Artık seni düşünürken üşümüyorum

Ben kapına vardıkça kapatıyorsun arsızca

Kapıların önünde yatarken kapılarla oldum dost

Bir sana olamadım dost gülümseyen yüzünle

Ararken gönlüne girecek başka kapı

Uçurumların eşiğindeyim

Akbabalara yem olmanın çölündeyim

Bir uçuruma bir çöle düşüyorum ürkek adımlarımla

Sana açılacak bir kapı bulamıyorum

Hasrete açılan binlerce kapı açık

Ben yüreğimde kaçık bir âşık geziniyorum

Yolunu kaybetmiş bir serseri

Martıların sessizliğinde sensizliğin okyanusunda boğuluyorum

Lakin imdadımı duyan yok

Gözü yaşlı martıların kanadına tutunarak çıkıyorum yalnızlığımın adasına

Şimdi sen benden habersiz

Çilem yok artık sensiz arama artık beni bulamazsın

Yabancı bir adanın serserisiyim artık

Yorgun gecelerden kurtulup özgürlüğe koşan ben

Hasretinle gökyüzüne yüksel şimdi sen yokum artık 

Yüreğimin çırpıntısı ile yıkılan şehirim de kal artık sen arama beni

Her gece uykuya dalmadan yüreğime saplanan sen yoksun

Her lokmada hasretinle boğazıma düğümlenen kanlı aşım yok

Saba makamında şarkılar söylerken kâinata sensiz

Neşterli kan koklan ellerin yok üzerimde

Gök kubbemde ışık olan güneşim her gün bana doğuyor

Bir ölüm telaşı sensizlik gönlümde ölüyor

Bıraktım sensiz elimde gezdirdiğim boşu telaşı

Vakti gelen ölüm gibi ayrıldım sende

Artık seni düşünürken üşümüyorum

Artık senide hiç düşünmüyorum

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gönül dilim ile beyitlerim

Gönül dilinin en güzel kuralları ile sana konuştum koştum

Açtım gönül kapımı içine baktım sen orada yoktun

Âşıkların yolculukta uğradıkları çöllere baktım seni bulamadım

Aman boş ver dedim bulunmak istemeyeni arama hiç kimseye de sormadım

Vefasızlığınla paramparça olan kalbime demedin merhem olayım

Şimdi dertler içinde pişmanlıkla gezermişsin söyle hatırını ben nasıl sorayım

Gönlüne aşkımla girdim bin bir dil ile varayım dedim sorgusuz sualsiz

Ben gönlüne girdim bir şey bulamadım hem kör oldum hem de dilsiz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Mahşere Kadar

Sevdanın yanar hiç sönmez ateşi

Gönülde doğar sevginin sıcak güneşi

Kavuşmak için bekler âşık yüreği yanar

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Mahşer dediğin üç beş adımlık mesafe

Seven gönlünü hiç kor mu kafese

Varır sevdiğine âşık aldığı son nefesle

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Ağarır saçı bükülür yıkılmayan beli

Gözlerinde akar vuslat için gözyaşı seli

Uzanır uzanmasada sevdiğine uzanmaz eli

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Sevda aşk ateşi bu düşmesin gönül'e tatlı dile

Gezdirir çölü sahrayı sevinçle güle güle

Kavuşur muyum demez yüzünü görse yeter bile

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Aşkın sırrıdır bu gönüller birbirine ermez

Mahşer kopmadan âşık sevdiğini görmez

Âşık olan sanmayın bunu gönülden bilmez

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Âşık bakmaz kendi sefil garip haline

Laf gelmesin ister nazlı sevdiğine

Kavuşur mahşerde bilir söyler sevdiğine

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Nazlı yar anlar aşığının gözünde o mahşeri

Gönlünde açıktır aşığına gül kokan gönül defteri

Mahşere saklar harcamaz gönlündeki tatlı sözleri

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Aşkın sırrını esrarını elbette ki âşıklar çözer

Yol uzak olsa da onlar gönüllerinde gezer

Sanmayın yol çileli olur bu aşk burada biter

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Kul Mehmet'im aşk böyledir yaşayan bilir

Aşk yolunda nazlı yârin bekleyerek ölen sevilir 

Ölüm anında aşığa sevdiğinin nur yüzü görülür

Mahşere kadar sürer aşığın yâri bekleyişi

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Sanmayın...

Mecnun gibi aşk’ın nöbetini tutarım

Leyla’m gelir diye yollarına bakarım

Çöllerde Leyla’m hayali ile yatarım

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Biz aşk için cümle zahmetin gönlünü okuduk

Zahmet bizi gördü zahmet olduğunu unuttu

Türlü meşakkat ile aşk içinde biz kaybolduk

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Aşk ile sevenin kalmaz artık bu canı

Can aşk ile yoğrulur akmaz artık kanı

Aşk ile gezeni bak gör gözlerinden tanı

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Sanılır ki âşık olan delidir serap görür

Âşık olmayan delidir viran olur ıstırapla ölür

Âşık olan yıllarca uyumaz yâri uyutur aşkı büyür

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Aşk gönüllere ilaç yüce Rahmandan ihsan

Aşk için ne çileler çekti binlerce insan

Zahmetler çilelere göğüs gerdi insan her zaman

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Vuslat aşk’a zehir denildi kavuşulmadı hiçbir zaman

Ahiret yurduna gönderildi vuslat her zaman

Aşk yolunda zahmet olmaz mutluluğa varılır her an

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Aşkı bilmez ne anlar aşktan misafir sanmaz onu

Misafire gönlünü vermez sanır yolun sonu

Aşk sonsuz mutluluğa varılan yolun ana istasyonu

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Aşk gönül ile çelikten kale olur bekler yolu

Aşktan başka yoktur sevene çıkış yolu

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Kul Mehmet’im aşk anlatılmaz yaşanır

Aşk ise gönüllere veren Rahman’dır yolu hak’dır

Bu aşk ile cümle kapılır önünde durmaz açılır

Aşk’ın önüne hiçbir zaman çekilmez sınır

Sanmayın Leyla gelmeyince bu aşk biter

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Fikirsizler

Kendini insan sanan insan olmayan fikirsizler varmış, fikirsiz'likleri ile ülkeyi yıkan zalimlerden olmak için can atarmış, bu fikir'sizler…

Kendi fikri çöl gibi olan fikir'sizler, kendi fikrini çiçek açan gül sanırmış, kendi fikirsizliği ile batarken, ülkeyi batırmaya çalışanlar varmış.

Kendisi sesleri gibi, kargaları bülbül sanan adamlar varmış, sesleri ile gülün başında öterken solduranlar varmış…

Kendilerini değerli gül sanan fikirsizler kendilerini su ile beslerken, gülün dibine benzin dökerken su döktüğünü sananlar varmış!

Ömrü kara hazan ve kara hüsranla geçerken farkına varmayan fikirsizler, bahar ayını yaşıyorum diye sananlar varmış.

Kapıları şerre açan fikirsizler, güzelliğe açtığını sanan fikirsizlerin ağladığı ve hüsran il yok olduğunu bilemeyen fikirsizler ordusu varmış.

Fikirsiz hançeri sinesine saplar iken, kendisine de saplandığını görmeyen fikirsizler ordusu varmış, AYRICA kendilerinden haberleri olmayan fikirsizler varmış.

Ayağı kendi pisliğine takılarak düşen fikirsizler varmış, onun pisliğe değil gül bahçesine düştüğünü sanan fikirsizler ordusu varmış!

Yolları pislik ile döşeyen fikirsizler varmış, onun pislik döşediğini değil suladığını sanan fikirsizler ordusu varmış.!

Sönmüş fikirsizlik ile ısınmaya çalışanlar kendilerini yaktığını görmez iken, onları görenler ışığı ile karanlığı aydınlattıklarını sanan fikirsizler varmış!

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Aşkın Kendisindedir

Gönül aşk’a düşerse çare kimdedir

Gönüle meyil vermek nedendir

Bahtım kara diye sızlanmak niyedir

Gönül aşka düştü çare aşk’tadır

Gönüle meyil vermek aşkın kendisindedir

Bir gül ver bana gönül bağından

Bir öpücük ver bal ile bezenmiş dudağından

İzin ver gezeyim gönül bağından

İzin vermez isen gezerim çöller ile hasret dağından

Gönüle meyil vermek aşkın kendisindedir

Ararda benim gibi seven bulamazsın

Sevmez isen aşk ile gülen olmazsın

Bir ömür boyu yalnızlıkla dost olamazsın

Üzülürüm sana candan sevilen yar bulamazsın

Gönüle meyil vermek aşkın kendisindedir

Ne çekerse gönül çeker dilinden

Uzat bana aşkı gönül elinden

Sev beni bırakama gurbet elinden

Yaralama gönlümü sen derinden

Gönüle meyil vermek aşkın kendisindedir

Seven gönlü ret etmek güzele yaraşmaz

Sevene hasret kapısı aralanmaz

Aşksız bu hayatın tadına varılmaz

Aşk ile olan gönül paslanmaz

Gönüle meyil vermek aşkın kendisindedir

Kul Mehmet’im yar gönlüme ayrılık oku saplama

Yollarımızı ayırıp beni dermansız dert ile ağlatma

Seviyorum seni sende sev beni gönlümü dağlama

Üç günlük dünyada beni yarı yolda sen bırakma

Gönüle meyil vermek aşkın kendisindedir

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Belki Zalimlik Olacak Amma Hatanı Anlaman Gerekir

Nefesimi seninle bitirirken sen bensiz nefes tüketmenin peşindesin, yüreğimi ayrılığın tozları ile kaplayarak gittin, yazıklar olsun sana söylediğim aşk dolu hecelere şiirler sen bir şey anlamadan edepsizliğinle çektin gittin… Duymadın gönlümdeki aşkın sesini Yüce Rahman o gönlü ne diye oraya yerleştirdi haberin yok, çöle dönmüş kurmuş dalları kırılmış gönlünle zaten beni anlamazdın. Yüce Allah’ın aşk mabedine uğramadan, şeytanın nefret kin karanlık viran evine koştun yerleştin. O nedenle aşk’ı göremezsin, bilmem gerekirdi!

Kırık gönlüm gibi kırık kalemimde gözyaşına boğuldu, gidişinle, kanadı kırılmış bir kuş gibi olsan yüreğimde ihanetin bu aşk’ı söküp alamaz, aşk’tan nefret etmemi sağlayamaz çünkü aşk sevmektir, yüce Rahman’dan emanettir bana…

Sevmelerin olmasa da, karanlıklar da kaldığımı sansan da yanılıyorsun, karanlıklarda kalan sensin gidişinle… Bir an sevmelere hasret kalsam da, gönlüm sevmeler açık her zaman gülümsüyor Yüceler Yücesi Alla(c.c.) ‘ın yardımı ile bu gönüldeki aşk öylesine bir aşk’tır ki yüce Allah(c.c.)ile irtibatını kaybetmediğin sürece solmaz seni yalnız bırakmaz, umut sokağında gezdirir, umutsuzluk sokaklarını bir bir sevme ile kapatıyor yok ediyor, Yüce Allah(c.c.)’ın hikmeti keremi lütfü… İhsanı.

Sanma gidişinle ölürüm, ölmem ben gönüldeki aşkı veren Yüce Rahmana secde ile günde beş vakit varıyorum, o güzellik cennet mabedini senin gibi çöle çevirmekten hayâ ederim…

Çektin gittin iki yıl sonra pişman olmuş döndün gözlerinde morluklar bedeninde kırıklarınla… Bakma yüzüme pişmanlıkla dayanamam, ama sana da dönemem, sana da gel diyemem, belki zalimlik olacak amma hatanı anlaman gerekir, pişmanlığınla gözyaşı dökerek yanman gerekir…Gidişinle hasret türküleri bestelemedim ama sen bestelemiş ve geri dönmüşsün,unutulmuşluğun ezikliği ve kahrı ile dolaşıyorsun,anlaman gerekti aşk’ı anlamadın,şimdi pişmanlık içinde anladın ve geri döndün.

Sana gönül kapımı açarsam hakikate adalete ihanet etmiş olurum, yüreğinde yeniden aşk filizleri yetişmez ama ona hazır bir zemin hazırlayana kadar pişmanlığınla kal,

Anla…

Bil…

Gör…

Hisset…

Can çekişin nasıl bir duygu olduğunu gör, bana şimdi pişmanlık dolu gözlerle bakma, dayanamam yanman gerekir var git evine yan piş ondan sonra gel, tabi gönül kapım sana açık olursa, ya da açabilirsen…Sen hislerimi karanlık gecede darağacına astın gittin, sende şimdi pişmanlığını gecenin karanlığında duygularınla darağacına as ve sadece kendini unut, yüreğinle gel…Belki Zalimlik Olacak Amma Hatanı Anlaman Gerekir

Yakınları uzak ettin mutlumu oldun

Şimdi uzakları yakın etmenin peşindesin pişman mı oldun

Hasret cehenneminde yanmış gibisin

Seni şimdi çaresizliğin elleri öpsün alnında

Susmalarımı anla feryadın feryadıma karışırken yaşadığında

Varsın kırılsın gönlüm ihanetinle sen kırılacaksın ihanetinle ben değil ağladığında

Aşk gönlün dualarla sevmelerle uçurtma gibi gökyüzünde uçmasıdır

Yüce Rahman’ın en güzel hediyesi, cennetin kapısını açan kapısı

Kul Mehmet’im hissetmezsen görmezsen kurulmaz mutluluktan yapısı

Mutluluk gözlerinde huzur içinde saklı aşk’ın içinde onunla kaplıdır çatısı

Aşk gönlün dualarla sevmelerle uçurtma gibi gökyüzünde uçmasıdır

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Mutluluk Neşe

Nefret ne elem dolu acı

Nefret ile olmaktansa gelsin sancı

Nefret ile dolacaksa kasalar olmam ben yancı

Hepimiz iki günlük dünyada gelip giden hancı

Nefret ile sahte gülüşü yaşamak ıstırap

Nefret'siz çöllerde yaşamak mutluluk neşe, değil serap

Nefret ile âlem yanar gönüller yanar

Nefrete cahil akılsız bir sözle kanar

Gülümseme ile nefret gam yanar yok olur

Nefret ile sahte gülüşü yaşamak ıstırap

Nefret'siz çöllerde yaşamak mutluluk neşe, değil serap

Kul Mehmet’im yanarım merhamet muhabbet adına

Gönül dilimle koşarım gözyaşları silerim sevabına

Merhamet ile olmayan cümle kul ise cahildir, değil kâmil

Nefret ile sahte gülüşü yaşamak ıstırap

Nefret'siz çöllerde yaşamak mutluluk neşe, değil serap

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Ben Serseriyim

Ben serseriyim sana deliler gibi âşık

Küssen bile seninle her an barışık

Mecbur etsen de çölde yürümeye

Umman umman mecbur etsen de sürünmeye

Ben yine seni seveceğim

Ben serseriyim sana deliler gibi âşık

Kanasa da hasretinle yar yaram

Çölde kalsam da susuz gözü karam

Gönül kapını kapatsan da bana

Desen kanar yaran

Ben yine seni seveceğim

Sevmek günah olsa da ey canan

Ben yine seni seveceğim

Ben serseriyim sana deliler gibi âşık

Kul Mehmet’im en sonunda nihayetinde

Aşk kavuşmak değilmiş bu dünyada anladım

Gönlümü çöllerde kızgın kumlarla dağladım

Sanma ki ben gece gündüz kendime ağladım

Yar bana hasret kaldığına ağladım

Sevmek günah olsa da ey canan

Ben yine seni seveceğim

Ben serseriyim sana deliler gibi âşık

Mehmet Aluç

Merhameti Çöllere Kumların İçine Gömme

Ne kadar sürerse sürsün ömür, ne kadar sıkıntı olursa olsun ömürde bir gün bir anda bakarsın biter, gülümsersin hiç solmayan Rahman’a secdenin güzelliği ile imanın tevazu gülüşü ile sabrın rızası ile…

Rüzgâr tozu dumana katar ve sonunda sakinleşir, etrafta ne kadar pislik çalı diken varsa alır götürür, çelik duvarla kaplanmış sabırla yol alırsan rüzgâr temizler gönlünü, seni yıkmaz sirkeler ayırttırarak kendine getirir…

Ey ömrüm ey gönlüm sen sabırla ol isterken sadece yüce Rahman’dan iste sabırla, acılarına şifanın kaynağı olan Rahmandan iste secde ile, dua ile ,şükür ile…

Ey ağlarken susan gönlüm, ağlayışla çökme diril, yeşert gözyaşlarınla içinde kuruyan merhamet çiçeklerini, dağıt etrafında kim varsa bu merhamet çiçeklerini, gömme mecnun aşkı gibi merhameti çöllere kumların içine, yoldaş ol merhamete veya bırak o sana yoldaş olsun alsın seni ötelere taşısın. Zirvesinde ve dibinde etrafında gülücükler estiren merhametin kapısını gönlünde kapatma aç sonuna kadar, ikram et insanlara ikram bulasın, hele yaralı bir gönle merhametle yardımla dokun ve o muhteşem gülüşünü gör ve hayran kal ve Yüce Rahmana şükür secdesine varırsın…

Yaratan Rahman… Olunca eksiksiz olur kuluna şefkat ile yaklaştığını sardığını görürsün, hele birde günde beş vakit namazla birleşince bambaşka bir âlemin kapısını açar, Ötelere doğru bir yolculuk hazırlık, karşılamanın güzelliği başlar, ilk durak ve son durak arasında güller dikmeni sevap kazanmanı gönül kazanmanı Allah rızasını Resul rızasını kazanmanı sağlar…

Mehmet Aluç

Gülüşü Bitmiyor

 Nur gülüşünle sen düştün gönlüme

Bahar ayları yağdı bu gönlüme

Bir sevda güneşi doğdun ömrüme

Gülüşü bitmiyor senle ömrümün

Karanlık anlarım senle ışıdı

Sahra çöllerim seninle yeşerdi

Seni sevince ömrüm gülümsedi

Gülüşü bitmiyor senle bu ömrümün

Cana can katıyor tatlı bakışın

Akan gözyaşımı sildi sarışın

Aşkla yıkadı gönlümü varışın

Gülüşü bitmiyor senle bu ömrümün

Sabah duası gibi kabulümsün

Gönül bahçemde öten bülbülümsün

Aruz’suz hece ’siz sen şiirimsin

Gülüşü bitmiyor senle bu ömrümün

Kul Mehmet seni sevdi aşkı içti

Çıplak gönlüne nur libaslar dikti

Hecelerim bana seninle güldü

Gülüşü bitmiyor senle bu ömrümün

Mehmet Aluç