Üzülme

Kanattılar bin yerinden elbet acın tazedir ve soğumaz

Gönül nedir bilmeyen gönlün insanın halinden anlamaz

Üzülme sen üzülme sana yapılanlar yapanın yanına kalmaz

Âlemlerin Rabbi bizimle unutma bu dünya hiç kimseye kalmaz

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Kimseye Verme Vekâleti

Öğüt ver sen şu gönlüne önüne bakmadan yıktı geçti

Hak yolunda yürüyenler güzelliği bilenler seçti gitti

Dünyaya gelen ey kul dünya hayatı bir okul ecel ile bitti

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

Yüce Rahman günde bin defa bakar gönlünü yoklar

Helal kazanır helal yer iman eden beşer kullar

Hak yolu cennet gülü gibi elbet kokar

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

İmansız gezdin işte bittin söndün

Yerlerde sürünen zalim kula birden döndün

Ecel geldi işte sen son nefes çekişte şimdi öldün

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

Ek gönlüne merhameti gönlün demeti olmasın sahra

Sev insanları beraberlik dirlik kalmasın başka bahara

Ayrılıkta vardır yara merhamet yoksa yarayı kim sara

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

Kul kendi eliyle nefretiyle kalır bahtı kara

Edep olmazsa gönül’e sığmazsa yüzü olur kara

Merhamet yoksa radarda taksa gönül hep düşer çukura

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

İmansız kul etmez çulu ile beş para

İman eden kul çulu ile makul bir numara

Zikir ile gez çıkma görünmez sarp dağlara

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

İmansız kul olur külü ile yaman

Nasıl geçer bilmez onu biçer zaman

Mezara girince der nasıl bitti zaman eyvah aman

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

Kul Mehmet’im güler mi kul gelip iman etmeden

Akar iken doldur küpünü dur akan çeşmeden

Kul beşerdir şaşar hep ne şaştığıyla yaşar bilmeden

Gönlüne giy kefeni kimseye verme vekâleti

İman ile yık cehaleti Salih amel ile al cennet bileti

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ne Yazar

Ömür sona doğru giderken terletirken

Güzel ömrüne bir güzellik eklerken

Ecel yerine merhametin kapısında beklerken

Ölüm gelse de bu kula ne yazar

Ölmeden önce merhametle mezarın kazar

Gönülleri sever kimseye etmez nazar

Rahman ve Resule kavuşmayı bekleyen bu kula ölüm vuslat

Tenceresi helal ile lokma pişerken

Komşum açken yatmam diyerken

Her lokmasın fakir ile bölerken

Namaza genç iken başlarken

Hiçbir zaman gönül yıkmaz iken

Ölüm gelse de bu kula ne yazar

Ölmeden önce merhametle mezarın kazar

Gönülleri sever kimseye etmez nazar

Rahman ve Resule kavuşmayı bekleyen bu kula ölüm vuslat

Dünyada Rahmana teslimiyet varmış

İman ile yaşamak ne güzelmiş

Kur’an gül Resul yolunda gitmek şerefmiş

Dünya malına batmak yerine merhametle gezmek enfesmiş

Ahiret yurduna varmadan amel göndermek harikaymış diyene

Ölüm gelse de bu kula ne yazar

Ölmeden önce merhametle mezarın kazar

Gönülleri sever kimseye etmez nazar

Rahman ve Resule kavuşmayı bekleyen bu kula ölüm vuslat

Kul Mehmet’im gezerken kul imana ermiş

Nefis şeytanla gezerken ezilmiş

İman yoluna giderken yanlış yola gitmiş iflas etmiş ise

İmanla Allah yoluna birden girerse

Tövbe ile gözyaşı dökerse

Merhamet ile gezer yaşarsa

Ölüm gelse de bu kula ne yazar

Ölmeden önce merhametle mezarın kazar

Gönülleri sever kimseye etmez nazar

Rahman ve Resule kavuşmayı bekleyen bu kula ölüm vuslat

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)