Kalmaz Naçar Kalır Naçar

İnsanlardan ayrılan kurt ile gezer

Güneşi ayı görmeden karanlıkta yaşar

İnsanlığı biter geberir leş olur gider

Mezara girince imansız eyvah der kalır naçar

Yaşarken kim insan olur cennete gider

Kimi odun olur ateşe cehenneme gider

Karanlık gecede sabahı da karanlık bilir

Mezara girince imansız eyvah der kalır naçar

Sırrı iman ile gezen kullar bilir

İman eden kul ölüyken dirilir

İman edene yollar tuzaklar görülür

Mezara girince mümin eyvah demez kalmaz naçar

El değmemiş yaraya iman eden koşar

Halk içinde iman ile coşar

Yere düşene koşar yarasını sarar

Mezara girince mümin eyvah demez kalmaz naçar

Kul Mehmet’im bu dünyada dava iman davası

Nefis şeytan zalimle bitmez müminlerin savaşı

Ölüm son değildir gelir ölümden sonra arkası

Mezara girince mümin eyvah demez kalmaz naçar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Bunca Zifiri Karanlığı

 

Bunca zifiri karanlığı deler nur

Sen imanınla hak yolunda dur

Günde beş vakitte secdede nur

Bunca zifiri karanlığı deler nur

 

Karanlık gecelere doğar imanla nur

Biter gam kasavet vakit nurdan vakit

Ölüm gelir ansızın ömür elimizde değil nakit

Bunca zifiri karanlığı deler nur

 

Cehaletin gözleri dalar uykuya

Hak açar gözlerini gönülde arka arkaya

Anlar kul neden gelmiş bu dünyaya

Bunca zifiri karanlığı deler nur

 

Kaç gün zulüm doğdu hak gelince bilinmez

Zulüm hakkın sesi olmadan yok olup gitmez

Gönülde merhamet iman olmayınca insan sevilmez

Bunca zifiri karanlığı deler nur

 

İnsan hak yolda hakka secde ile emir olundu

Hak sesini duyan hakkın yolunda bulundu

Hak sesi duymayanlar nefis şeytan ile yok olundu

Bunca zifiri karanlığı deler nur

 

İman merhametle açar bağlarda güller

İmanla ne güzel gülümser son vakitte ölüler

İman yoksa ne yapsın sağlar ölüler zalimler

Bunca zifiri karanlığı deler nur

 

Zulmün kundağına sarılan ömrü boşunadır

İmanla cennet çiçeği iman edenin açar bağrındadır

Bilinmez bu hayatta yarın ecel kimin kapısındadır

Bunca zifiri karanlığı deler nur

 

Kul Mehmet’im iman gönülde yankılanmakta

İmanla yaşayıp ölene cennet ötelerde kucak açmakta

İmanı olmayana bu dünya cehennem ateşini yakmakta

Bunca zifiri karanlığı deler nur

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

 

 

 

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Biter Elbet

Biter elbet gecelerle karanlık

Nurdan İslam’la Doğar nurdan Sabah

Zalim der yıkıldı dünyam eyvah

Biter dünyanın susuzluğu İslam’la o sabah

Ne gam kalır ne dert çile kalır biter ah

Üstadın dediği gibi belki yarın belki yarından da yakın

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

---

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Öfke Gerçeği Gizler (Karalamalar)

Gözler kör olmuş nefret bu kadar mı kör bakar yakar

Biri suç işler suç işleyen değil suç işlemeyeni suçlu diye suçlar

Cahil fikirler nefret ile yanar sahibini yakar

Üzerine sönmesi için su atanı benzin döküyor diye suçlar kaçar

Nefreti ile parlayan ne eder

Önce kendini sonra etrafını yakar yok eder

Elbet nefret bir gün biter

Nefret biterken nefret sahipleri bu dünyada nefreti ile göçer

Merhameti ile gezenin varlığı ortaya çıkar herkes gülümser

Sakın kötü yollara düşme

Düştükten sonra millete küsme

Küstükten sonra kimseyi üzme

Üzünce üzülürsün üzülünce

Yalnız kalırsın

Yanlış olursa düşünceler

Kötüye gider gidişler

Kötüye rıza gösteren

Kötü yolda yok olur gider

Kötülüğü sevk eden arkasında güler

Herkes her şeyin iyisine layıktır

Kötülük iyilik değil milleti ayıktır

Ayıkmayan milletin sonu nefretle yıkılmaktır

Zulme alkış tutma yanlıştır

Yanlışa devam etmenin sonu yok oluştur

Zalim zulme devam ederken ona rıza göstermek yıkılıştır

Hakkı hak olduğu için söyle

Haksızlığı da zulüm olduğu için yık olmaz böyle

Hak yoksa dilde gönülde nasıl insan nasıl yaşar söyle

Hemen öfkeye sarılma az sabır eyle

İnsan öfke ile yaşar mı hiç böyle

Etraf karanlık diye sakın sen korkma

Gönlündeki merhamet ışığını yak, karanlık böyle yok olur başka soru sorma

Birilerini suçlamakla sorun ortadan kalkmaz

Birilerini suçlamakla sorun devam eder

Elin zalim oğlunun ekmeğine yağ sürersin

İşi bitince adam diye suratına bakmaz

Öfke ile insanlık sürünür yerde

Herkes gönlüne çekmiş öfkeden kara perde

Çare birlik beraberlikte lakin

Herkes çareyi zalim elinde arar buda çok çirkin

Merhamet insanı güzel eyler

Öfke insanı deli eder

Dünya merhameti bekler

Öfke ile gezen merhameti bilmez uçuruma gider

Gönülde merhamet ne zaman eyledi göç

Göç başladı ise işimiz çok güç

Öfke gerçeği gizler

Öfkeye kapılmamalı bizler

Öfkeyi yayanlar kırılsın sizde dizler

Birlik beraberliğe tahammül edemez kimler

Öfke içinde solma merhametle ol yorulma

Yol devam içindir durma

Sana koşarak gelenide düşman diye vurma

Öfken ile denizlere dalma boğulursun

İnsanlara yaklaş gülümse adam olursun

Yalan söyleyen gibi olma

Yalan uçurumunda düşerek solma

Hakkı zikir eyle sen durma

Zalim hakkın karşında yok olur sen umudunu soldurtma

Merhamet hakka insanlığa giden yol

Kendini unut merhametli insanları ara bul

Her güzellikte insana bir nasihat var

Güzelliği görmeyen insana nasihat etmez kar

Hem dünyası hem de ahireti olur dar

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Hasret değmesin

Seni ben ararken kim bana güler

Bana gelişinle dertlerim bir an biter

Gülüş sende gülüşün beni mest eder

Anla halimden koş gel bana bekleyişim yeter

Üç günlük dünya denilen hana

Gelme demesen de geleceğim ben sana

Seviyorum seni ben yana yana

Hasret değmesin seven cümle cana

Bozulmasın gönlümüzü sevda ütüsü

Gel beraber söyleyelim sevda türküsü

Yaşadığım aşk olsun hayatımızın öyküsü

Gelme demesen de geleceğim ben sana

Seviyorum seni ben yana yana

Hasret değmesin seven cümle cana

Gönlümüz aşksız sakın çürümesin

Aşkımızın üstünü karlar örtmesin

Gülelim bahar gibi aşkımız üşümesin

Haydi gel el ele yürüyelim

Yaşadığımızı aşk ile bilelim

Gelme demesen de geleceğim ben sana

Seviyorum seni ben yana yana

Hasret değmesin seven cümle cana

Sevdiğini bileyim yol uzun olsa da olur

Sevda yolunda kaybolan izler elbet aşkla bulunur

Sevda yolunda elinde aşk olmayan elbet kaybolur

Geliyorum ben sana papatyalar açtığı zaman

Beni karşında görürsen şaşırırsın o an

Gelme demesen de geleceğim ben sana

Seviyorum seni ben yana yana

Hasret değmesin seven cümle cana

Aşk senin seven gönlündeydi

Seni sevmediğimi kim söyledi

Seni sevmeden önce bilmiyorum aşk neredeydi

Gelişinle bir baktım seninle benim gönlümdeydi

Gelme demesen de geleceğim ben sana

Seviyorum seni ben yana yana

Hasret değmesin seven cümle cana

Gitsem de dönüşüm hep sana olacak

Aşk ile sevmezsek bu gönlümüz çürüyecek

Bir ömür boyu bu gönlümüz aşkın sırrına eremeyecek

Aşk bizi biz aşkı bilmeyecek hayat aşksız devam edecek

Gelme demesen de geleceğim ben sana

Seviyorum seni ben yana yana

Hasret değmesin seven cümle cana

Kul Mehmet’im gel bekleyelim çiçeklerim açtığı yerden

Beraber ağlayıp beraber gülelim ikimiz birden

Aşkın çiçekleri açsın bizimle beraber cümle gönüllerden

Herkes kavuşsun sevdiğini aşkla beklediği yerden

Gelme demesen de geleceğim ben sana

Seviyorum seni ben yana yana

Hasret değmesin seven cümle cana

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Türkmen’im Siz Güleceksiniz

Türkmen dağım korkma yıkılacak o zalimler

Parça parça parçalanacak zalimle beraber gülenler

Cehennemde yanarken nefretleri

Cehennemden fazla yakacak

Müslümanlar cennete giderken

Zalim geberip cehenneme odun olacak

Türkmen dağım siz güleceksiniz

Zalimler ağlarken sizler cennette gezeceksiniz

Türkmen dağında siz güleceksiniz

Ey zalim

Sizlerde olmaz huzur

Olmayanı kime vereceksiniz

Kendi nefretiniz içinde gebereceksiniz

Türkmen dağım siz güleceksiniz

Zalimler ağlarken sizler cennette gezeceksiniz

Türkmen dağında siz güleceksiniz

Ey zalim

Nefretiniz çekecek sizi cehenneme

İmandır hakikat hayatın en güzel dalı

Siz bilmezsiniz imanı dalı

Yersiniz nefretinle yalı

Yerken inek yalı dersiniz getirin bu balı

Türkmen dağım siz güleceksiniz

Zalimler ağlarken sizler cennette gezeceksiniz

Türkmen dağında siz güleceksiniz

Hayatın temel yapısıdır iman

Sende var Türkmen’im her an

Zalim senin için cehennemde çalıyor çan

Cehennemde kızar doya doya yan

Bitti sizin için artık zaman

Türkmen’im verir mi size toprak ey avanak

Zalimler ağlarken sizler cennette gezeceksiniz

Türkmen dağında Türkmen’im siz güleceksiniz

Ey zalim Avrupa ile Amerika güzel ilişkin

Zamanı gelir elbet biter pilin

Kesilir kökünde dilin ey zalim       

Türkmen’im ecelin için çalar zilin

Ağlamayın nefreti tutmasaydı elin

İşte Türkmen’im geliyor kırıldı belin

Zalimler ağlarken sizler cennette gezeceksiniz

Türkmen dağında Türkmen’im siz güleceksiniz

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Yazılır Bir Kenara.

Yol uzun sanma mezarda bir gün gelir biter

Hayat bitmez sanma bitmez dersin bir gün biter

Söylenen söz kalmaz havada unutulur sen sanma

Yazılır bir kenara mezara girince görürsün o anda

Hakikat bağında imanla gül yetiştirmeyen hakkı bilemez

Güzel olanı kalpte taşımayan insanlığı merhameti bilemez

Gonca gülü hoyratça ezen asi kul âlemde aşkı bilemez

Girme ey insan sen tilki postuna insanlık ölür

Değer ver sen kendi değerini bilen dostuna

Dikkat et insan girer bazen tilki postuna

Bazen çıksa da hayat dik yolun yokuşuna

Girme ey insan sen tilki postuna insanlık ölür

Nedir bu kibir ey kul acizsin işte neyin bu edası

İnsan ahirette güzel amel ile sürür sefası

İman merhamet ile bulunur dertlerin devası

Girme ey insan sen tilki postuna insanlık ölür

Bak dünya âleme dünya merhamet iman ile dönüyor

Her yaşayan kul bir metre bezle mezara giriyor

Zengin olana sanma ayrı muamele ediliyor

Girme ey insan sen tilki postuna insanlık ölür

Kul Mehmet'im yarın ne olacak sen bilemezsin

Yarın niyetine ne çıkar elbet sen göremezsin

Ecel gelir başa son bir bardak su bile içemezsin

Girme ey insan sen tilki postuna insanlık ölür

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ağlama Gözlerim.

Eser bağrıma hasret rüzgârı bak her seher

Bir gün gelir elbet bu hasretlikte yar biter

Mutlu günler yârin nur koynunda yat hep geçer

Mutluluk için sabır et yanınızda gezer

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Yalnız başına kaldın sanma kaldın zindanda

Kavuşunca dertlerin yok olur bak bir anda

Nazlı yar sana o an gülerek koştuğunda

Sarılıp koklaşınca hasret yok olduğunda

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Gurbet sanma hayatın yolunda sana engel

Nazlı yârin sanki der yeter artık dön de gel

Vuslat ensenden tutar anında atar çengel

Nazlı yârin vuslatla gelir biter tüm engel

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Hasrete bakınca sen vuslat çıkmaz kınında

İyi bak görürsün sen mutluluk yar yanında

Uzak olsan da yârin kokusu o canında

Ufukta yâr el sallar oraya baktığında

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Vuslat için sen her gün duyarsın bir heyecan

İstersin vaktin geçsin yar ile her gün zaman

İçtiğin kahvede tat var yârden fincan fincan

Akşam olur bir süre ayrı ayrı yatacan

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Kul Mehmet'im hasretin yüreğine yapıştı

Gurbet elde hasretin seni dertle kapıştı

Nazlı yâr hasretinde sen gibi hep ağlaştı

Sabır et vuslat size biraz daha yaklaştı

Ağlama gözlerim her gecenin sabahı var

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Gülümseyen Gönlün İzi Kalır Âlem de

Ömür biter gönül çürür gider

Sevenler buluşur ömür biter

Ayrılık yolunda adımlar seker

Ecel gelir ne seven kalır nede adımlar

Gülümseyen gönlün izi kalır âlem de gönül ölse de

Sanma gülümseyen izler zaman geçer çürür

Bu âlem de it ürür kervan devam eder yürür

Gam çökse de gönül'e gülümseyen izler onu görür

Yürü gülümseyen izlere ne gam kalır nede keder

Gülümseyen gönlün izi kalır âlem de gönül ölse de

Ağlarken gözler gönül yürür ahenkle duyulur yankıları

Gece gündüz her adımda kararır sanma ufuk akşamları

Seversin gönülde insanları yaşarsın her gün bayramları

Kâinat güler peşin sıra sevinç nağmeleri sen duyarsın

Gülümseyen gönlün izi kalır âlem de gönül ölse de

Bir umuttu gözlerinde gölge gibi sakladığın

Bülbül güle küsmez gül solmaz ise boşadır ağladığın

Parçalama gülü bin parçaya yazıktır nefrete bel bağladığın

Gönül kapısın açmazsan sırrına eremezsin boşadır sakladığın

Gülümseyen gönlün izi kalır âlem de gönül ölse de

Efkan'ın dağlasa da yüreğin geçer zamanla bu hallerin

Seni hiç yalnız bırakmaz gülümseyen gönlün olursa sevenlerin

Ruhun bir heykel gibi kalsa da sessiz âlemde canlandırır gülümseyenlerin

Hayat bu az uğraş düşerse başa taş ne yapsın baş sabırla bekler

Gülümseyen gönlün izi kalır âlem de gönül ölse de

Kul Mehmet'im dünyanın işine kanma bestelenmiş matemi

Sen hem dünyaya hem ahirete çalış üzme sakın el âlemi

Merhameti yaz gönlünden sevmeyi yaz bırakma elinde kalemi

Ukbaya varınca merhametli olan gönülden seven bulur seni

Gülümseyen gönlün izi kalır âlem de gönül ölse de

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Ukba: Ahiret, öbür dünya, baki olan âlem

Efkan: Istırap ile haykırma, bağırıp çağırma; inleme bağrışma.