Zerre Zerre Bu Kâinat Biz Gülen İnsan Kokmalı

Kavgalı gürültülü olsa da bu şehirler

Bizi alıp bizden götürse de bu iller

Yaşamak zorundayız bir lokma ekmek kavgası için

Uzaklaşmak şehirden varmak eski mahalleye dersen

Ne eski mahalle kaldı nede o eski mutluluklar

Ne şenlik kaldı ne bir tatlı gülümseme

Yuttu bu şehirle çok kazanma hırsıyla kendini bilmeme

Akşam yatış sabah kalkış bir telaş kimseyi görmeme

Uzaklaşmak şehirden varmak eski mahalleye dersen

Ne eski mahalle kaldı nede o eski mutluluklar

Ne toprak kaldı ne bir açan taze bir çiçek

Bu güzellikler acep ne zaman geri gelecek

Yoksa farkına varmadan bu hayat böyle çiçeksiz mi geçecek

Uzaklaşmak şehirden varmak eski mahalleye dersen

Ne eski mahalle kaldı nede o eski mutluluklar

Gönüller ki gülmenin sevmenin varmanın kapısı

Vatan toprağında vatanın gönüllerde bir yansıması

Aynı din iman vatan bayrak ile bir yöne birlikte varılması

Uzaklaşmak şehirden varmak eski mahalleye dersen

Ne eski mahalle kaldı nede o eski mutluluklar

Zerre zerre bu kâinat biz gülen insan kokmalı merhametle

Söyler misiniz bu göğsümüzde taşıdığımız bu kin nedir

Var imanınla birlik kardeşlikle bu kin nefreti devir

Yüce Rahman sana verdiği imanla her yaptığını bilir

Uzaklaşmak şehirden varmak eski mahalleye dersen

Ne eski mahalle kaldı nede o eski mutluluklar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

TEZATLAR DÜNYASI

TEZATLAR DÜNYASI

 

 

Aklın çözemediği bir ahenk mi düşlerim

Gönlüm gönlüne denk mi yeter mi gülüşlerim

Hala ben seni arar ben yıllardır özlerim

Sen özlemedim ben hala bilirim ve beklerim

Gelseydin bari düşlerime düşerim olsaydı ahenkli

Bir izler sesler gülüşler içinde ben uyansaydım

 

Bir sessizlik sensizlik treninde tek yolcuyum

Sızılar acılar menümde ben hala umutluyum

Ahenkli tezatlarla yaşıyorum hala kendimleyim

Sen yoksun yanımda ahenkli tezatım

Sancılarını yaşatan ahengimsin

 Zerreden küreye

Yaratanın varlığını hatırlatan yol işaretimsin

 

Gözlerim ışıltıyla bakar her örümcek ağına

Güvercinin nurdan yuvasına

Vahit çağında bir hikmetini onunla gösteren Rahman

Uzansan yıkılacak örümcek ağı

Uzansan kaçacak uçacak güvercin

Kaçmaz ve yıkılmazı yaratan Rahman

Nur Resulle Hz Ebubekir Sıddık’ı o an korudu

Gözlerim ışıltıyla bakar her örümcek ağına

Güvercinin nurdan yuvasına

 

Tezatsın dünyanın tadımı olur

Karışık yolarda gezen çözemeyen mutlumu olur

Yetim iken solmadan vahiy çağına koşan

Tek başına değil Rahmanla kesret ile yol alan

Gönüllerin merkezine damarına gülüşüyle varan

Gökyüzünde meleklerle bizimle olan

Nurdan Nebi yaşamadı mı tezatı

 

Cahiliye ile yok olan insanoğlu

Nurdan İslam’la var olan dirilişe koşan insanoğlu

Nurdan Nebiden önce bir batış yıkılış

Nurdan Nebi ile bir var oluş hakka koşuş

Zalim koltuğunda yarınından emin

İnsanlar zalim kıskacında dilim dilim

Nebinin gelişiyle yıkıldı ya zalim demin

 

Anlamsızlığı küçümseme içi bin bir sır dolu

Gözyaşına acı vardır içinde var bin bir yolu

Çileye sırtını dönme uzanır herkese kolu

Anlamsızlık anlamanın kapısını açar

Gözyaşı merhametin gülüşüne vardırır sarar

Çile sabrı sabır derman ile çare merhemini sunar

 

 

Sonsuz değil bu dünya sona varacak

Sonun ardında sonsuza yol ulaştıracak

Sondan sonra sonsuzu yaratanla kul olacak

Naçar kapısı çareye varış kapısına kapı

Varmazsan ulaşamazsın çaresiz kalırsın

Tezatlar dünyasında tezatla yaşar böyle insanoğlu

 

Kendi aklınla çözülmez bu tezatlar

Yaşamak gerek tezatı her canlar

Çözünmezi çözer uzanır vahyin nurdan kolları

Yükünü hafiflet akıl ile yorma kendini

Vahyin nurlu yolunda yürü deme yokum

Var olanla var ol çözülsün tezatlar

 

Bu dünyanın yolu olsa da derin

Umman mana dolu insan mana kulu

Manaya ermek için manaya bürünmek gerek

Vahyin gölgesinde manayı imanla almak görmek gerek

Kapanmadan bakan gözler manayı bulmak gerek

Derin umman derin manaya koşar kul

Ara kendinde manayı Vahiyle bul

Bundan başkada arama sen bir yol

 

Bak kâinata kim kaldı kim ne aldı

Bir şeyler alanlar kazanalar ne ile baş başa kaldı

Gelen gitti giden bak nasıl nereye gitti

Var olanla gelen bitenle gitti

Var olanla gelen var olanla gitti güldü

 

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

 

 

 

Bir zerre nefrete yok inancımız...

Olur, nefrete karşı insanca inadımız

Merhametli olmak İslam inancımız

Canlar canını sevmek muradımız

Bir zerre nefrete yok inancımız

Baş eğmeyiz nefret sözlerine

Merhametle bakarız insanların gözlerine

El ele çıkarız yokuşun düzlerine

Bir zerre nefrete yok inancımız

Harap olanı ederiz inşa

Merhametle geçeriz başa

Taş değmesin her başa

Bir zerre nefrete yok inancımız

Bazı insanlar insanı satar

Sonra gider rahat yatar

Nefreti ile nasıl yaşar

Bir zerre nefrete yok inancımız

Gönlümüz aşk merhametin hanı

İmanla çevrilmiş her bir yanı

Muhabbettir sevgidir divanı

Bir zerre nefrete yok inancımız

Nefretin çevresi virane

Onda bulunmaz gönüllere çare

Nefretle olunmaz paşa

Bir zerre nefrete yok inancımız

Kora yaklaşmaz tutar bir maşa

Koş der ateş içinde yaşa

İster zalim dünyada kargaşa

Bir zerre nefrete yok inancımız

Vefadır o gül gönülden açar

Mis kokusu cümle âleme saçar

Nefreti olan koklayamaz kaçar

Bir zerre nefrete yok inancımız

Canı merhametle teslim amacımız

Her daim karşımıza çıkar bir akılsız

Sorsan nedir amacım der nefret amacımız

Bir zerre nefrete yok inancımız

Sözler olmasın anlamsız

Kimse kalmasın babasız anasız

Ölüm gelir bakarsın ansız

Bir zerre nefrete yok inancımız

Kul Mehmet'im sinemizde açar güller

Açan güller yanında öter bülbüller

Ölüm gelince gönülde solmaz o güller

Bir zerre nefrete yok inancımız

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-