İnsanlık Kayıp Sizlerde mi Ararsınız

 

Yolda durmuş arayan insanlar etrafına bakmışlar

İnsanlık nerede acep diye soru sormuşlar

Soruya muhatap olanlar o an şaşırmış

İnsanlık kayıp mıdır ki siz arasınız demiş

Anladılar ki bunlarında haberi yok

Yolları uzun soracak insan aramak bulmak zor

Selam vermişler düşmüşler yola yola sormuşlar

İnsanlık kayıp mıdır ki siz arasınız demiş

Yolda giderken karşı daldaki kuşa sormuşlar

Kuş yıllar önceydi gördüm sonra birden yok oldular

Yıllardır bende ararım ama sizler gibi bulamadım

İnsanlık yıllardır kayıp şimdimi aklınıza geldi demiş

Uçan bir kuştum başlarında ovalarında obalarında

Benim gibi kuşlar için aşımız her gün hazırdı yollarda

Aç kalmazdık kurt kuzuya saldırmazdı o zamanlarda

İnsanlık yıllardır kayıp şimdimi aklınıza geldi demiş

Başları önde suskun devam etmişler yola

Yolda virane bir han görmüşler oturmak yakışmaz kula

İçeriye girmişler garip bir kul hanın sahibi

Gözleri takılmış viran olmadan önceki güne

Selam vermiş içeriye girmişler

Hancıyı pek üzgün görmüşler

İnsanlığı gördün mü diye sormuşlar

İnsanlık dün buradaydı benimleydi

Şimdi kayboldu viran eyledi gelenler bizi

Bu han yolcuyla yolda kalanla dolardı

Gönüllerindeki neşeyle huzur bulur yaşardı

Aç yoksul fakire kapımız açık yardımlar yaparlardı

Aç doyar fakir yoksul doyar mutlu yaşarlardı

Bilinmez birden ne oldu anlayamadım

Gelenler gitti gelenler viran etti gitti

Koydular bizi merhametsiz bir hücreye

Arar beklerim gözlerim hep bakar ileriye

Yıllardır beklerim hicran içinde perişan

Sizlerde mi ararsınız insanlığı kâinat mı derman arar

Aslında derman kendileriydi gönüldeydi bilirlerdi

Bizler unuttuk kapısını kilitledik böylesine rezil perişan kaldık

Varın dönün geriye böyle aramakla insanlık bulunmaz

Yoksula fakire mazluma kucak açın sarın

Darda kalana koşun kazandığınız paylaşın

Açın gönül kapılarınızı sevin birbirinizi işte insanlık budur

Alın beni de yanınıza yalnızlığıma son verin

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Not: Mültecilere karşı insanlık dışı uygulamalarıyla eleştirilen Avrupa ülkelerinden Almanya'da çoğu çocuk 9 bin Suriyeli mültecinin kayıp olduğu ortaya çıktı.

Gazze De Bugün Çocuklar Neşeyle Güldü

    

Gazze de bugün çocuklar neşeyle güldü

Yola çıktı yardım gemisi işte kara göründü

Bu bayram sabahı çocuklar Gazze de neşeyle güldü

Vardı Türkiye’m den yardım gönüller güldü

Ön ayak olanlardan Allah razı olsun şimdi oldu

Mazlum az güldü hayat biraz nefes aldı

Kimisi der bu anlaşma yapıldı niye

Önce baba olmak gerekir işte böyle

Oradakiler kardeşimizde ondan öyle

Ağzı olan konuşmasın bir öyle bir böyle

Yaşananları görmek gerekir orada saniye saniye

Vardı Türkiye’m den yardım gönüller güldü

Ön ayak olanlardan Allah razı olsun şimdi oldu

Mazlum az güldü hayat biraz nefes aldı

Cumhurbaşkanımız sağ olsun var olsun

Şimdi bu siyasettir diyenler yok olsun

Mazluma yardımdır öncü olanlar sağ olsun

Mazluma koşan kim ise o adamım olsun

Vardı Türkiye’m den yardım gönüller güldü

Ön ayak olanlardan Allah razı olsun şimdi oldu

Mazlum az güldü hayat biraz nefes aldı

Mazlumun derdi kimilerine kaygıdır

Kimilerine değildir bir parça saygı

Onlarda bizim gibi insan ama mağdurdur

Allah C.C. kul olmak mazlumla olmak insanlıktır

Vardı Türkiye’m den yardım gönüller güldü

Ön ayak olanlardan Allah razı olsun şimdi oldu

Mazlum az güldü hayat biraz nefes aldı

Bu bayram aldığım en güzel sevinçli haber budur

Yıllardır buruk yaşarlardı şimdi en doğrusu budur

Kardeşimizdir yüreğimiz yanar oda kuldur

Bunu bilmeyenler zaten nefsine kuldur

Vardı Türkiye’m den yardım gönüller güldü

Ön ayak olanlardan Allah razı olsun şimdi oldu

Mazlum az güldü hayat biraz nefes aldı

Kul Mehmet’im gurbete yalnız geçen en güzel bayramındır

Bu sevinç yalnızlıkla geçen bayramıma cennetten gülüştür

Ön ayak olanlar imanlarıyla hakka halk ile yürüyüştür

Bundan gerisi abesle iştigal kardeşlerimizden ayrılıkla ölüştür

Vardı Türkiye’m den yardım gönüller güldü

Ön ayak olanlardan Allah razı olsun şimdi oldu

Mazlum az güldü hayat biraz nefes aldı nurla doldu

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

---

Hasret Denizinde

Aramıza ayrılık köprüsünü kuralı on yıl oldu

Bizimle aynı yaşta olanların çocukları oldu

Bizden başka herkes mutluluğu aradı buldu

İkimiz birlikte hasret denizinde yok olduk

Bir nefeslik cana bir parça mutluluk yetmez miydi?

Bir az gülümseseydik bu ayrılığımız bitmez miydi?

İki lokma aş ile bu karnımız gülümseyerek doymaz mıydı?

İkimiz birlikte hasret denizinde yok olduk

Açtıkça açtık aramızdaki hasretlik rüzgarıyla arayı

İkimizde çok istedik bulduk elimizin kiri parayı

Bom boş kaldı işte gönlümüzün sarayı

İkimiz birlikte hasret denizinde yok olduk

Gönlümüzde açtık onarılmaz onca yarayı

Kazandığımız para sarmaz bu sancılı yarayı

Sen ayrı ben ayrı şimdi yıkılır gönlümüzün sarayı

İkimiz birlikte hasret denizinde yok olduk

Sağlıklı düşünerek vermedik sağlıklı karar

Şimdi yaşadığımız her an nefes bize zarar

Şimdi söyle bu paramparça gönlümüzü kim sarar

İkimiz birlikte hasret denizinde yok olduk

Ömrüm viran oldu sen yoksun sefillik yakıştı bu cana

Kul Mehmet’im sen şimdi hasretlik İle var viran hana

Düştüğüm yollarda tüm diller kınadı serseri dediler bana

İkimiz birlikte hasret denizinde yok olduk

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sevdaya Hasret Yürekler Çocuklar Yarınlar Üşüyor…

    Doğum ile hayatın sona doğru giden çanları çalmaya başlarken, ömür bir nefes veya ikindi serinliğinde nefesle sona koşmakta. Zaman dersen, bir an durmayan ardında koştuğumuz hayatın gün ışığında peşinde koştuğumuz anın bir parçası. Bazen monotonluğu ile sıkıntı veren üzüntü ile dertlere boğan bazen gülümseten zamanın içinde sıkışıp kalan hayatın girdabında yaşayan kullarız. Bazen üzerimize ölü toprağı sepilmiş gibi sessiz, hayattan kopmuş anımızla hissiz duygusuz yaşayarak zamanı ve anı heba etmekten öteye gitmeyen, gün ışığına hasret kalmış gibi yüreği kararan insanlarız…

   

    Çoğu zamanda sevdayı yüreğimize yükleyerek, sevinçleri mutlulukları dolu dolu yaşayan ve yaşatan insan, bazen de özlem ile gözyaşı döken, hasretin kıskacında kalan zamanın içinde yaşayan ve yaşatan insan… Sevda iklimlerine yüreğinde yelkenleri açarak gülümseyen gülümseten, yarınlara koşarken arkasında kalanları tek tek toplayarak yanına alan, bazen de nefreti kini ile sevda dolu yüreğini yarınlarını, paramparça eden nefretin volkanlarını yüreğinde kaynatarak yakan insan… Yüreğindeki yangını görmeyen, yüreğindeki yangını kendisinin yaktığını unutarak, kim yaktı bu yüreğimi diyerek etrafına saldırarak zarar veren, nankör insan… Uzaklarda gel gülümseyen gönlünle gel artık yüreklerimiz buz tutuyor, bütün dünyamıza her mevsim kar yağıyor sesini duymayan, gülümsemeyen gülümsetmeyen insan… Nefesi titrek bir çiçek gibi solan, bütün geceleri ayaz soğuk, üşüyen insan… Yarınlara sevdanın ezgilerini yüreğinde unutan, kapısını kapatan, dudaklarında sevda dolu sımsıcak gülümsemeyi unutan, nefretin kimsesizliğini sözlerini yükleyen insan…

   

   Ey insan hangi bulanık çağlayan suların içinde kayboldun, girme o bulanık sulara boğulacaksın diyenleri duymayan, şiir dolu gülümseten yarınları görmezlikten gelen yıkan insan, aç yüreğindeki sevginin kapısını, hangi uzak şehirlerin dehlizindesin, rüzgârın kuşların kanatlarındaki nefretin yakan sıcaklığını neden duymazsın ah insan… Ses ver neden bazen susarsın, duymazsın feryadı figanı?

  

     Ey insan hangi erişilmez dağların ardında saklı kaldın, saklanmakta nedir? Görünmek sevmek sevilmek var iken, uçurumların yamacında gezinirsin? Yaralı ceylan gibi yaralı yürekler sana hasret kaldı, kap gel sevdayı kolundan beraber, hasret kaldık sana sevdana gülümsemene… Baksan sen susunca kâinatta susuyor kuşlar ötmüyor ağaçlar yeşermiyor… Sevdaya hasret yürekler çocuklar yarınlar üşüyor kayboluyor ve insanlık, nerede isen ortaya çık saklanma, bizleri yağmur dolusu yalnızlıkla dermansız dertlerin arasında karlarla kaplı soğukların altında kalan yarınsızlık ile bırakma, bak biz sana doğru koşuyoruz, saklanma çık ortaya gör bizi, boş yüreklerimiz yarınlarımız sevda ile gülümseme ile doldur…

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Bırakın Çocuklar Oyun Oynasın

Oturmuşum bahçede koltuğumda

Oyun oynayan çocukları seyrediyorum

Masum gözlerindeki mutluluklarını tada tada

Çıktı amcanın birisi hırsla koşa koşa

Dağıttı masum çocukların oyununu sırıta sırıta

Bağırdım haykırırcasına bırakın oynasın çocuklar

Çocukluğu yaşaya yaşaya umutla

Hayatları değişene kadar çocukça

Bir çocuğun ana vatanı oyunlardır

Çocukluğunu doya doya yaşamasıdır

Onların sevgisidir oyun

Çocuklar bana baktı hayretler içinde

Amca hala elindeki sopa ile çocukları kovalıyordu

Kan ter içinde.

Haklıydı belki çocukluğunu yaşamamış kaybetmişti

Çocukluğunu yitirmişti çocukluğunu yaşarken, bilinmezdi

Bilinen yaşayamadıklarımıza izin vermekti

Güneşin altında uyuyan çocukluğumuzun uyanmasına izin vermekti

Pes etti az sonra

Çocukları çağırdım bahçeme

Onlar oynadı ben seyrettim

Çünkü bende çocukken çocukluk dilimi kaybetmiştim

Yaşayamadım çocukluğumu, şimdi onların dilinde

Yaşıyorum kaybettiğim çocukluk dilimi

Artık hatırlıyorum çocukluk dilini

Yitirmiş olduğum çocukluk günümü, kendimi.

MEHMET ALUÇ