Karşıma Sakın Çıkma

 

Zahmet edip bir daha kapımı çalma

Yeter artık benim boşa günahımı alma

Seninle oldum ben umutsuz sevda yorgunu

O vicdansız halinle karşıma sakın çıkma

 

Seninle çağlayan sular çağlamaz kurur

Arayan aradığını bulur seninle yok olur

Bu vefasızlığınla gönlün nasıl karşımda durur

O vicdansız halinle karşıma sakın çıkma

 

Yıllar geçti ayrılıkta verdiğimdi en güzel karar

Belki bensizlik sana çok iyi yarar

Bilmem gönlündeki kin seninle nasıl yaşar

O vicdansız halinle karşıma sakın çıkma

 

 İman insanlık aşk bu gönlün tek temeli

Açıp gönüldeki güzellikleri görmeli

İmanla sevgi aşkla insanlar birbirini sevmeli

O vicdansız halinle karşıma sakın çıkma

 

Tufan sözlerinle yıkıldı gönüldeki kapılar

Artık ne biz nede kaldı bizi anlatan anılar

Can dediğin değimlidir canlara can olanlar

O vicdansız halinle karşıma sakın çıkma

 

Ecel değimi bu ömrün oyununu bozan sonu

Oyunbozanın oyunu bozulursa bulmaz konu

Konu bulursa bulsun çok kötü olur oyunlarıyla sonu

O vicdansız halinle karşıma sakın çıkma

 

Kul Mehmet’im aşk gelsin gönülde dile

Sabırla biter çektiğin bunca elem çile

İman varsa kul ölüme gider güle güle

O vicdansız halinle karşıma sakın çıkma

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

 

 

Buruk Bakar Yetim

Gönlün etrafı çevirmiş derin kapkara mezarlık

Feryada koşan nedir bu sendeki acımasızlık

Hiç mi kalmadı gönülde merhamet eden insanlık

Buruk bakar yetim sahipsiz kalan eş biten umut              

Titremiyor yürek niyetler almış uçuruma koşuyor

Zalim vicdansızın ekmeğine yağ sürmeye koşuyor

Yıkılır yürekler yanar canlar nasıl nefretle coşuyor

Buruk bakar yetim sahipsiz kalan eş biten umut

Maziyi silen silik yarınsız karanlıkla nasıl mutlu olur

Vatanın her taşında feryat yürek yakar bu nasıl insanlık

Böylesine nefret kin bir gönülde nasıl bir yazgı olur

Buruk bakar yetim sahipsiz kalan eş biten umut

Kul Mehmet'im bu acıyı var mı açıklayan bir tercüman

Etrafı nefretle nasıl kaplar kara kapkara bir duman

Nasıl kırıldı böyle gönüller nefret eline düştü halimiz yaman

Buruk bakar yetim sahipsiz kalan eş biten umut

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Yanılırmış İnsan Demek Ki

Duydum kahroldum terk etmiş sevdiğin

Zayıflamışsın derdinden kederinden

Tutmamış ilk günkü gibi seni ellerinden

Gülmezmiş bazen insan kendi kaderinden

Çok mutlu olacaksınız sanırdım ilk gördüğümde

Yanılırmış insan demek ki ilk gördüğünde

Gözleriniz gönlünüzce buluşunca volkan kaynardı

Bunlar ne hoş konuşur bakışır etmez derdim lakırtı

Söyle bana çekinme o vicdansız seni nasıl kızdırdı

Çıkmadı değimli beklediğin gibi bir âdem evladı

Çok mutlu olacaksınız sanırdım ilk gördüğümde

Yanılırmış insan demek ki ilk gördüğünde

Aşk limanı sanırdım sizi yanaşmak isterdim iskelenize usuldan

Bir şeyler öğrenmek aşk’ı yaşamak için kısa olan yoldan

Aşk sanki kanınızı kaynatırdı saldırırdı sanki iki koldan her yandan

Ağzım açık kalır yatardım hayran kalırdım yaşardım aşkı sizinle bedavadan

Çok mutlu olacaksınız sanırdım ilk gördüğümde

Yanılırmış insan demek ki ilk gördüğünde

Boş ver be Şeyda ben varım yanında arkadaşın

Anlat bana onda bulamadığını arayalım benim can yoldaşın

Korkma bakmam sana aşk gözü ile bende olan sana az gelir şaşkın

Yanaş yamacıma az gül eskisi gibi güller açsın mahallemizde

Bırak onu yerde kalsın elinde duran diken gibi batan çıkın

Çok mutlu olacaksınız sanırdım ilk gördüğümde boş ver sen gülümse

Yanılırmış insan demek ki ilk gördüğünde seninle benim gibi

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Yolunu Yönünü Aklını İzanını Kaybetmiş Vahşi Yol Kaçkınları Suruç'ta

Bugün yaşanılan Suruç’ta ki bombalı saldırıda hayatını kaybedenleri duyduğumdan beri, inanın hala kendime gelmiş değilim, üzüntüm her saniye arttı yeni haberlerin ışığında şu ana kadar 20 ölü 100 yakın yaralı var. Nasıl bir zihniyet? Nasıl bir anlayış? Nasıl bir kör vicdan? Nasıl bir hayvanlık diyeceğim ama, hayvanlara hakaret olacak, demiyorum nasıl bir bakış ve nefis açısı, tarifi olmayan vahşi bir insanlık anlayışı ile bunu yapabiliyorlar anlamış değilim! Yolunu, yönünü aklını izan’ını kaybetmiş vahşi yol kaçkınları, nasıl vahşi bir düşüncenin fikrin sonucunda nasıl bomba ile o kadar masum insan katl edilir, aklım izanım almıyor!

Düşündüm düşündüm aklım çatladı hala anlayamadım, neden bu vahşetler devam eder, cümle âlem de Müslümanlara yönelik saldırılar hala devam ediliyor, neden aramızdaki nifak tohumlarını ayıklamaktan aciziz! İslam düşmanları hala boş durmuyor istikrar ve huzurumuz bozmak için devamlı ocağımıza huzurumuza çomak sokmaya devam ediyor! Batı hala kendi ortaya çıkardığı bir kaç edepsize bir örgüt kurdurarak başında İslami ad takarak ortaya salarak, dini karalamak ve insanları nur Kur’an Nur kokan peygamberden ve nur İslam da soğutmanın peşinde… Kendileri vahşeti yapar finanse eder, faturasını önüne dini bir isim koyarak kurdurduğu cani örgütlere işlettirdiği cinayeti, güya bunu yapan Müslüman’mış ta, bunu Müslümanlar yapmış diye lanse eder, haydi orada utanmaz edepsiz…

İnsan fıtratında olan korku ile sanki bunu yapanlar cümle insanlar kendisine saldırıyor da kendisini savunmak için yapıyor da denilmez çünkü öldürdükleri insanlar masum insanlar, işte o vahşi dini imanı mezhebi olmayan bu şekildeki insan, kendisinde bu korkuyu veya hazım etmeyi yüreğine sindiremediği için, insan yüreğindeki sebepsiz korkuyu ve her an satılmaya hazır vicdansız vicdanın satmaya hazır insan, kendisinden sebepsiz korkuyu söküp atamaz veya bu korkuyu gel biz yeneriz diye kendisini kandırarak yanlış fikir ve ideoloji ile kandırarak, vicdanını alarak o kişiyi vicdansızbırakınca ,böylesi vahşet meydana geliyor, bunun sonucunda bu vahşeti gözünü kırpmadan yapar hale geliyor, insan değil vahşi yaratık denilen insan!

 Ben hala bu olayın şok tesiri altındayım ve şaşkınlığım ve de üzüntümün geçeceği de yok, ölenlere rahmet bu vahşeti yapanları lanetle kınıyorum.Allah yar ve yar ve yardımcımız olsun kardeşlerim.Selam ve dua ile.

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Günahına Ağlayan Şehir ve Gökyüzü

Gözler, mahzun ve kederli, utangaç,

Geceleri karanlıkta ağlıyor gizli, gizli sessiz, sessiz.

Çocukları ve eşi görmesin diye üzüntülü, mahzun, kederli

Ağlıyor, ağlıyor o ağlıyor şehir ağlıyor gökyüzü ağlıyor.

İnsanlar yataklarında rahat uykuda o ise ağlıyor gökyüzü ve şehirle

Şehir ağlıyor; bu kadar vicdansız ve duyarsızlıklarla beraber olduğu için

Gökyüzü ağlıyor, feryatlar duyulmadığı için.

Çocuk ağlıyor baba ayakkabım delindi yenisini al diye.

Baba çaresiz, mahzun, kederli üzüntülere gark olmuş,

Hasta ve yatalak, eşi ancak kendisine bakmakta

Şehir ağlıyor günahına, gökyüzü ağlıyor,

Baba,  anne, çocuk ağlıyor.

Herkes suskun, kulaklar kapalı, gözler kapalı, gönüller mühürlü.

Duygu ahlakı yoksun, duygu alışverişi mahzun, duygu ayağı kırık,

Dertler, sıkıntılar coşmuş, duygu sezgisi virane, duygu tonlaması sessiz, boğulmuş…

Yollar kapalı, yollar çitle çevrilmiş, dikenli ulaşılmaz, çığlık çığlığa sessiz feryatta.

Bir yağmur ve gökyüzü anlıyordu ve sağanak, sağanak yağıyordu bahçeye.

Bahçede açan çiğdem, yemlik, dereotu açtı bolluk ve bereketi ile kucak, kucak,

Koştu insanlar öbek, öbek tadını almak için…

Artık şehirde ağlamıyordu günahı için, gökyüzü de babada, anne de çocuk ta.

Tüm evrenden önce evlerinde güneş açmıştı, mutluluk için sevinç için yaşamak için.

Duygulu komedya, oynanıyordu artık evlerinde, gözlerinde

Dudaklarında,

Bahçelerinde…

MEHMET ALUÇ

ANKARA-SİNCAN