Geldi İse Aşk Aç Gönül Kapını

Boşuna mıdır hali gül başında öten bülbülün

Boşuna mıdır sevmesi delicesine bu gönüllün

Anlamak için boşa çaba sarf etme anlamazsın

Aşka yetmez boşuna tüketme senin sözün

Aşk gelirse Gönül’e çıkarmaya olmaz senin gücün

Kendini de harap edersin uğraşma sen büsbütün

Geldi ise aşk aç gönül kapını içeriye sessizce al

Almazsan da o girer içeriye sen deryasına dal

Uzat elini eline sürsün tadına bak yediğindir bal

Hasret görünürse ufukta kaçma var biraz içinde kal

Aşk gelirse Gönül’e çıkarmaya olmaz senin gücün

Kendini de harap edersin uğraşma sen büsbütün

Aşk ne söylerse kabul et aldığın olsun bu karar

Aşkın sözünü dinlemezsen kazandığın olur zarar

At gönlünü içine yar ile kendini o sizleri sarar

Hasret yakar gibi görünse de öyle sanma yakar

Biraz cilve ile sabır iline salar sonra koluna takar

Aşk gelirse Gönül’e çıkarmaya olmaz senin gücün

Kendini de harap edersin uğraşma sen büsbütün

Âşık Gülveren’im aşkı anlatmaya yetmez mürekkep

Aşk yoksa gönlünde boşa taşıdığın yüke olursun merkep

Aşk yoksa gönlünde canını yakar taşıdığın o akrep

Yoksa dua ile Rahmandan iste eyle bir sen talep

Rahman önüne gelmesi için çıkarır elbet bir sebep

Aşk gelirse Gönül’e çıkarmaya olmaz senin gücün

Kendini de harap edersin uğraşma sen büsbütün

Mehmet Aluç /Âşık Gülveren

Sözlerimden Bir Demet

Kul İlk emrin oku

Sen aç olana bak bırak sen toku

Sen var olana var durma

Yanlış insana doğruyu sorma

Yolda yürümeyeceksen durma yolda

Biraz merhamette olmalı her kulda

Gülmüyorsan hayat için kendini yorma

Güzellik arıyorsan gülüşünde saklı boşuna arama

Mehmet Aluç /Kul Mehmet

Rabbim Kahhar İsminle Yakıver

 

Zalimle zulme çanak tutanları

Aç gözüyle doymayıp insanı sömürenleri

Ağlarken masumları öldürenleri

Rabbim Kahhar isminle yakıver

Müslümanları zaferle taçlandır güldürüver

 

Müslümanlar çekiyor cefayı sancıyı

Zalim kendisi sürüyor sefayı

Rabbim sen zalime şirin gösterme dünyayı

Rabbim Kahhar isminle yakıver

Müslümanları zaferle taçlandır güldürüver

 

Fitneyi dünyaya serpenlere

Oturup bakarken seyirci kalanlara

Masum yıkılırken ayağına taş takanları

Rabbim Kahhar isminle yakıver

Müslümanları zaferle taçlandır güldürüver

 

Fırsat bulunca masumun üstüne çökenleri

Masum çocukların gözyaşını damla damla döktürenleri

Bu zulme seyirci kalıp zalimle gülenleri

Rabbim Kahhar isminle yakıver

Müslümanları zaferle taçlandır güldürüver

 

Rabbim beşeriz şaşarız sen yolunda döndür

Günde beş vakit secdede sen bizleri güldür

Bir an unutursak sen hatırlat bizi seninle var ediver

Rabbim Kahhar isminle yakıver

Müslümanları zaferle taçlandır güldürüver

 

Kul Mehmet’im içimiz yanıyor Rabbim sen söndür

Zalim zulme koşarken sancılandır öldürüver bizi güldür

Kardeşlerimi zulüm altında kurtaracak yiğitleri gönder

Rabbim Kahhar isminle yakıver

Müslümanları zaferle taçlandır güldürüver

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

İzin Versen

Yıllar oldu ayrılalı bilmem ne diye

Hala giriyorsun geceleri düşüme

İzin versen tekrar düşerim peşine

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Neler geldi sensiz bu garip başıma

Kimse acımadı akan gözyaşıma

Böyle garip kaldım sensiz tek başına

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Çektiklerimi yazsınlar mezar taşına

Sen gelmezsen sığamam yerin altına

Sanki zehir kattım ekmeğime aşıma

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Bir selam için geldik bu yalancı dünyaya

Bir kelam etmeden gidiyoruz diğer dünyaya

Severken ayrıldık biz ağlaya ağlaya

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Elveda deyip helalleşemeyiz

Ecel gelince gitmem diyemeyiz

Gel bir defa daha sarılayım sensiz gitmeyeyim

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Biliyorum çok hatalar yaptık

Bir kaşık suda fırtınalar çıkardık

Pişmanlığımızla yeter artık çok yandık

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Bir sabah gel gülüşünle gönül evime

Sormam eskiye dair tek bir kelime

Güneşler doğsun gelişinle gönül haneme

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Kul Mehmet’im gelmezsen bitmez acılarım

Mezara girsem de kesilmez akar kanlarım

Yıkıldı viran kaldı sensiz gönül hanlarım

Aç gönül kapını tekrar içeriye gireyim

Sorma sakın sen neden ne diye

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Hoş Gelirsin ya Şehri Ramazan Hoş gelirsin...

Yaklaşıyor, geliyor Nurdan Nur gönüllere şifası dermanı gülümsemesi ile On bir ayın Mübarek sultanı Ramazan.Hoş gelsin sefa gitsin inşallah.Gönüller ki, nuru bereketi sevabı güzelliği için can atıyor.Hali perişan olanlar, fakirler yolunu gözlüyor, müslümanlar hallerini anlasın diye,bir lokma sıcak yemek, midelerine girsin diye...Zaten Ranmazanlık fakirin açın halinden anlamak nefsi arındırmak Allah rızası için aç kalmak değil tüm bedeni azalarıyla oruç tutmak, günahlardan uzaklaştırmak,fakirin açın derdine bir ay değil on iki ay sahip çıkmak anlmak için değil midir?Yaptığımız her iyilik anında ötelere giderek bizi beklemiyormu hem mezarda hemde ahiret aleminde?Solmuş gönüllerde taze çiçekleri açtıran değil midir Mübarek Ramazan ayı,gülümsemeyi unutanların gülümsemeyi hatırlaması, insafsızca söylenen sözlerin unutulması,birlik beraberlik içinde kardeşçe yaşamayı hatırlatan onbir ayın Sultanı geliyor...

Ömürde her sene gelen, bitmez tükenmez bir hazine,cennetin kapısı ,Yüceler YücesiAllah c.c. rızası,nurdan nur Peygamberin içinde gülümsemesi...Anlaşılır ki insan birbirine yardım ettikçe, el uzattıkça var olur,karnı aç iken tok yatmak cefa imiş, insanlık değilmiş anlaşılır,kazancın paylaşalırak kazanç olduğu anlaşılır,dünya malının dünyada kaldığı,paylaşmadıkça hiç değeri ve anlamı olmadığını söyler bize On bir ayın sultanı Ramazan...Hoş gelirsin ya şehri Ramazan...Kırık gönülleri mahzun yetimleri anlamamız için gelirsin,acaba biz anlarmıyız bilemem,bir ay herkes gerçekten çok çok güzel samimi olur, ama sen gittikten sonra her şey yine eskisine döner,seni üzgün göndeririz,gelirken de yine halimizi görür üzgün gelirsin ya şehri Ramazan...

Zengin patronlarımız, bereketinle kazancını ihtiyacı olana işçisine  bir parça fazla versin diye gülümseyerek gelirsin ama o zengin parton, ikinci villasını ikinci arabasını alır ve işçisine bir lira fazla vermez, seni üzer ya şehri Ramazan...Bizler böylesine edepsiz bencil utanmaz iki yüzlü para mal düşkünüyüz, af et seni hakkı ile karşılayarak göndermediğimiz için.her geldiğinde kırık dökük olan bizleri nurunla Yüce Rabbimin yardımı ile bir ay düzeltir, enfes bir kul olmamız için çabalarsın ama sen gidince, yine kırık dökük paramparça oluruz...Şanlı tarihimize ecdatlarımıza bakıyorum,daha doğrusu bunda  otuz kırk sene öncesine bakıyorum,komşusu aç iken kimse sofrasında yemeğe başlamaz,önce komşusuna yemek verir sonra yemek yerdi,kapılar hep açıktı,ihtiyacı olan gelir konşusunun evinden alır söylerdi, gerçi söylemesine gerek yoktu bu nedenle evlerin kapısı hep açık kalırdı...

Elbiselerimiz yamalı yırtık ayakkabılarımız vardı ama edebimiz yırtık değildi,gönlümüz  yırtık değildi,merhametimiz bir çiçekten daha taze kokardı...Yine sana çok ihtiyacımız var inşallah bu gelişin silkenişimize vesile olur halden anlayan merhametli iman ile gönüllerde yer eden merhameti ile ihtiyacı olana koşanlardan oluruz Yüce Rabbimim ve senin nurdan gülüşünle inşallah...

Hoş Gelirsin ya Şehri Ramazan Hoş gelirsin...

Mehmet Aluç-Kul Mehmet

Hakkın Hakkını Hakkı Olandan Alma

Aç gönül kapını aşkla gönlüm içine aksın

Gönül aynasında gönlüm kendine baksın

Bırak yakarsa bu gönlümü aşk yaksın
Cümle alem içinde bize baksın

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

Bırakalım aşk aksın gönlümüze

Uyku girmesin gözümüze

Aşk şefkatle dokunsun her sözümüze

Aşk olursa birazcık hasret gitmesin gücümüze

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

Aşksız bu gönül yürüyemez

Yürümeye takat getiremez

Aşk olmadan bu hayat bu ömrü güldüremez

Aşk ile olanı da ölüm mutluluğu bitiremez

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

Bırak gamzene o nur aşk dokunsun

Bu gönlüm ona baksın nurla dolsun

Bu âlemde aşktan daha ne güzeli var

Bırak o gönül bu güzel aşk ile dolsun     

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

Aşksız dilde çıkan laf değil

Günde beş vakit Rahman önünde eğil

Beşere duyulan aşk ile Rahmani gerçek aşk bir değil

Bunu böyle bil bunu söylesin o tatlı dil

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

Aşksız bu gönül karanlıklarda kayboldu

Aşksız dil lal oldu bak sustu

Aşksız bu âlem de kim güldü yolunu buldu

Hak yolunda aşkı arayanlar mutlulukla içinde var oldu

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

Bu âlem de aşk olmazsa

İnsan vatan için sevdiği için canın eder mi feda

Aşk bir âlem imiş bak gör eyle seda

Aç bak toprak altında binlerce imanlı aşk ile yatıyor şüheda

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

İyi düşün ecel gelmeden al aşkı gönlüne deme elveda

Kimi aşk der kimisi ona sevda

Asıl olan hakka giden yoldur nur seda

Bilen bilir o dur gönüllere deva

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

Kul Mehmet’im var aşkla yürü ol hakla

Kim der aşkı hakkı al gönlünde sakla

Sakın çıkarın için atma sen takla

Hakkın hakkını hakkı olandan alma

Alınmaz da hiç bir ne hakla

Gönüllere çare neymiş görelim

Aşk ile bu gönüllerimizi örelim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Şüheda: Şehitler

Sar Sen Beni

Candan sevdim ben seni

Dile düşürdün sen beni

Yeter artık incitme beni

İnsaf ette al sar sen beni

Aç gül kokan sinene gireyim

Sen sevmez isen söyle nereye gideyim

Candan sevenim ol artık sevdiğim diyeyim

İnsaf ette al sar sen beni

Aç kolların sar beni ben güleyim

Gönlümdeki gülleri önüne sereyim

Açmazsan gönül kapını izin ver öleyim

İnsaf ette al sar sen beni

Bizi bizden ayıran sürüne

Ağzı burnu yerlerde sürüne

Sürünsün bu alemde döne döne

İnsaf ette al sar sen beni

Gülümseyerek gel bu gönlüm narin

Aşk ile yaklaş bana yanmazsın bu gönlüm serin

Allah’ın emri ile iste olayım sana gelin

İnsaf ette al sar sen beni

Gönül sevmez ise o gönül tez çürür

Bu bedende aşk olmaz ise zor yürür

Aşk ile seven tüm güzelliği gönlünde görür

İnsaf ette al sar sen beni

Yar gönlünü günde bin defa dolaştım

Aşk denilen güzellikle yarim boynuna sarıldım

Aşk ile sevdim sanma severken yanıldım

İnsaf ette al sar sen beni

Kul Mehmet’im ne yapayım malın çoğunu

Vermez mal bana yarin yokluğunu

Aşk ile sevdim ben bilirim yarin güzel huyunu

İnsaf ette al sar sen beni

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-

Konma Dalına

Ey insan düşme cahil peşine

Sen bak iman ile kendi işine

İman hazır aç döşün girsin içine

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

İnsan bu akıtılır mı insan gözünde yaşlar

İnsan elinde gezdirir mi koca taşlar

Eğilmesin sakın o kalem kaşlar

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Sen insansın merhametle imanla başlı başına

İnsan seni insan bildi umut bağladı yaşına

İnsan derdi olanın yarasını tuz basar mı inadına

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

İnsanda olur gâvur inadı yaşar hezeyan

İnsan merhametle insanlığını eder beyan

Bu güzelliği duyan koşan değil mi insan

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Boş işlerle ömrünü kendini etme ziyan

Düşün az sendeki olan can nedir

Bu canı veren neden verdi an nedir

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Canı veren dedi dost ol var git dostuna

Demedi ki bürün sen tilki postuna

Ecel ile insan yaşar burun buruna

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

İnsan gözüne çeker bazen perde

İnsan insanı düşürür mü derde

İnsan insanla karşılaşır her yerde

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

İnsanoğlu bazen insan diye seçilmiyor

İyi dersin kötü çıkar buda bilinmiyor

Gönül bahçesinde her zaman gezilmiyor

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

İnsan bu her zaman bulunur neşesi

İman olursa gönülde hoş olur hevesi

İnsana hoş gelir mi insanın inlemesi

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Ecel gelince anlarsın yaşamıssın boşu boşuna

Merhamet iman ile yaşa gitsin Allah hoşuna

Nur Resul cennete sarılsın senin boynuna

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Kul Mehmet’im derki sanmayın yollar dolaşık

İnsan gönülden sever olur sevdiğine âşık

İnsanla küs olma her zaman yaşa barışık

Söz bilmez dinlemezin konma dalına

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-