Gönlümdeki Senle Ben Seninleyim

Son bir adımla kapına geldim

Kapını bana açarsın gülersin dedim

Ne kapını açtın ne yüzüme güldün

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Bir görmedin beni ne haldeyim

Gönlümdeki senle ben seninleyim

Gece gündüz düşünde ben gezenim

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Ne kolaydı gönülde keder bırakmak

Kapıyı kapatarak yüzüstü bırakmak

Seni seveni terk edip yalnız bırakmak

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Bir gülümsemek çok mu zordu

Hasretin gönlümü yakan kordu

Bu laf anlamaz gönlüm geldi kapında durdu

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Gidiyorum artık bu diyarda

Bulamazsın artık beni arasan da

Gülemedik ikimizde aynı anda

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Bu derdim artık bana yeter

Yüreğime saldın onca keder

Belki olursun sen benden beter

Beni el âleme rezil ettin çektim gittim

Kul Mehmet’im kendini harap etme

Yâre kızıp bu diyarlardan sen gitme

Bekle kapısından sen sakın küsme

Sen el âlemi bırak rezilliğe çekip gitme

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Vakitsiz Zamanlar İçinde Kaybolursun.

Eline ne geçti koca bir hiçten başka

Terk ettin kaçtın gittin mutlu mu oldun

Yıktın gittin yıkan mutlu mu olur bildin

Yıktın yıkıldın mutsuz ettin mutsuzluğa koştun

Okuyamadın gönlümdeki tertemiz aşkı

Gönlüme seni yazdım karaladın gittin

Gözlerimde akan yaşta sen vardın görmedin

Yaşı görmedin yaş gibi damlayarak yıkan Nehir’e koştun

Şeklinle kendini gurura benliğe kaptırdın

Anlamsız sözler içinde anlamsızca kayboldun

Seni tüketecek yılların peşinde koşarak coştun

Tüketecek yılları görmeden yakan rüzgârların içinde yok oldun

Gönlümdeki hasreti ben söktüm attım

Onun içine azda mutluluk kattım yaşadım doğruldum

Kalbimde gönlümde izlerini sildim mutlulukla arkadaş oldum

Sen mutsuzluğu görmeden kendini uçurumlardan aşağıya attın

Kul Mehmet’im zaman her zaman doğru olanın yanında

Zamanın yanında mutluluk onun arkasında kolunda

Sabır dersen kul için içinde az dolaşmak gerek mutluluğa varmak için

Sabırda da sabrın yoksa vakitsiz zamanlar içinde kaybolursun

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ben Sevdim Sen Terk Ettin Ve Gittin.

Kalemimde benim gibi

Gidişinle yıkılmış gibi heceleri yazamıyor

Gönlüm gönlüne kaysın istedim

Seninle bir ömür yaşamak yaşlanmak istedim

Çok gördün bunu bana

Aşkın medeniyetini

Yeniden el ele kuralım dedim

Sen var olan medeniyetimi de yıktın

Gittin

Terk ettin gittin

Kanayan yüreğime

Bir bant çekmeden gittin

Beni gülüşüne hapis et dedim

Çıkmaz sokaklara değil

Sen unutmuş gibi yaptın

Ama ben beceremedim

Formülünü bulamadım

Canın sağ olsun güzelim

Ben sevdim sen terk ettin

Ve gittin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ömrüm Ettin Viran Mezarım Viran

 

Yüreğimde iniltiler vefasız aşkının eseri

Kıyamete düşmüş gibiyim yüreğim gözlerinin esiri

Sürgün zamanları yaşıyorum bakışlarında zor günleri

Gurbet elde viran yollar gibi gönlüm oldu viran

Yürek ne anlar aşkı saklamayı gizlemeyi

Bakışsız bakışın olur ah yıkılırım, özlerim güzel sevgiyi

Ah o bakışsızlığın yıkar tarumar eder gönlümü

Gurbet elde viran yollar gibi gönlüm oldu viran

Firkat ateşi yakar bedenimi hakikattir seni sevdiğim

Firkat ölüm kendi elinle imzaladın sensiz ölüme giderim

Noksanım gam yükü idi onu da yükledin onu da alır giderim

Gurbet elde viran yollar gibi gönlüm oldu viran

Noksanım yar sendin, Rabbim o noksanlığı sen tamamla

Ölüm fermanım Rabbim senden olsun huzur olur senden bir damla

Azrail’i gönder Rabbim gam yükümü alsın bir adımda

Gurbet elde viran yollar gibi gönlüm oldu viran

Gönlümdeki gülleri bırakıyorum yârim sana

Koklayınca anlarsın sevdiğimi mezarım başında yana yana

Kul Mehmet’im aşkımı söyledim ben ömrüm boyunca sana

Ömrüm ettin viran mezarım viran yattığım yerde hala hayranım sana

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Sen Sür Sefanı

Terk ettin gittin göz göre göre

Az etmedin gayret

Var git beni   seyret

Ben çekerken cefa

Sen sür sefa

Senden bana yok şifa

 Ben kendim bulurum derdime deva

Sen sür sefanı 

Elbet bir gün bulursun aradığını

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Kırdın

Sana gül verdim gúlersin dedim
Sen bana gülümsemedin 
Ben sana gönül kapımı açtım girersin diye
Sen gonül kapını suratıma kapattın gittin
Gonül kapımı kırdın edepsizce güldün 

Çok zormuydu biraz güllümsemek
Gamzende çiçekler açtırarak selam  vermek
Gonül bahçende çiçekler açtırmak
Gönül kapımı kırdın edepsizce güldün

Kalp gözünü kör ettin
Beni yaralı kul ettin
Yetmezmiş gibi diyar ellerde terk ettin
Gönül kapımı kırdın edepsizce terk ettin gittin

Barınmazdın tenin’de mutluluklar
Sana kucak açmasın yarınlar
Bakışına uğramasın gülümseyen aşk'lar
Gönül kapımı kırdın edepsizce terk edip gittin

Nefret'in durulup dinsin
Mutluluk kapını çalıp terk etsin
Sana kavuşurken  yok olsun sevgiler bitsin
Gönül kapımı kırdın edepsizce terk edip gittin


Kul Mehmet’im acılarım elbet diner
Elbet mutlulukta bana güler
Beni candan seven elbet karşıma çıkar
Gönül kapımı kırdın edepsizce terk edip gittin
Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Al Gönlümde Seni

Işıkları Kapat

Yıktın viran ettin gönlümdeki aşkı

Seviyorum diye çaldın yarınımı

Tükenen değilim ben sensin yanıldın

Yanıldın sen bak yarı yolda sen kaldın

Al gönlümde seni ver sendeki beni

Yalan yanlış sözlerle yıktın dünyamı

Bendim yar candan seven gönül adamı

Ne gönül kapım açtın gülümseyerek

Ne umut kapım çaldın içeri girdin

Al gönlümde seni ver sendeki beni

 Sanma artık sensiz dünyada gülemem

Kapında bekleme artık hiç gelemem

Sen gibi vefasızı artık sevemem

Öğüttü gönlüm seni değirmeninde

Al gönlümde seni ver sendeki beni

Bundan sonrasını hatırlamıyorum

Sen kendinle baş başa kal gidiyorum

Bundan sonra gelme arkamda nafile

Deme sakın bana sen git güle güle

Al gönlümde seni ver sendeki beni

 Kul Mehmet’im hatırım sormaya gelme

Bensiz artık sen bu dünyada hiç gülme

Dilerim Allahtan benden önce ölme

Al gönlümde seni ver sendeki beni

Mehmet Aluç

Viran Ettin Gittin

Bir ömür boyu ben sana inandım

Gül aşkına ömrümü sana verdim

Aşkınla gönlümü mamur et dedim

Sen bu gönlümü viran ettin gittin

Gönlüm ucuna kederi kondurdun

Zülfün teline ömrümü kondurdum

Gece  gündüzümü ahla doldurdun 

Sen bu gönlümü viran ettin gittin

Mecnun dilinde ben sana yalvardım

Gönlümde şiirleri sana yazdım

Yar diye ismin gönlüme kazıdım

Sen bu gönlümü viran ettin gittin

Kul Mehmet’im yârden medet bekleme

Yar yolunda sen ömre ah ekleme

Gönlüm yar gelir diye sen bekleme

Sen bu gönlümü viran ettin gittin

Mehmet Aluç

Gönlümü Viran Ettin Gittin

Hani sen bana seni seviyorum derdin

Dünya bir araya gelse ayrılmam derdin

Bir anda bana gerçek yüzünü gösterdin

Beni terk edip seni seven gönlümü viran ettin gittin

Ne sevdaymış bu iki günde bitti

Mutlulukla gülen yüzün gönlüm viran eyledin gittin

Şimdi söyle bu ihanetinle iyimi ettin

Beni terk edip seni seven gönlümü viran ettin gittin

Kul Mehmet’im sana küstü

Terk edip gittin habersiz bir akşamüstü

Seven sevdiğine böyle yapar mı demek ki gülüşün son gülüştü

Beni terk edip seni seven gönlümü viran ettin gittin

Mehmet Aluç

Dermanım Kalmadı

Gönlümü ziyan ettin ömrüm bitti bir anda
Ziyan oldu mevsimler açan çiçekler soldu
Yaşanacak günleri zehir ettin sen bana
Sorumsuzca yaşadık anlamı yok hayatın
Savruldu sözlerimiz derman kalmadı bizde

Zehir ettin hayatı gülmek hayalde kaldı
İsyan dolu bakışlar çarmıha gerdi beni
İçimde bir kıyam var isyan dolu anlara
Terk edip gidiyorum seni sonsuza kadar
Artık aşkı yaşayacak dermanım kalmadı

Geçmişi arama sen bir daha bulamazsın
Beni özleme artık geçmişte yok oldum ben
Sarılacak bir ten arama hepsini yaktın
Vefasızlığın yaktı yüreğimi kül etti
Artık aşkı yaşayacak dermanım kalmadı

Âşık Kul Mehmet der ki sürgünü yaşıyorum
Sende aşkı aradım esareti yaşadım
Aşk bir yoksul masalıdır sen her şeyi yaktın
Katil kartvizit gönlün aşkımızı öldürdü
Artık aşkı yaşayacak dermanım kalmadı


Mehmet Aluç