Okuyacak Okuyucuları Göremiyorum

Şiirlerin içinde geziyorum

Gönüllere yazarken gülümsüyorum

Heceleri art arda yazarken seviniyorum

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Okuyanların hepsi şair şiirleri

Şairlerden başka yorum yazan yok göremiyorum kimseleri

Şiiri şair yazar okuyucu okur biliyorum

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Kimler okuyucuları sakladı

Şiirsiz bırakarak tek başına ağlattı

Gönlü sevindiren okşayan şiirleri okuyucular neden yalnız bıraktı

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Tanınmış şairin şiiri okunur yeni şair okunmaz

Onlarca şair var okuyanlar hep şairlerdir yazar bedavaya

Bedava yazan okunmaz hepsi uçar havaya

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Şairleri arayan soran yok hep yalnızdırlar

Oysa yazarlar şair gönüllere akarlar

Gönül kapıları kilitli çaresiz bakarlar

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Şair olmaz çok zordur çilesi çoktur

Gönülden ağlayanı yazarsın herkesin karnı toktur

Gönüle güzelliği haksızlığı yazacak şiirden güzeli yoktur

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Gönüllere yazarız

Yalanları yazar haksızlığa koşarız

Canların canına elimize güllerle varırız

Ne gören var ne duyan tek başımıza kalırız

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Biz bu mekân da gönüllerde gezen gezginiz

Haddimizi hakkımız biliriz sınırı aşmayız

Haddini aşan olursa hakkını veriri geride kalmayız

Mekân bizim gönüller bizim bakar yazarız

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

                                                                                    

Hakkı yarattığı gönülleri severiz

Hakkın yarattığı gönüllerde gezeriz

Şiir yazmaz isek mutlu olmayız

Şiirsiz kalmaz gönüller okur diye yazarız

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Aşk ile yazdık meydana geldik koşarız

Gönüllere varır yazarız gönüllerle coşarız

Okuyan az olsa da hiç olmazsa da yazarız

Mekân bizim gönüller bizim bakar yazarız

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Pazarda insan satmayız

Aşkı yazar aşkı unutmayız

Aşksız hiç yazamayız

Uykusuz kalır yazmadan yatmayız

Zalimleri can sıkanları yazarız unutmayız

Mekân bizim gönüller bizim bakar yazarız

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Ne okuyan var ne duyan mutlu kalmayız

Olsun be şairim sen yaz hak biliyor yalnız kalmayız

Okuyucu çıkarsa okur olmazsa da zaman tarih okur

Şiirin boşa yazıldı diye kuşkuda kalmayız

Mekân bizim gönüller bizim bakar yazarız

Lakin okuyacak okuyucuları göremiyorum

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Mübarek Nurdan Nur Ramazan

 

bulut ol ağla yağ gönüllere
hatadan günahtan sakın sıyrıl
arınıp tertemiz nurla dol ayık
suçunu hatanı itirafı et hakka el bağlayıp
pişmanlığın gözyaşı ile af iste nura koş
günahtan kaçış hakka dönüş için var ol hoş

Allah ismini an coş
tövbe ile hoşnut olanların ayıdır 
Mübarek Ramazan 
haydi KUL sen ayrı kalma
bekler seni Yüce Rahman
her an her zaman

Hak Allah
Hu Allah
Hayy Allah
Birsin Allah
Ya Suphan Allah
Ya Rahman
Sensin dertlere derman

düşün kaç ömrün geçti Ramazan'sız
kul olur mu günde beş vakit Rahman'sız
Mübarek Ramazan geliyor kalma dermansız
koş fakire al onu sofrana
günahları at sen arkana
melekler ismini okur nur nur
Mübarek Ramazana varmaktır onur
böyle mübarek ay az bulunur
pişmanlığın gözyaşı ile af iste nura koş
günahtan kaçış hakka dönüş için var
tövbe ile hoşnut olanların ayıdır 
Mübarek Ramazan 
haydi KUL sen ayrı kalma
bekler seni Yüce Rahman
her an her zaman

Hak Allah
Hu Allah
Hayy Allah
Birsin Allah
Ya Suphan Allah
Ya Rahman
Sensin dertlere derman

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Bakar Hayran (Beyit)

Ey insan sendeki gönül güzelliği olmazsa kim sana bakar

Sen o gönlündeki güzellikle durma haydi gönüllere ak yoksa seni yakar

Aç gönül kapını gönül gözünle seyreyle âlemi eyle nazar

O gönül güzelliğindeki güzelliği açarsan Yüce Allah ömrüne ne güzellikleri yazar

Nefret şeytan düşmanla olma sakın sen onlar hep mezarları kazar

Bilmez mazluma mezar kazanlar kendi kuyularını kazar içinde düşer azar azar

O gönlündeki merhamet güzel sözlerle çık pazara güzellikleri sat bedavaya

Bu güzelliklerinle âleme güzellik kat ahirette Yüce Rahman ile Nur Resul seni gelsin sarmaya

Al gönlündeki merhameti imanı saklama deme ki içimde dursun

Sen gönlündeki güzellikleri merhameti dağıttıkça nursun

Bu âlemde ey kul Yüce Allah’a kul olmakla memursun

İman ederek Nur Kur’an Nur Resul peşinde vatan bayrak için şehadete koşmakla meşhursun

Hakiki kul olan gönlünde olmaz hiçbir zaman nalan

Bak gönlündeki imanla semada ki cümle melekler sana olmuş bakar hayran

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Nazar: Bakış anlamında kullandım

Yumuşacık Dokunuşlardan Uzak Gönüllere Hitap Etmeyen Heceler…

Dilimizde yaşantımızla uyumlu akıcı olmayan rollerin sözleri ile hissediş ve uyanışı taşımayan sözlerle bize ait olmayan rolleri oynamanın peşinde, yıkılmak için hala koşmanın derdindeyiz. Yumuşacık dokunuşlardan gönüllere hitap etmeyen hecelerden uzak sözlerin fırtınasını estirerek, hala biz kazanalım derdindeyiz. Sorgulamadan neden uzak diyarlara kaçarak, kendimizi kendimiz olarak yaşamaktan utanıyoruz veya buna layık görmüyoruz? Zafer ve başarıyı bir kişi kazanır herkes bunu yaşar birliktelikle beraberlik içinde. Elimizde dünya denilen asa ile dünyada gezinirken önümüzde oynayacağımız rol hayatımıza yazılmış iken farkında mıyız bilmem ama biz hala başkalarının rollerini çalarak, oynamanın peşindeyiz. Mesela zafer ve başarıyı hep biz kazanalım istiyoruz! Sanki Âlemlerin Rabbi Yüce Allah, bizden neden zaferi kazanmadınız diye soracakmış telaşında, hayatımızın rolümüzü oynamak yerine, başka rolleri çalarak oynarken vasat bir performans ile başarısızlığı yaşamanı hezimetinden kurtulamıyoruz. Acaba hiç düşündük mü başarı ve zafer yolunda hep birlikte yürürken, zafer ve başarıya giden bu yolda yürüyenlerle yola çıkanlardan olsak, yolda yürüyenlere bir sığınak liman olsak, yol olsak düşeceği zaman uzanacağı bir el olsak, yağmur yağarken altında duracağı bir durak olsak, yeis’e düştüğünde onu motive eden olsak…

Zafer ve başarıya ulaştığında hep birlikte kazanmış olsak, en güzeli bu değil midir? Neden rolümüzün bu olacağını bile bile, başkalarının rollerini çalarak oynamaya devam ediyoruz? Belki gerçek rolümüz budur, zafer başarı için yola çıkmak bizim görevimizdir, başkalarının zaferi kazanması için yardımcı olmak el ele göğüs göğse yürüyerek varmak asil görevimiz ise, neden başkalarının rollerini çalarak oynamanın peşindeyiz bunu anlamak pek mümkün değil! Neyi almanın peşindeyiz bizim olmayanın mı? Bizim olmayan neden bizim olsun? Bize uyar mı acaba? Neyi almalıyız veya ne olmalıyız? Hiç düşündük mü acaba? Rollerimiz haykırırken bu senin gerçek rolün değil diye haykırırken, biz hala yanlış rollerin peşinde, zaferi başarıyı biz kazanalım, bizim adımız zaferle beraber anılsın demenin peşinde ömrümüzü heba etmekle meşgulüz? Gözlerimizde kendimize ait olmayan bakışların anlamsızlığı ile hala etrafımıza bakarken, bom boş bakarak bir şeyler anlamadan bakıyoruz! Neden bize ait olan rollerimizin suflelerini duymamaz’lıkdan geliyoruz? Duyalım kulağımıza söylenilen rollerimizin sözlerini!

Acaba gerçek rolünün sesini duyan var mıdır, yoksa hepimiz mi duymamaz’lıktan geliyoruz o nedenle mi hep kaos ve yıkımları yaşıyoruz? Yüreğimizin derinliklerinde bizi biz yapan, yardımcı olmaktan başka bir rolümüz olmayan bu zafer ve başarı yolunda içimizden birisinin zafer ve başarıyı yakalamasına yardımcı olmamızı isteyen rolümüzü neden hissederek oynamıyoruz? En acımasızlıkla zaferi kazanacak olanı neden uzak diyarların karanlığında terk ederek, tek başına yola çıkıyoruz ki? O zaferi belki biz kazanmayacağız, uzak diyarlarda karanlıklarda bırakacağımız o insan kazanacak bizim yardımımızla ve hep birlikte kazanmış olacağız, buda en güzeli değil midir acaba? Ne dersiniz sizlerde bu konuda acaba? Selam ve dua ile kardeşlerim
Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Şiirler Gülümseyerek Gönüllere Dokunmalı Buna İzin Verin.

---

Şiirlerimle sokaklarda geziyorum, gülümseyerek şiirlerimle insanlara bakarken, insanlar bana garip garip bakıyor, her halde bu deli diyorlar, bu zamanda gülmekte neymiş, o nasıl bir şeymiş yenilir mi içilir mi gibilerinden bakıyor, gülümsüyorum, şiirle yatıp kalkmayınca hecelerle dost yaren olmayınca böyle oluyor, elden ne gelir. Kaldırım taşlarına okuyorum şiirlerimi sarsılıyorlar hislerinden desem yoksa bana mı öyle geldi bilmem, gülümsedi birden sanki sokaklar.

Kısa hayat gibi, kısa sokaklarda gezdim, şiirlerimi onlara kısa kısa okudum, kuşlar gibi uçarcasına sevindiler, sokaklar çocuklarla doldu bir an, onlara da çocuk şiirlerimi okudum, uçurtmalarım dan gökyüzüne uçurduğum şiirlerimden söz ettim gülümsediler, kapalı değildi onların gönülleri şimdiden anladılar şiirleri güldüler şiirlerle. Bazen gönül'e bir şeyler değmeli, eller değmeli, şiirler değmeli, aşklar değmeli gülümsemeler değmeli... Değince bir şeyler büyümeli, küçülmemeli karanlıklara saklanmamalı, duysana gönlü şikâyet ediyor senden, ayrılıkların sokağına uçurumuna düşeli feryat ediyor, kurtar beni gülümseme ile şiir ile aşk ile neden duymayız bilinmez!

Yürüdüm gönüllerine el sallayarak, çocuklarda gönülleri ile el salladılar devam ettim yürüdüm çıkmaz sokaklara doğru, çıkmaz sokakları şiirlerle süsleyerek çıkmazlığından kurtarmak istedim. Ne kadar çok özlemişler vuslatı, vuslat ile saranı o karanlık izbe çıkmaz sokaklar şenlendi şiirlerle, aylardır yanlarına uğramayan bir canlıya hasret çıkmaz sokaklara, kuşlar gökyüzünde birer birer indiler, şiirlerimi böldüm önlerine serptim birer parça ekmek ile arkasında çocuklar koştu kuşları görünce, insanlar koştu neler oluyor diye. Fena hallerimize şiirlerle ağladık sonra yavaş yavaş gülümsedik. Yanlışlara giden ayrılık yolları çıkmaz sokaklar, vuslat ile buluştu, yıktık çıkmaz sokağın son adımdaki duvarları, yandaki sokağa açtık sokağı, gönül'e güneş gibi doğan giren şiir gibi güneş girdi çıkmaz sokağa... Şiir yeni bir anlama ve ahenge dönüştü gönüllerde, meğer ne kadar susamışız şiirlere, güzel sözlü hecelere kelimelere...
Anlamı bozuk kelimeleri gönlümüzde ne kadar çok biriktirmişiz, saatler sürdü şiirle ayıklamak yok etmek... Bir şey ifade etmeyen anlamsız hecelerle gönlümüze dağlar dikmişiz, yıktık el ele... Dili olmayan hayaller gönlümüzde o kadar yer kaplamış ki yıllardır onun karanlık anlamsızlığında yürümüşüz o nedenle hayallerimiz gerçekleşmiyor, dilde gönülde tatlı söz olmayınca gönül dil ne bilsin güzelliği, nasıl anlatsın karşısındaki haylin güzelliğini. Sözler hecelerle, kulağa hoş gelecek ve ruha heyecan verecek şekilde güzelleştirme yollarını gösteren şiire ne kadar muhtaçmışız, bu çıkmaz sokakta anladık. Yıktık şiire ait olmayan her şeyi gönülde çıkmaz sokakta, açtık gönül yollarını çıkmayan sokakların yollarını. Şiir gibi hece gibi gülümsedik anlam ifade eden şiirsel gülüşlerle.
Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

__________________
Mümin tövbe ile merhamet ister Rabbin'de affı için
Selam ve dua ile...

Âlemlere Gönüllere Rahmetsin (Naat)

Nasıl yazsın Seni ey Nebi

Yazarken biter bu kalem

Tükenir mürekkep

Sen geldin âlem oldu âlem

Âdem değildi o âdem

Zülüm altındaydı madem

Rahman gönderdi seni o dem

Gülenleri güldürmeyenler

Gülerken pis pis

Gülmeyenler gülmeyecek sandı

Nefis şeytanla nasıl buna kandı

Kandı kandı ya işte yandı

Kâinatın kucağında nurla sen

Nura boğuldu âlem

Kamaştı gözler

Bitti o an söylenen sözler

Açıldı kapanan o mazlum gözler

Dokundu ağlayan gözlere nurdan elin

Dokundun kırılmış beli

Çölde kumda yatan Bilallin beline elin

O dokunuş ki günde beş vakit ezanla

Sesi hala kıyamete kadar kulaklarımızda

Rengi teni simsiyah yaşaması gereksiz dediler

Çöllerde karnına tonlarca taş yatırdılar

İmanını sınadılar

Bilemediler iman sınanmaz yaşanır

Bilemezlerdi onlar merhameti

İmanı

İman etmeyi

Güldürmeyi

Yaşatmayı

Sen dokundun işte

Binlerce yıldır

Hala Bilallin ezan sesi kulaklarımızda

O zalimler sadece kendileri güldü

Kendileri yedi

Kendileri yaşadı

Yürekleri merhametle hiç titremedi

Zulümle gönülleri

Evleri yıktılar

Sen geldin ve yıkıldılar

Görmediler

Göremediler

Bilmediler bilemediler

Ya Muhammed canımız sana olsun feda

Seni bilmediler

Yıkılmayı hazım edemediler

Nefreti yıkamadılar

Oysa nefreti yıkmak diriltmek

Dağlar gibi gönüllerde yeşertmekti

Güller gibi açmaktı

Unutmaktı eski bilinen yanlışlardan kurtulmak

Yeniden iman ile dirilmekti

Bilemediler

Göremediler

Hissedemediler

Yaktılar

Yandılar

Söndürdüler

Söndüler

Senin cennet gül kokunu alanlar

Koştular

Sarıldılar merhametine

Gözlerinde sevinçten pınarlar

Çatlarken sevinçten gönüller

Ah seni o nurunla görenler koştu sana

Yeniden imanla

Merhametle dirildi

Sığmadı Mekke'ye Medine'ye

Âleme

Yaydı merhametini

Cennet kokunu

Belde belde

Şehir şehir

Sığmadı âleme

Sığdı ufacık bir gönül'e

Gül cennet kokunla

Kuşlar şaşkın

Aşkınla kuşlar geçemedi sana koşanları

Kanat çırpan kuşlar kanatları yorulurken

Sana koşanların kanatlarında yok iken

Kırıldı kuşların kanatları sana koşanlara kanat çırparken

Yolda kaldı tüm kuşlar

Senin kokunla açarken güller

Sevilmez mi güller

Nurdan Muhammed

Candan Ahmed

Senin kokunla kokarken

Senin nur güzelliğinle açarken

Sensin Âlemlere Rahmet

Sen nereye baksan nur

Sen nereye adım atsan

Cennetten bir bahçe

Evler gelişinle nurlandı

Sofralar bereketi ile coştu

Aç kalanlar bereketinle doydu

Nimetler eksilmeden çoğaldı

Bilinmezdi-Emin- ne demek  

Unutulmuştu

Yok olmuştu

Mekke emin oldu

Emin olmayı gördü anladı

Anlamayan öküz gibi baktı

Eminsin dedi

Allahın nur Nebi si'sin peygamberisin demedi

Demedi mutluluk yüzü hiç görmedi

İman etmedi iman ile ölmedi

Gözlerin cennetten bir âlem

Gönlün tüm cenneti kaplayacak

Şefkat merhametten buyur eden saraylar

Görenler gördü

Susamıştı

Şefkate

Merhamete

İnsan olduğunu söyleyen

Söyleyerek saran gönlün

Sıcaklığına hasret kalmıştı

Gördü gören

Koştu

Sarıldı

Bırakmadın sana sarılanları

Onlar için geceleri

Seccadeyi gözyaşı ile yıkadın

Cehennem narında yanmasınlar dedin ağladın

Sen ağladın

Cehennem söndü sönecek

Şefaat için şefaat verdi sana Yüce Rahman

Sana koşarken şefaatine

Nur yüzüne gönlüne koşacağız

Merhamet ile yoğrulmak için

Âlemlere Gönüllere Rahmetsin

Nurdan Ahmet

Nur Muhammed(S.A.V.)

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

(Nöbetçi Şair)

İnsan

İnsan merhameti imanı ile olur insan

Rahman yardım eder alır yapar ihsan

Merhametle ey insan gönüllere aksan

Sen insansın değilsin ki korsan

Akılın var değil ki noksan

Nefretin seni yesin onu bir yerine soksan

Bazen konuşmaya gerek olmaz lisan

Her insan sen senin gibi taşır can

Dünya dediğimiz iki kapılı bir han

İnsan insanlığı ile olur insan

İman eder olur candan can

İman etmez insan olmaz o can

Gir insan çık insan ol sen ey can

Gir insan çıkarken olma rezil ey insan

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Şiir Gönüllere Sevgi İle Yaklaşmak Değil Midir?

Edebiyat dünyasına girdim gireli kimseyi üzmeden rencide etmeden yazmaya özen gösterdim. Anlatmak istediğimi kişi olarak baz almadım genel olarak baz aldım, bugün ise Türkiye'm kazandı adlı şiirimi bazı sitelerde yayınlarken kesinlikle parti ismi vermeden Türkiye'm kazandı diye şiir yazdığım için Siyasi şiir yazmakla suçlandım. Ben şu kazandı şu kaybetti diye bir ifade kullanmadım kazananın bizler olduğunu ifade ettim, yani Türkiye'm istikrar kardeşlik birlik beraberlik kazandığı için sevincimden bir şeyler karaladım ve orada partinin rengini ismini cismini yazmadığım halde her şeyi çok ama çok çok iyi bilen site sahipleri maalesef böyle bir art niyet ve düşünce ile sayfalarca yazı yazmışlar, canları sağ olsun silerim orada şiirimi, bana orada şiirim yayınlanınca Nobel ödülü de vermeyecekler...

Duygularımı şiire dökemezsem ne diye şiir yazıyorum ki-Kimseyi incitmeden art niyette bulunmadan insanları candan severek fikri zikri ne olursa ayırt etmeden-Ne diye duygularıma gem vurayım ki, sevinç olunca sevinci, hüzün olunca hüznü yazamadıktan sonra neye yarar şiir?

Şiir gönüllere sevgi ile yaklaşmak değil midir? Şiir gönüldeki sevinçlerin mutlulukların telkini değil midir? Birlik beraberliğin parlayan ışıltısında yüreğin kabarması, mısraların gönülden tek tek mısralara dökülmesi değil midir? Güçlü gönüllere uzanan el değil midir Şiir? Neden ellere pranga vurmak için bu kadar çaba sarf edilir? Atılan adımların yönünü kendimiz değil neden başkası belirler?

Duvar gibi soğuk bakışlara, duvar bloklara karşı karşıya gelmek maruz kalmak,gönlün hırpalanması  gerçekten çok üzücü!Önce bir şiir ülkesine veya şairin ülkesine doğru yavaş yavaş  gidin göz gezdirin sondan sonra akıl vermeye kalkın,hem şiir herkesin zevkine göre şiirde yazmaz!İşte ozanların sözlerinden bazıları:

Bir ozan her dizesine kendi yaptığı dilden, kendi yaptığı dil bilgisinden kata kata en sonunda hem büyük dilini, büyük dil bilgisini yaratır; hem okuyucusunu oralara ulaştırır." diyor Fazıl Hüsnü Dağlarca.

"İlk dize tanrı vergisidir. ondan sonrası da çaba." Bir şiir hiç bitmez, yalnızca terk edilir." 

"Şiir, zamana direnen şeydir."

"Bazı şairlerin ölümüne yanarız, ancak onların şiirleridir ki, yıllar sonra soğuklarda gene ısıtır bizi." diyor Behçet Necatigil.

"

Şiir, bozulmuş olanı güzelleştiren bir aynadır." diyor Percy Shelly.

"Düş olmazsa şiir olmaz. Şiir olmazsa bu yaşama katlanılmaz." der Pasteur Valiery Radot.

Neyse hayat bu bazen ayağına çelme takmak isteyenler çıkacak bir adım zıplayarak yazmaya gönülleri sevmeye girmeye devam...Selam ve dua ile...

Mehmet Aluç-Kul M

Gönüllere Girmezse Kapanmaz Yaralar

 Bunca âşık sanma ki yârden yüreği yaralı

Dünyanın çivisi çıkmış yerinden ondan ağlamalı

İman silinmiş sanki gönüllerde ondan sazın teli kırk gönlü yaralı

Gönüllere girmezse merhamet ile iman kapanmaz bu yaralar

Âşık vurur sazın teline yüreği ile sanki çalmaz

Ey kullar bu dünya ne bana ne size hiç kalmaz

Merhamet iman olmayınca kimse bu âlem de gülmez

Gönüllere girmezse merhamet ile iman kapanmaz bu yaralar

Şerha şerha olmuş düşünce ile fikirler yollar

Âşık ne yapsın uzanmaz herkesi sarmaz kollar

Bilmem ne işle uğraşır boşuna bu cümle kullar

Gönüllere girmezse merhamet ile iman kapanmaz bu yaralar

Âşık der bilmez mi insan gönlü yaraladığını

Mezara girdikten sonra hesap vereceğini

Karanlık fikirler ile yarınların gülmeyeceğini

Gönüllere girmezse merhamet ile iman kapanmaz bu yaralar

Öksüzü öksüz görmeyin Rahman’dır sahibi

Değmeyin ona yıkılırsa Rahman yıkar cümlemizi

Sar onu okşa başını fışkırır yanında merhamet denizi

Gönüllere girmezse merhamet ile iman kapanmaz bu yaralar

 Değmezse gönüle merhamet, yoktur âlem de sanmayın

Yaptığın cezasız kalırsa yaptığın yanına kar kalır yanılmayın

Aşığın yüreği gördüğü merhametsizlik ile yaralı onları anlayın

Gönüllere girmezse merhamet ile iman kapanmaz bu yaralar

Öter bülbüller sabah kalkar âşık secde ile varır Rahman’a

Alır gönül sazını varır cümle kullar yanına

İman ile heceleri harmanlar söyler cümle canına

Gönüllere girmezse merhamet ile iman kapanmaz bu yaralar

Kul Mehmet’im ne yazayım ne diyeyim bundan fazla bilemedim

Âşık dizin dibinde oturup merhamet ile sazın teline vuramadım

Sarmayınca gönüller üzülme kendini yaralama daha sabah olmadan

Gönüllere girmezse merhamet ile iman kapanmaz bu yaralar

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)

Başka Gönüllere Açarım

sanma sen gülmezsen ben ölürüm

sanma sen bana gelmezsen ben çıldırırım

sanma sen sevgini vermezsen

sevgisiz çöllerde sürünürüm

sırtımda sapladığın hançeri kendim çıkarırım

gönül sarayımı başka gönüllere açarım

kendini bulunmaz nimet sansan da

roman gibi okunacak gönlün olduğunu sansan da

şiirlerime konu olduğunu bilsende

sen gülsende ben güleceğim

sen gelmezsende ben aşk yolunda yürüyeceğim

senli şiirlerim karayarak

başka gönlün şiirlerini yazacağım

ama unutma kimse benim gibi sevemez

gözlerini şiire benzeterek şiirler yazmaz

sırtımda sapladığın hançeri kendim çıkarırım

gönül sarayımı başka gönüllere açarım

sana ben olma hiç bir zaman düşman

sen her zaman olacaksın inan pişman

artık gerek yok peşimde benim koşman

başına bağla sen artık karalarda yazman

artık işim olmaz senle bana uymaz o liman

sırtımda sapladığın hançeri kendim çıkarırım

gönül sarayımı başka gönüllere açarım

Mehmet Aluç

Âlemlere Gönüllere Işıksın Gül Kokan Resul

Sensin gül kokan Âlemlere Resul

Âlemlere Rahmetsin senin kokun özler kul

Sen çiçeklere kokusun ondan bülbüller,

 Güle karşı Şeyda Şeyda öterler

Âlemlere gönüllere ışıksın gül kokan Resul

Senin kokunsuz açar mı güller

Kokunla açarda ötmez mi bülbüller

Senin peşinde gelenler özeldirler

Âlemlere gönüllere ışıksın gül kokan Resul

Seni gönderdi Rahman nur Resul

Nuruna geldi cümle ağlayan kul

Gönülleri sevdin gözyaşını sildin nur Resul

Âlemlere gönüllere ışıksın gül kokan Resul

Kula yapılan zulmü reva görmedi Rahman

Gönderdi âlemlere seni Rahmet yüce Rahman

Kökünden bitti zulüm o an hileler

O asrı saatte açıldı solmayan güller

Âlemlere gönüllere ışıksın gül kokan Resul

Şimdi gel görkü kör olduk yolun kaybettik

Kokunu alan burunlar yok oldu

Gönüllerin kapısını açan kilidi kaybettik duvarlara astık

Nefis şeytan hançerini göre göre kalbimize sapladık

Âlemlere gönüllere ışıksın gül kokan Resul

Gözlerimiz gönüllerimiz arar seni durmadan

Yol belli iz belli gidemiyoruz bilmem neden ki koşmadan

Mutluluğu Kuran ile sende bulmak yerine başka yola saptık

Çıkmak zor o yolda dönmek yok dönemiyoruz Resul yandık

Âlemlere gönüllere ışıksın gül kokan Resul

Kul Mehmet der gelir misin yine ötelerde

Gönderir misin solmayan güllerinde

Beş vakit ezanda ismin gönüllerde

Âlemlere gönüllere ışıksın gül kokan Resul

Mehmet Aluç