesilmez bilemedim

Kul Mehmet’im yaralarım günden güne kanayarak büyür

Seveyim dedim sevdiğim şuursuz gönülsüz çıktı gerisin geriye yürür

Ağlarım sızlarım halimden anlamaz yar,

 Hatayı bende bulur kendin dev aynasında görür

Bir gün sarmadı kolları sardım diye gece gündüz yüzüme söyler

Mehmet Aluç